166…Να καλέσω ή να μην καλέσω;

Προστέθηκε από F.R.N στις 17 Οκτωβρίου 2016. · No Comments · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία Αναδημοσιεύσεις, Ασθενοφόρα, Παναγ. Κοιλάκος

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

17/10/2016

Του Will Wyatt

Μερικοί απλά προσπερνάνε αυτό το Σαιξπηρικό δίλημμα ενώ άλλοι παραλύουν από την υπερανάλυση.

Πρόσφατα κλήθηκα κατά την διάρκεια της νύκτα για αρκετά άκρως επικίνδυνα περιστατικά… όπως η αντιμετώπιση μιας κράμπας. Μιλάω σοβαρά. Ένας μεσήλικας έπαθε κράμπα στο πόδι του. Μόλις φτάσαμε στον τόπο του συμβάντος τον βρήκαμε να κάθετε στο πάτωμα του υπνοδωματίου του φορώντας τις πιτζάμες του και τρίβοντας το πόδι του. Μας είπε πώς ο πόνος ήταν αφόρητος αλλά μας παραδέχθηκε πώς δεν πόναγε πια.

Μια φορά έτρεχα σε μια οικία για να ανακουφίσω… τον πονεμένο αντίχειρα ενός άντρα που έπαιζε πολύ ώρα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Όμως η χειρότερη κλήση, αυτή που με έκανε να σκεφτώ πόσο σοβαρό και βαθιά ριζωμένο είναι αυτό το πρόβλημα με την κατάχρηση των υπηρεσιών εκτάκτων αναγκών, ήταν άλλη.

Κατά την διάρκεια αυτού του περιστατικού, ένας ανήσυχος σύζυγος μας συνάντησε έξω από μια οικία και μας οδήγησε από την είσοδο του γκαράζ σε ένα υπνοδωμάτιο. Μια γηραιότερη μα καλοντυμένη κυρία καθόταν στην άκρη του κρεβατιού. Καθώς το κουβάρι ξετυλιγόταν, φαινόταν πώς η κυρία πήγε στον ιατρό της την προηγούμενη ημέρα με πόνο στις αρθρώσεις. Δεν κατάφερε να δει τον ιατρό της όμως ένας βοηθός τις έδωσε κάποιες ασκήσεις για να ξεπεράσει την πονεμένη άρθρωση.

Αφότου γύρισε σπίτι έκανε τις ασκήσεις τις όμως μόλις ξύπνησε το πρωί η άρθρωσή της ήταν πρησμένη.  Σε αυτό το σημείο της ιστορίας η κυρία σταμάτησε και μας κοίταξε καταδεικνύοντας την κλιμάκωση της ιστορίας και το σημείο όπου εμείς έπρεπε να κάνουμε ενέργειες. Μια αμήχανη ησυχία ακολούθησε με τους τρεις μας να την κοιτάμε εξοπλισμένοι με μπουκάλες οξυγόνου και τον αυτόματο εξωτερικό απινιδωτή. Τελικά ένας από τους συναδέλφους μου κατάφερε να την ρωτήσει τι ακριβώς ήθελε από εμάς. Απάντησε αγριεμένη πώς προφανώς έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο.

Συνάντησα το πλήρωμα του ασθενοφόρου στην πόρτα και τους έδειξα το υπνοδωμάτιο.

Ο γιατρός θα σας δει τώρα

Ξέρετε, όταν ήμουν παιδί (παλιά που τα τηλέφωνα είχαν ακόμα τον περιστρεφόμενο δίσκο) η μητέρα ποτέ δεν θα καλούσε ασθενοφόρο αν την πόναγε ο λαιμός της ή είχε πυρετό. Θα καλούσε τον οικογενειακό γιατρό. Η νοσοκόμα πάντα ρωτούσε αν είχα πυρετό ή έκανα εμετό και αν είχα, τότε χρησιμοποιούσαμε την είσοδο για τους ασθενείς και περιμέναμε σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο. Αυτές οι μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Τώρα ο οικογενειακός γιατρός μπορεί να μας δει την ίδια μέρα όμως συνήθως θα περάσουν δυο μέρες. Εάν πρέπει να δείτε κάποιον ειδικό μπορεί να περάσουν μέχρι και δυο μήνες.

Συνήθως τα επείγοντα σε ένα νοσοκομείο απαιτούν 3ωρη αναμονή σε μια ήρεμη ημέρα, πράγμα το οποίο μας οδηγεί στην νοοτροπία «αν πάω με ασθενοφόρο θα με δουν πιο γρήγορα» – αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο από μόνο του. Αυτό το πρόβλημα μας έχει οδηγήσει στην συνεχώς αναπτυσσόμενη βιομηχανία του «γιατρού στο κουτί», μιας κλινικής εκτάκτων περιστατικών. Υπάρχουν πιο πολλές στην πόλη μου από ότι ψιλικατζίδικα.

Πηγαίνω σε αυτές όταν είμαι άρρωστος, μπαίνω μέσα, πληρώνω, περιμένω λίγα λεπτά και μετά βλέπω τον επαγγελματία υγείας. Χρησιμοποιώ αυτό τον όρο γιατί δεν είμαι σίγουρος αν είναι γιατρός. Φοράει τα ανάλογα ρούχα, έχει στηθοσκόπιο αλλά παρόλα αυτά δεν είμαι σίγουρος

Κοιτάει τον λαιμό μου και κάνει «μμμμμ» σαν τους γιατρούς. Μερικές συνταγές, μια ένεση και είμαι έτοιμος να φύγω. Δεν χρειάζομαι ασθενοφόρο για κάτι τέτοιο.

Μπορεί να χρειάζεσαι ασθενοφόρο αν…

Όμως παρεκτρέπομαι, ας πάω πίσω στο θέμα μου. Πώς μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους σχετικά με τις υπηρεσίες εκτάκτων αναγκών;

Δεν ξέρω. Το σκέφτηκα σαν ένα διάγραμμα του στυλ «εάν γίνει αυτό κάντε εκείνο». Ξέρεις, απαντάς σε μια ερώτηση και πηγαίνεις στο επόμενο κουτάκι. Αναπνέει αυτό το άτομο; Εάν ναι πήγαινε στην επόμενη ερώτηση. Έχεις αμάξι και είσαι λιγότερο από 5 λεπτά μακριά από ένα νοσοκομείο; Εάν ναι τότε πήγαινε στο επόμενο κουτάκι που λέει πως δεν χρειάζεσαι ασθενοφόρο.

Δεν νομίζω πώς κανείς σε αυτές τις δουλειές βοηθούν αυτούς που πραγματικά χρειάζονται βοήθεια – και αν το κάνουν μάλλον πρέπει να κάνουν κάτι άλλο.

Φυσικά και αυτό μπορεί να καταλήξει στο άλλο άκρο – άτομα που δεν παίρνουν τηλέφωνο για να δηλώσουν μια έκτακτη ανάγκη. Μια μέρα τρέξαμε σε μια ουρά αναμονής σε μια τράπεζα για ένα άτομο χωρίς αισθήσεις. Φθάσαμε και μπήκαμε μέσα με το φορείο και εξοπλισμό ανάνηψης. Καθώς μπαίναμε, μια κυρία πίσω από τον πάγκο έδειξε μια πλάγια είσοδο. Πήγαμε προς τα εκεί όπου συναντήσαμε έναν άντρα με ένα κουστούμι, προφανώς τον διευθυντή, ο οποίος απαίτησε να μάθει γιατί βρισκόμασταν εκεί.

Του εξηγήσαμε πώς ένα άτομο αποφάσισε ξαφνικά να ταξιδέψει για την χώρα τον ονείρων και παρακαλέσαμε να κάνει στην άκρη. Μας ακολούθησε σε ένα δωμάτιο όπου είδαμε το άτομο ξαπλωμένο στο πάτωμα. Ήταν μισολιπόθυμος και είχε αρχίσει να συνέρχεται. Καθώς οι παραϊατρικοί άρχισαν την αξιολόγηση άκουσα το άτομο με το κουστούμι να ρωτάει μια υπάλληλο αν είχε ακολουθήσει το πρωτόκολλο. Αυτή τον ρώτησε τι εννοούσε και εκείνος άρχισε να εξηγεί.

Την επέπληξε, εξηγώντας της πώς οι υπάλληλοι μιας τράπεζας δεν μπορούν να καλέσουν τις υπηρεσίες εκτάκτου ανάγκης, όμως πρέπει να ειδοποιήσουν τον Jim του τμήματος πρόληψης απωλειών στα κεντρικά. Μετά άρχισαν να ψάχνουν για τον αριθμό του Jim…Εγώ φυσικά άρχισα να γελάω.

Σημείωση προς τον εαυτό μου: Εάν βρίσκομαι σε μια μεγάλη τράπεζα πραγματικό εύχομαι ο Τζίμης να μην έχει κάνει διάλειμμα ή τουλάχιστον να ελέγχει τον αυτόματο τηλεφωνητή του που και που.

Πηγή : www.firerescue1.com

Μετάφραση στα Ελληνικά για το Fire.gr, Παναγιώτης Κοιλάκος 

329 Συνολικές Αναγνώσεις 1 Αναγνώσεις σήμερα

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*