Προσπαθούμε, αλλά…

 

5/6/2015

ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ Β. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ.

Ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος Αντιστράτηγος Βασίλης Παπαγεωργίου, ήρθε  για δεύτερη φορά στη Χίο. Νωρίτερα είχε επισκεφθεί την υπηρεσία τον Ιανουάριο του 2015. Η φιλοσοφία του είναι σαφής, το προσωπικό πρέπει να νοιώθει την ηγεσία κοντά του. Είναι απόλυτος  γνώστης των προβλημάτων και των αιτημάτων του κλάδου και γι’ αυτά μίλησε χωρίς υπεκφυγές

«Κύριος στόχος της επίσκεψης είναι να ακούσουμε τα προβλήματα των συναδέλφων και να δώσουμε λύσεις όπου μπορούμε. Μας  ανέφεραν τα χρόνια προβλήματα του σώματος, όπως η ομογενοποίηση όλου του προσωπικού,  η διάθεση μέσων ατομικής προστασίας, η συμπλήρωση της ελλιπούς υπαλληλικής και  υλικοτεχνικής υποδομής. Προσπαθούμε να κάνουμε κάποια βήματα μπροστά».

Μέσα ατομικής προστασίας

«Για να δώσουμε στο προσωπικό μέσα ατομικής προστασίας  αγοράζοντας ότι πρέπει, προσπαθούμε να ξεμπλοκάρουμε  κάποιες διαδικασίες από τη Γενική Γραμματεία Εμπορείου. Προς το τέλος του καλοκαιριού θα έχουμε προμηθευτεί κάποια πράγματα.  Προς το παρόν αυτό που μπορούμε να κάνουμε  είναι να διασφαλίσουμε τους όρους υγείας και ασφάλειας του προσωπικού με το να τηρούνται κάποια στάνταρ στις εγκαταστάσεις και τις επιχειρήσεις  και  αργότερα θα προσπαθήσουμε δώσουμε μέσα ατομικής προστασίας. Το Προεδρικό Διάταγμα είναι έτοιμο, αλλά θα πρέπει να είναι και υλοποιήσιμο. Είναι δώρο άδωρο να το κάνουμε και να μην εφαρμόζεται. Τώρα δεν προλαβαίνουμε, αλλά θα καταφέρουμε να τους δώσουμε κάποια πράγματα.

Ομογενοποίηση

Για το πρόβλημα της ομογενοποίησης και ενσωμάτωσης των πενταετών, υπάρχει βούληση να προωθηθεί και να υλοποιηθεί. Το θέμα έχει τεθεί στην πολιτική ηγεσία, αλλά λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης και του χαμηλού προϋπολογισμού του σώματος, η επίλυση και η εφαρμογή του έχουν μετατεθεί για αργότερα».

Πηγή : www.politischios.gr

1 Comment

  1.  

    Καλησπέρα σας.
    Για πάρα πολλά χρόνια ακούγαμε από τις συνδικαλιστικές ενώσεις να καυτηριάζουν τις διάφορες πολιτικές και να υπερασπίζονται τα προβλήματα των Πυροσβεστών. Κατά γενική ομολογία όμως επικεντρώνονταν στα εξής:
    1. Αναγνώριση επαγγέλματος ως επικίνδυνο κ ανθυγιεινό
    2. Μισθολόγιο-βελτίωση μισθών
    3. Επέκταση πλασματικών χρόνων υπηρεσίας
    4. Κανονισμός μεταθέσεων
    5. Κενές θέσεις εργασίας-έλλειψη προσωπικού
    και μερικά ακόμη σε αυτή την “κοψιά”
    Ωραία και δίκαια όλα αυτά. Όμως υπήρχαν και άλλα, “αόρατα” και “άγνωστα” (ίσως..) τότε για αυτές τις ενώσεις, ζητήματα, τα οποία υπό το αναδρομικό πρίσμα της ωρίμανσης σήμερα, φαίνεται να κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους. Έτσι λοιπόν:
    1. Κανείς δεν αναφέρθηκε στην βελτίωση της στάθμης του επαγγελματικού επιπέδου των συναδέλφων, δηλαδή την εκπαίδευση. Και όταν λέω εκπαίδευση, αναφέρομαι και σε αυτήν της ορθής χρήσης μηχανημάτων, των οχημάτων με τα παρελκόμενα τους και του εξοπλισμού, σύμφωνα με τις γραπτές οδηγίες του κατασκευαστή φυσικά. Όχι μόνο εμπειρικά και “όπως το μάθαμε από τους παλαιότερους” (κάτι που δεν εξασφαλίζει σαφώς και την ορθότητα). Αντίθετα, κάτι σαν το περιβόητο by the book ένα πράγμα. Και το οποίο βοηθάει στην μακροβιότερη και ασφαλέστερη λειτουργία των μηχανημάτων αυτών βεβαίως, βεβαίως..
    2. Κανείς δεν αναφερόταν στην υγιεινή κ ασφάλεια του προσωπικού, μέχρι ν αρχίσουν να “ξεφυτρώνουν” και να αναφύονται απειλητικά τα ατυχήματα. Πρώτα η “σειρά” μου ο Σκούρτης εκεί στη SATO, έπειτα τα Καμμένα Βούρλα, μετά ο Κράγιας… Μακρύς ο κατάλογος. Κανένας δεν εμβάθυνε σε αυτά και τόσα άλλα ατυχήματα, ώστε να μην συμβούν κι άλλα όμοια. Ήταν ο ενθουσιασμός του πρωτόπειρου και νεοδιόριστου υπαλλήλου, ήταν η έλλειψη τεχνογνωσίας, ήταν η εποχικότητα των σοβαρών συμβάντων στην περιφέρεια, ήταν η ελλιπής εκπαίδευση, ήταν η άγνοια κινδύνου, ήταν η μη τήρηση κανόνων ασφαλείας και χρήσης όλου του ενδεδειγμένου ατομικού εξοπλισμού ασφαλείας (ντυμένος σαν “αστακός”);…Τι;!!…
    3. Ουδείς λόγος για την αγορά νέου και εκσυγχρονισμένου εξοπλισμού (τα εργαλεία του Πυροσβέστη) για την διευκόλυνση του έργου του και την απόδοση έργου με την ελάχιστη δύναμη (μυϊκή και εμπλεκόμενων).
    Ήταν ίσως ένα “δικό” μου τρίπτυχο ανησυχίας: Εκπαίδευση, ασφάλεια, εξοπλισμός.
    Τελευταία βλέπουμε αλλαγές στις διεκδικήσεις, με έμφαση στον εξοπλισμό ασφάλειας και τις στολές. Απλά να αναφέρω ότι όταν πρωτοεμφανίστηκαν τα κράνη δασοπυρόσβεσης και παρόλο που χρειάστηκαν πολλά χρήματα συνολικά για την αγορά τους, ουδείς ασχολήθηκε με την υποχρέωση να τα φοράνε, μέχρι να γίνει το ατύχημα στο Δοξαρό (Κρήτη), οπότε βγήκε και η σχετική διαταγή. Τα κράνη παρέμεναν επιμελώς στις συσκευασίες τους καλογυαλισμένα (των περισσοτέρων). Και πάλι όμως μετά την έκδοση της διαταγής, λίγα άλλαξαν.
    Την ίδια στιγμή κάποιοι, γραφικοί για “κάποιους” (για μένα όμως επαγγελματίες στην εργασία τους), “κυνηγούσαν” τους Εποχικούς τότε να τα φοράνε στις επιχειρήσεις δασοπυρόσβεσης, ακόμη και κατά την αποκάθαρση. Παρά την σχετική γκρίνια από τους υφισταμένους τους και την μη υποστήριξη από τους προϊσταμένους τους. Έτσι λοιπόν για να καταλήξω, χρειάζεται παιδεία και αλλαγή στάσης απέναντι στο θέμα Μ.Α.Π. από όλους μας, όπως και η ανάπτυξη της λεγόμενης “κουλτούρας ασφάλειας”, η οποία τώρα αρχίζει να αλλάζει στο Π.Σ. και τη χώρα μας γενικότερα. Τότε η “επένδυση”, ας μου επιτραπεί η έκφραση, για την αγορά Μ.Α.Π. (και αναφέρομαι κυρίως σε αυτά της δασοπυρόσβεσης και όχι για ό,τι έχει να κάνει με το αστικό περιβάλλον), θα κάνει την “απόσβεση” της. Κοινώς να μην μας τα διαθέτουν και τα κρατάμε στα ερμάρια! Δεν αρκεί να ζητάς, πρέπει και να το φοράς..
    Παρόμοια και με τις στολές. Όταν τις είχαμε μπόλικες, ίσως δεν τις προσέχαμε και δεν τις υπολογίζαμε και τόσο. Από το 1997 μέχρι και πριν λίγο καιρό, όπου υπηρέτησα στην μάχιμο υπηρεσία και με 7 αντιπυρικές σε πεζοπόρο (που όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν τι καταπόνηση έφαγαν οι φόρμες), έφτασα να δώσω τουλάχιστο 5 πλήρεις φόρμες εργασίας σε συναδέλφους που ξέμειναν. Άρα δεν μπορεί να είναι μόνο θέμα ευνοϊκής τύχης (που ίσως να έτυχα άθελα μου περισσότερων χορηγιών όλα αυτά τα χρόνια – δεν το έψαξα, δεν το γνωρίζω), αλλά και θέμα σωστής διαχείρισης. Και το πολύ πλύσιμο της φόρμας για να μοσχοβολάμε, δεν της κάνει καλό..
    Όσο για την κατάσταση των πυροσβεστικών οχημάτων θα έλεγα ότι, εκτός από τα ελαστικά, υπάρχουν και οι αντλίες, χωρίς την αξιόπιστη και απρόσκοπτη λειτουργία των οποίων, δεν μπορεί σαφώς να παραχθεί πυροσβεστικό έργο. Άρα θα πρέπει να μας απασχολούν ευρύτερα θέματα των οχημάτων και όχι μόνον τα ελαστικά κατά τη γνώμη μου. Και για όσα από αυτά τα σημεία μπορούμε κάτι να κάνουμε και περνάει από το χέρι μας, να το κάνουμε. Αναφέρομαι σαφώς στην προληπτική συντήρηση (και στο Σταθμό από όλους, όχι μόνον στα συνεργεία) και στους ενδεδειγμένους χειρισμούς στον εξοπλισμό. Κοινώς να κάτσουμε να διαβάσουμε τα manual για να χειριζόμαστε τα εργαλεία-εξοπλισμό, όπως ακριβώς ορίζει ο κατασκευαστής και όχι (ενδεχομένως) όπως μας βολεύει εκείνη τη στιγμή. Κι αν δεν έχουμε την διάθεση να το κάνουμε ή δεν γνωρίζουμε ξένες γλώσσες, ας ακούμε τουλάχιστον όσους το έκαναν για εμάς (προϊστάμενοι κινήσεως, συνεργεία κ.α.).
    Μένει λοιπόν να δούμε αλλαγές στην εκπαίδευση, το οποίο πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου. Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν καθημερινά, η κοινωνία το ζητά. Και είναι από τα σημεία που περνούν από το χέρι μας και δεν κοστίζουν ιδιαίτερα. Άσε που υπάρχουν πολλοί μερακλήδες που τροφοδοτούνται μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης. Είναι το οξυγόνο τους..
    Για κάθε πρόβλημα υπάρχει πάντοτε μία λύση..
    Να είστε καλά, καλό Καλοκαίρι να έχουμε.
    Σωκράτης Παπαγεωργίου
    Πυραγός

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.