Πώς να διαχειριστείτε έναν θάνατο συναδέλφου εν ώρα καθήκοντος

Προστέθηκε από F.R.N στις 18 Νοεμβρίου 2015. · No Comments · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία Ενημέρωση & Ανακοινώσεις, Παναγ. Κοιλάκος, Πυροσβεστολογία, Σαλόνι

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

18/11/2015

Ένα σταθμός ο οποίος βίωσε έναν θάνατο στις τάξεις του δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν, όμως μπορεί να επηρεάσει το μέλλον έτσι ώστε να ανακουφίσει τον πόνο και να αποτρέψει περισσότερους θανάτους.

Του Robert Rielage, Μετάφραση ελεύθερη απόδοση για το Fire.gr, Παναγιώτης Κοιλάκος

Ο καλός μου φίλος, διοικητής Billy Goldfeder, έχει αναλάβει το δυσάρεστο έργο, να ανακοινώνει τον θάνατο πυροσβεστών εν ώρα καθήκοντος στο Πυροσβεστικό Σώμα μέσω του FirefighterCloseCalls. O Billy το έχει κάνει αυτό αμέτρητες φορές, με την κάθε φορά να χαρακτηρίζεται από τιμή και αξιοπρέπεια και κάθε φορά με την υπενθύμιση, σε όλους μας, να είμαστε ασφαλείς. Στην καριέρα μου στο Πυροσβεστικό Σώμα, έχω εμπλακεί ενεργά σε πάνω από 12 θανάτους εν ώρα υπηρεσίας. Η εμπλοκή μου ήταν είτε σαν μέλος του σταθμού ο οποίος είχε την απώλεια, είτε ως αρωγή σε έναν άλλον σταθμό με την προετοιμασία για την κηδεία είτε ως συμμετέχων στις επακόλουθες έρευνες για τα αίτια της πυρκαγιάς και του θανάτου.

Κάθε θάνατος ήταν διαφορετικός, παρόλα αυτά ο καθένας άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι στην οικογένεια του πυροσβέστη, στους συναδέλφους του και στην κοινωνία την οποία υπηρετούσε. Το να ανακαλώ αυτές τις σκέψεις είναι πολύ προσωπικό για μένα. Αλλά υπάρχει τεράστια ανάγκη για κάθε διοικητή, κάθε αξιωματικό και κάθε πυροσβέστη να κατανοήσει τις επιπτώσεις ενός θανάτου, όπως επίσης να είναι ενεργός στην προσπάθεια να αποφύγει κάποιες από τις παγίδες που υπάρχουν.

Σύνδεσμος με την οικογένεια
Τα οικεία πρόσωπα του θανόντα μπορούν να υποφέρουν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ο σταθμός πρέπει άμεσα να ορίσει έναν έμπιστο σύνδεσμο από τις τάξεις του ο οποίος θα λειτουργεί σαν ενδιάμεσος ώστε να βοηθήσει να προσδιοριστούν οι ανάγκες και οι επιθυμίες της οικογένειας. Η δουλειά αυτή προϋποθέτει μια μακροχρόνια δέσμευση και κάποιο πολύ ώριμο άτομο – όχι μόνο για την κηδεία αλλά και για πολλά χρόνια μετά. Ο σύνδεσμος αυτός πρέπει να παραμείνει τόσο κοντά στην οικογένεια όσο χρειάζεται για να προσδιορίσει βασικές ανάγκες οι οποίες μπορούν να υπάρχουν αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο. Για παράδειγμα αυτό μπορεί να είναι η υποστήριξη της οικογένειας κατά την διάρκεια των γιορτών, επετείων όπως και την ημερομηνία που συνέβη ο θάνατος.

Ο σύνδεσμος πρέπει να ξέρει πώς μπορεί να βοηθήσει την οικογένεια με διακριτικότητα και να γνωρίζει πότε θα πρέπει να ζητήσει την βοήθεια ειδικών.

Παρόλα αυτά, τα περισσότερα μακροχρόνια προβλήματα τα οποία έχω βιώσει, δημιουργούνται όταν ένας πυροσβέστης πεθαίνει χωρίς ένα έγγραφο το οποίο να υποδεικνύει ποιες ακριβώς είναι οι επιθυμίες του για την υποστήριξη των αγαπημένων του προσώπων. Οι ζωές μας αλλάζουν – ο γάμος,  το διαζύγιο, η συμβίωση, και τα παιδιά, όλα έχουν συνέπειες οι οποίες μπορούν να καθυστερήσουν ή να αποκλείσουν τα οφέλη από κάποιους σε αντίθεση με κάποιους άλλους. Αυτό μπορεί να καθυστερήσει την ομοσπονδιακή αποζημίωση από το να φτάσει γρήγορα στα χέρια αυτού που την χρειάζεται περισσότερο.

Διαφορετικές απόψεις
Ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα προκύπτει όταν άτομα μέσα στην οικογένεια διαφωνούν. Ο σύνδεσμος δεν πρέπει να λειτουργεί σαν διαμεσολαβητής αλλά σίγουρα τέτοιες διαφωνίες μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα με την βοήθεια ενός ουδέτερου τρίτου μέρους. Οι οικογένειας πενθούν και επουλώνουν τις πληγές τους με διαφορετικούς τρόπους και σε διαφορετικούς χρόνους. Μερικές οικογένειες μπορεί να αγκαλιάσουν τα έθιμα και τις συνήθειες του Πυροσβεστικού Σώματος και να νιώσουν ότι αυτός είναι ένας τρόπος για τους φίλους τους να παίρνουν μέρος τόσο στην διαδικασία του πένθους όσο και στην χαρά της ζωής που πρέπει να γιορτάζεται. Μπορεί επίσης να επιθυμούν να συνεχίσουν να παρακολουθούν τις καθημερινές λειτουργίες του πυροσβεστικού σταθμού.

Άλλες μπορεί να θέλουν να αποφύγουν την παραδοσιακή κηδεία και να ταχθούν υπέρ μιας πιο κλειστής ταφής ή μπορεί ακόμα και να απομακρύνουν τον εαυτό τους από την κουλτούρα του Πυροσβεστικού Σώματος.

Και οι δυο διαφορετικές αποφάσεις πρέπει να είναι σεβαστές και ο σύνδεσμος πρέπει να παραμείνει σε επαφή σε περίπτωση που οι επιθυμίες της οικογένειας αλλάξουν. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι μιας οικογένειας η οποία επέλεξε μια πιο κλειστή τελετή, η οποία όμως τίμησε αργότερα τον πεσόντα πυροσβέστη δίνοντας υποτροφία σε έναν μαθητή τον χρόνο για την εκπαίδευσή του σαν διασώστης.

Επουλώνοντας της πληγές του σταθμού
Το πώς θα αντιδράσει ο σταθμός σε έναν θάνατο εν ώρα υπηρεσίας είναι σημαντικό για την μελλοντική του ευημερία. Οι πιο επιτυχημένοι σταθμοί βλέπουν τις έρευνες οι οποίες επακολουθούν του συμβάντος σαν μια ευκαιρία να μάθουν, να βελτιωθούν και να μοιραστούν τα οποιαδήποτε μαθήματα πήραν, με τον δύσκολο τρόπο, με το σύνολο των πυροσβεστικών σταθμών.

Η συνεργασία τους κατά την διάρκεια των ερευνών διαβεβαιώνει τους πυροσβέστες πώς οποιαδήποτε ζητήματα ασφαλείας προκύψουν θα εξεταστούν και θα επιλυθούν. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό πώς μπορεί να βγει κάτι καλό από μια τραγωδία.

Αυτοί οι σταθμοί, οι οποίοι δεν θα επιτύχουν να κατανοήσουν ή να διορθώσουν τα ζητήματα ασφαλείας, θα δουν σύντομα τους πυροσβέστες τους δυσαρεστημένους και να «κοιτάζουν» προς άλλους πιο προοδευτικούς σταθμούς οι οποίοι επιδιώκουν την ασφάλεια και την ευημερία του προσωπικού τους. Οι σταθμοί οι οποίοι θα «στρέψουν το βλέμμα αλλού» μπορεί να χρειάζονται αλλαγή στην ηγεσία, κάτι το οποίο θα σηματοδοτήσει ένα βήμα πιο κοντά στην ασφάλεια.

Ο απολογισμός μετά ένα τέτοιο συμβάν δεν μπορεί να γίνει μόνο μια φορά. Όπως ακριβώς ο σύνδεσμος με την οικογένεια, έτσι ακριβώς και ο απολογισμός είναι μια διαδικασία οι οποία πρέπει να γίνεται συχνά με την συμμετοχή όλου του προσωπικού. Μετά από κάθε θάνατο εν ώρα υπηρεσίας τα άτομα, ειδικά τα νεαρότερα μέλη ενός σταθμού, θα βρουν τους εαυτούς τους ή την οικογένεια τους να αντιμετωπίζουν τον φόβο του δικού τους θανάτου για πρώτη φορά.

Άλλοι, ιδιαίτερα αυτοί οι οποίοι έζησαν το περιστατικό ή ανταποκρίθηκαν σε αυτό, που ανήκαν στην ίδια βάρδια, ή ήταν πολλοί στενά δεμένοι με τον πυροσβέστη, θα αρχίσουν να διερωτούνται γιατί επέζησαν ενώ ο συνάδελφός τους όχι. Στην αρχή αυτά τα αισθήματα δεν θα είναι φανερά. Για παράδειγμα, ο ιδιαίτερα λίγος χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στον θάνατο και την κηδεία κρατάει κάθε μέλος του σταθμού μπερδεμένο και με ένα έργο που πρέπει να φέρει εις πέρας.
Οι επακόλουθες έρευνες θα δεσμεύσουν επίσης αρκετό χρόνο. Ακριβώς μετά από αυτές τις υποχρεωτικές διαδικασίες (την κηδεία και τις έρευνες) είναι που η «κούραση», οι αμφιβολίες και οι δεύτερες σκέψεις θα ανθίσουν.

«Αδελφή ψυχή»
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει ο επαγγελματισμός του σταθμού, ιδιαίτερα επίπεδο αξιωματικών, να κυριαρχήσει. Το προσωπικό θα πρέπει να γνωρίζει ότι μπορεί να μιλήσει με κάποιον -είτε αυτός είναι αξιωματικός, συνάδελφος ή γιατρός- ανώνυμα, με διακριτικότητα και χωρίς αντίκτυπο.

Το προσωπικό θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η βοήθεια που μπορεί να αναζητήσει ή κληθεί να δεχθεί δεν θα εκληφθεί σαν αδυναμία. Αντ’ αυτού, τα μέλη του σταθμού θα πρέπει να το δουν σαν μια ευκαιρία να εκφράσουν τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους τα οποία προέκυψαν ως επακόλουθο της ξαφνικής απώλειας.
Μετά από τον θάνατο είναι η ώρα για τον καθέναν να αποτελέσει την αδελφή ψυχή για τους πυροσβέστες και να αναζητήσει για σημάδια κατάθλιψης, άγχους ή φόβου – δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στην ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της πυρόσβεσης.

Μόλις η κηδεία τελειώσει, η αληθινή δοκιμασία για την κοινωνία αρχίζει. Η δοκιμασία αυτή είναι διττή: Θα υποστηρίξει όποιες αλλαγές χρειαστεί να γίνουν έτσι ώστε να είναι πιο ασφαλείς οι πυροσβέστες και θα υποστηρίξει την προσπάθεια, του να θυμούνται όχι μόνο τους πεσόντες αλλά όλους όσους δίνουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της κοινωνίας;
Για παράδειγμα, θα γίνει κατανοητό ότι οι πυροσβέστες αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου λόγω της έκθεσής τους σε καρκινογόνες ουσίες κατά την διάρκεια της καριέρας τους;
Θα γίνει κατανοητό ότι αυτοί οποίοι υποφέρουν από αυτή την αρρώστια, και σιγά σιγά «χάνονται», λόγω της μακροχρόνιας προσφοράς στην κοινωνία αξίζουν την ίδια ευγνωμοσύνη με αυτούς που είχαν έναν ποιο «δημοσιοποιημένο» ηρωικό θάνατο;

Τα μνημεία είναι εκεί! Έτσι ώστε να μας βοηθούν να θυμόμαστε αυτούς που πέθαναν έτσι ώστε οι άλλοι να μπορούν να ζήσουν. Αλλά η αληθινή δοκιμασία για κάθε πολίτη είναι να δείχνει την αμέριστη στήριξή του στο να μένουν ασφαλείς οι πυροσβέστες μέσω της συνεχούς εκπαίδευσης, τεχνικής κατάρτισης και βελτιωμένων μέσων ατομικής προστασίας.
Και έτσι όπως θα έλεγε και ο διοικητής Goldfeder : Να είστε ασφαλής.

Του Robert Rielage, Μετάφραση ελεύθερη απόδοση για το Fire.gr, Παναγιώτης Κοιλάκος

Πηγή : www.firerescue1.com

9356 Συνολικές Αναγνώσεις 1 Αναγνώσεις σήμερα

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.