Η θλίψη του Εθελοντή Πυροσβέστη

 

7/10/2011

Λίγο έως πολύ τα γεγονότα πλέον, αναφορικά με τον Εθελοντισμό στο Πυροσβεστικό Σώμα, είναι γνωστά. Η εβδομάδα που πέρασε νομίζω ότι, σε όλους εμάς τους Εθελοντές, άφησε πολύ πικρή γεύση. Αμηχανία, θυμός και απογοήτευση είναι τα συναισθήματα εκείνα που εναλλασσόμενα κυριάρχησαν από την πρώτη στιγμή, που έγινε γνωστή η εισηγητική έκθεση περί του νέου νομοσχεδίου και εξακολουθούν να κυριαρχούν έως και τώρα που καταγράφονται οι σκέψεις αυτές.

Επιπλέον αναπάντητα, μέχρι τώρα ερωτηματικά, έχουν κατακλύσει τις ψυχές και το μυαλό όλων μας. Συνέβη τελικά, ακριβώς αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαό μας: «Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και τον γάιδαρο».

Και τι είναι αυτά που μας χρωστούσαν; Πολλά και ανεκτίμητα. Είναι οι ώρες εκείνες, που αφήνοντας την οικογένεια και τα παιδιά μας, τρέχουμε να εκτελέσουμε την υπηρεσία μας με ζέση και πίστη στην πατρίδα, τον συνάνθρωπο και τους συναδέλφους, μονίμους και εθελοντές, που στο πρόσωπό τους μορφοποιείται η πυροσβεστική ιδέα.

Είναι οι ώρες εκείνες που αφήνοντας την προσωπική μας εργασία, προσφέρουμε τον εαυτό μας αμισθί σε μία ιδέα και έναν σκοπό.

Είναι οι ώρες εκείνες, που θυσιάζουμε την ατομική μας ξεκούραση ή τον ελεύθερο χρόνο μας, για να ξεκουραστούμε ψυχικά κοπιάζοντας για τον συνάνθρωπο και την πολιτεία.

Είναι οι ώρες εκείνες, που η μοναξιά είναι απέραντη, όταν μερικοί μικρόψυχοι μόνιμοι συνάδελφοι θέλουν να μας βλέπουν σαν παρείσακτους, λες και θα τους πάρουμε την δουλειά ή την δόξα.

Είναι οι ώρες εκείνες, που αφιερώσαμε και εξακολουθούμε να αφιερώνουμε στην βελτίωση των θεωρητικών και πρακτικών πυροσβεστικών γνώσεων, ώστε να φανούμε αντάξιοι του καθήκοντος που μας εμπιστεύτηκε η πατρίδα.

Είναι ακόμη, ο πολύτιμος θησαυρός των επιστημονικών γνώσεων και των εμπειριών ζωής που κουβαλάει ο καθένας μας και τις οποίες μεγαλόψυχα προσφέρουμε για το κοινό καλό.

Και τέλος είναι τα τόσα χρήματα που ξοδεύουμε, ώστε να εξασφαλίσουμε τα αναγκαία μέσα ατομικής προστασίας, μιάς και αντιμετωπιζόμαστε από την Υπηρεσία ως «παιδιά ενός κατώτερου Θεού», των οποίων η ασφάλεια και η προστασία οφείλει να είναι υποδεέστερη των υπολοίπων.

Όμως αλήθεια ποιος καρεκλοκένταυρος μπορεί να τα καταλάβει αυτά;
Ποιος διαπλεκόμενος και ιδιοτελής είναι δυνατόν να συλλάβει την έννοια της άμισθης υπηρεσίας;
Ποιος καλοβολεμένος και εφησυχασμένος μπορεί να προσεγγίσει την ιδέα της εθελοντικής προσφοράς;
Ποιος άπατρις και μικρόψυχος μπορεί να νιώσει ότι η πατρίδα είναι πάνω από όλα και πως οφείλει να την υπηρετεί με όποια ικανότητα διαθέτει;

Πολύ θα ευχόμουν κάποιοι από τους ανευθυνο-υπεύθυνους, έστω κι ετούτη την στιγμή, να άκουγαν την θλιμμένη φωνή μας, αλλά πολύ φοβάμαι ότι απευθυνόμαστε «εις ώτα μη ακουόντων».

Νικόλαος Μαρκοζάνης
Εθελοντής Πυροσβέστης
9ος Π.Σ. Αθηνών 

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.