Απορίες ενός Συμβασιούχου Πυροσβέστη

 

30/11/2010

Είναι φορές που παρακολουθώ κάποιο γεγονός ή διαβάζω κάτι και αισθάνομαι πραγματικά περίεργα εντελώς εκτός της πραγματικότητα που μου παρουσιάζεται… Κάτι τέτοιο λοιπόν αισθάνθηκα διαβάζοντας στο ανακοινωθέν του Σωματείου Θεσ/νίκης, σχετικά με την συνάντησή του με τον Υπουργό ΠτΠ κ Παπουτσή: «το προεδρείο του σωματείου μας (…) στα πλαίσια των επαφών μας με Υπουργούς και Βουλευτές για την εργασιακή μας αποκατάσταση και αγωνιώντας για το τι μέλει γενέσθαι με το εργασιακό μας μέλλον (…) επισκεφθήκαμε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη όπου είχαμε συνάντηση με τον Υπουργό κ. Παπουτσή και του επιδώσαμε σχετικό φάκελο για τον οποίο και επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.»

Λόγω της ιδιότητάς μου ως συνέδρου, αλλά κυρίως του έντονου ενδιαφέροντός μου για τα δρώμενα στον κλάδο μας, παρακολουθώ κάθε μικρή ή μεγάλη εξέλιξη, καθημερινώς. Είχα μείνει λοιπόν με την εντύπωση ότι ο κος Υπουργός «δεν επιθυμούσε» συνάντηση με τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους του κλάδου μας και αντ’ αυτού μας είχε παραπέμψει στον υφυπουργό κ Όθωνα για συνομιλίες και ότι σχετικό (τουλάχιστον αυτό είχε δηλώσει στην ΠΟΣΠΥΔ, στα επανειλημμένα κρούσματά της για συνάντηση). Το Σωμ. Θεσ/νίκης όμως αντίθετα, όχι μόνο κατάφερε να συναντηθεί με τον Υπουργό, αλλά αυτός μάλιστα έδειξε και «ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις προτάσεις» του… Λογικά, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή η ΠΟΣΠΥΔ λέει ψέματα ότι δεν αποδεχόταν συνάντηση ο Υπουργός, ή το Σωμ. Θεσ/νίκης λέει ψέματα ότι πήγε!!!

Επειδή όμως από την μια δεν μπορώ να βρω ένα πραγματικά λογικό συμφέρον που θα είχε η ΠΟΣΠΥΔ να μας λέει ψέματα ότι ο Υπουργός δεν την δέχεται, κι από την άλλη το Σωμ. Θεσ/νίκης παρουσίασε φωτογραφία από την συνάντηση (η οποία δεν επιδέχεται αμφισβήτηση) συμπεραίνω πως πράγματι έγινε η επίσκεψη αφού όμως ο Υπουργός δεν δεχόταν συναντήσεις με εκπροσώπους μας, με τι τρόπο και με χρήση ποιών μέσων κατόρθωσε το Σωμ. Θεσ/νίκης να συναντηθεί μαζί του; Και αν όχι ως εκπρόσωπος εποχικών πυροσβεστών, ως τι;

Σταματώ εδώ όμως το παιχνίδι των παράλογων ερωτημάτων, και επανέρχομαι στην (πολύ πιο λογική) πραγματικότητα. Γενικά δεν είμαι υπέρμαχος συνομοσιολογικών θεωριών και πιστεύω ότι τα πράγματα εξελίσσονται προς μια κατεύθυνση αν δράσει κανείς προς αυτήν, ή εάν ΔΕΝ δράσει προς την αντίθετη… Εφόσον ο Υπουργός (για τους δικούς του λόγους) δεν επιθυμούσε συνάντηση με την ΠΟΣΠΥΔ (με τον επίσημο και ανώτατο εκπρόσωπο των συμβασιούχων πυροσβεστών), προφανώς δεν ήθελε συνάντηση επί της ουσίας σε κεντρικό επίπεδο. Αν είναι έτσι, το Σωματείο Θε/νίκης πώς κατάφερε να κλείσει και να πραγματοποιήσει ραντεβού;

Ας κρατήσουμε το πρώτο αυτό ερώτημα και ας προχωρήσουμε παρακάτω: με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατάφερε ένα Σωματείο – Μέλος της ΠΟΣΠΥΔ να οργανώσει ένα πολύ σοβαρό ραντεβού με κεντρικό πολιτικό παράγοντα, σε μια στιγμή όπου αναμένονται σοβαρές εξελίξεις για τον κλάδο μας. Μπράβο του (και το εννοώ πραγματικά αυτό). Γιατί όμως δεν κοινοποίησε (έγκαιρα) το γεγονός στην ΠΟΣΠΥΔ, καλώντας την και αυτή να παραβρεθεί εκεί; Έθεσε βέτο ο Υπουργός; Επέλεξε να πάει το Σωματείο μόνο του ή δεσμεύτηκε για κάτι τέτοιο;

Μάλιστα, στον καταιγισμό αντιδράσεων που προκάλεσε η ενέργειά του αυτή από άλλα Σωματεία, τα οποία νιώθουν ότι καπελώνονται -και σωστά νιώθουν- το Σωματείο Θεσ/νίκης μιλά μέσα από το blog του για λάσπη και κομπλεξισμό μερικών. Με σχόλιό του μάλιστα σε ανακοίνωση του Σωμ. Ιωαννίνων ειρωνεύεται και τις αντιδράσεις ΠΟΣΠΥΔ και υπόλοιπων Σωματείων! Να διευκρινίσουμε όμως κάτι που για άλλους θα ήταν αυτονόητο; Το Σωματείο Ιωαννίνων συναντήθηκε με κυβερνητικό παράγοντα (μικρότερης σημασίας για το εργασιακό μας θέμα) στα ΓΙΑΝΝΕΝΑ, δηλαδή στον χώρο όπου επίσημα είναι επιτετραμμένο να δρα και να υλοποιεί. Από την άλλη, το Σωμ. Θεσ/νίκης (μαζί με τον Πρόεδρο του Σωμ. Θεσσαλίας, για να είμαστε απολύτως συνεπείς στο ανακοινωθέν) ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, εντελώς εκτός του φυσικού χώρου δράσης του, για να συναντήσει τον ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ για το θέμα μας, στην παρούσα φάση! Στον κοινό αναγνώστη, τα δύο περιστατικά φαίνονται ίδια; Μπορούν να αναλυθούν λογικά με το ίδιο σκεπτικό;;

Με βάση τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, ως τρίτος παρτηρητής εγώ αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι το Σωμ. Θεσ/νίκης ακολουθεί δρόμο αυτόνομο από την κοινά αποφασισμένη πορεία. Και δεν το εξάγω αυτό από τα μύρια όσα παραπολιτικά κουτσομπολιά κυκλοφορούν εδώ και καιρό (μακάρι να είναι όλα ανυπόστατες φήμες και ψέματα). Το Σωμ. Θεσ/νίκης ήταν αυτό που βιάστηκε εξαρχής να αποδεχθεί το σχέδιο νόμου, όταν ακόμη είχε αρχίσει να κυκλοφορεί ανεπίσημα, λίγο μετά την έκδοση του πορίσματος. Μάλιστα εμμένει στην αποδοχή του αυτή μέσω του blog του. Ακόμη και εάν η πορεία το δικαίωσε ως προς την πραγματική ύπαρξη του υποτιθέμενου (τότε) σχεδίου νόμου, είναι τουλάχιστον βιαστικό (αν όχι ύποπτο) να αποδέχεται κανείς ένα προτεινόμενο νομοσχέδιο χωρίς την παραμικρή διαβούλευση, ακόμη και σε τομείς όπου δεν υπήρχε κανένα απολύτως οικονομικό κόστος (όπως πχ ο τρόπος αξιολόγησης των εν ενεργεία επικουρικών πυροσβεστών, οι αρχικές τοποθετήσεις στις Περιφέρειες κλπ). Το ίδιο Σωματείο ήταν αυτό που προσπάθησε να (και τελικά κατάφερε) αποτρέψει την πραγματοποίηση κινητοποίησης μεσούσης της αντιπυρικής περιόδου (αναφέρομαι στην πορεία της 5ης Αυγούστου). Ακόμη κι αν δεν υπήρχε τίποτε τότε να κερδηθεί, ο Νοέμβρης, όπου πλέον για την Υπηρεσία το συμβασιούχο προσωπικό είναι “άχρηστο” και εντελώς εκτός επικαιρότητας για τα ΜΜΕ, ήταν πιο σωστός μήνας; Και φυσικά το ίδιο Σωματείο είναι που τώρα, μετά την επίσημη εμφάνιση του σχέδιου νόμου, αντί να επικεντρωθεί στην δ ι α π ρ α γ μ α τ ε υ σ η όσο το δυνατόν πιο θετικών όρων, εμμένει να κατηγορεί την ΠΟΣΠΥΔ ότι ματαίως θεωρούσε το (τότε ανεπίσημο) σχέδιο νόμου… non-paper (κοινώς …κωλόχαρτο). Μα… ανεπίσημο δεν ήταν (άρα non-paper);;

Σε μια στιγμή που τα ανώνυμα σχόλια επί της διαβούλευσης αρχίζουν να πυκνώνουν, καλώντας τους συμβασιούχους πυροσβέστες να αποδεχθούν το σχέδιο νόμου (προφανώς ως έχει) ως την μοναδική ευκαιρία εργασιακής αποκατάστασης (παράδειγμα), η σπουδή και η βιασύνη ενός Σωματείου είναι ο πιο κακός σύμβουλος.

Το σχέδιο νόμου είναι πράγματι, μία υπαρκτή ευκαιρία. Φυσικά και δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Είναι ίσως η πιο ρεαλιστική (εάν και εφόσον τελικά κατατεθεί). Δεν παύει όμως να έχει μύριες όσες ασάφειες και προβλήματα, σε θέματα που -επαναλαμβάνω- δεν κοστίζουν ΤΙΠΟΤΕ. Και όλα τα θέματα αυτά είναι που τελικά θα καταδείξουν τον χαρακτήρα της ρύθμισης και τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης: ένας τελικός διαγωνισμός με 3.500-4000 οργανικές θέσεις, υψηλότατη μοριοδότηση της προϋπηρεσίας, αναλυτική περιγραφή της διαδικασίας αξιολόγησης και αρχικής τοποθέτησης, ναι, είναι μια ρεαλιστική (υπό τις παρούσες συνθήκες) λύση. Αν τα παραπάνω δεν ρυθμιστούν ή -το χειρότερο- ρυθμιστούν εις βάρος μας, τότε μιλάμε απλά για κοροϊδία.

Το θετικό είναι πως όλα τα ζητήματα που προανέφερα είναι διαπραγματεύσιμα στον γύρο συνομιλιών που (φαντάζομαι ότι) θα ακολουθήσει με τον Υπουργό. Όταν όμως κάποιοι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι κινούνται βιαστικά (ακόμη κι αν στις επίσημες προτάσεις τους υποτίθεται ότι καταθέτουν θετικές προτάσεις), και καπελωτικά προς τον Δευτεροβάθμιο φορέα του στερούν το κύρος να διαπραγματευτεί εν ονόματι όλων και με την δύναμη που του δίνει ο αριθμός των μελών του.

Εκφράζοντας τις προσωπικές μου απόψεις, με βάση την ατομική μου οπτική

Βασίλης Γιαννάκος
Συμβασιούχος Πυροσβέστης
Σύνεδρος ΠΟΣΠΥΔ

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.