Οι «μηχανόβιοι» διασώστες του ΕΚΑΒ

 

20/8/2013

Κάθε πρωί βάζουν τη στολή και το κράνος, ανεβαίνουν στη μηχανή και «πατάνε» γκάζι, συμμετέχοντας σε έναν αδυσώπητο αγώνα δρόμου για να σώσουν ζωές. Οι «μηχανόβιοι» διασώστες του ΕΚΑΒ δε διαφέρουν και πολύ από τους συναδέλφους τους στα ασθενοφόρα. Ομως, αποτελούν την ομάδα κρούσης και δίνουν τη μάχη για τη σωτηρία πάνω σε δυο ρόδες. Οι τρεις μοτοσικλέτες έχουν το ατού ότι φτάνουν άμεσα στα κρίσιμα περιστατικά, ακόμη και σε ώρες αιχμής, όταν το κυκλοφοριακό μπλοκάρει την πόλη. Φτάνοντας στο σημείο όπου ένας συνάνθρωπός τους κινδυνεύει, προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες, στήνοντας «γέφυρα» μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο για να αναλάβει τη διακομιδή σε νοσοκομείο. Αρμοδιότητά τους είναι και η διαλογή των περιστατικών, προκειμένου να διασφαλίζεται η διαθεσιμότητα των ασθενοφόρων.

«Δεν αποδέχομαι ότι σώζουμε ζωές, αλλά ότι βοηθάμε. Κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να βοηθήσουμε στο βαθμό που μας αναλογεί. Ο συνάνθρωπός μπορεί να μη σωθεί ή και να γλιτώσει χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε τίποτα. Αρα, κάποιος άλλος αποφασίζει. Εμείς είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε, πολλές φορές κάνοντας υπερβάσεις και χωρίς να περιμένουμε κάτι», λέει στον «ΑτΚ» ο Χάρης Μπέλιος, διασώστης του ΕΚΑΒ επί 24 χρόνια και μοτοσικλετιστής.

«Για μένα, το καλύτερο είναι να ακούσω ένα »ευχαριστώ». Είναι όπως το χειροκρότημα για τον καλλιτέχνη. Είναι η… τροφή του», προσθέτει ο Παντελής Γκέρσος, επίσης διασώστης και μοτοσικλετιστής στο ΕΚΑΒ.

Μάχη με το χρόνο

Με τις μηχανές μεγάλου κυβισμού, οι διασώστες χρειάζονται κατά μέσο όρο τρία λεπτά για να προσεγγίσουν το σημείο του περιστατικού, ενώ για το ασθενοφόρο ο χρόνος φτάνει τα 6-7 λεπτά.

«Η δουλειά της μηχανής είναι να φτάσει γρήγορα στο σημείο του συμβάντος. Αυτό μερικές φορές κάνει τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Η δική μας δουλειά είναι να προσφέρουμε έγκαιρη απινίδωση και στήριξη της αναπνοής του συνανθρώπου μας μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο», σύμφωνα με τον Γιώργο Βάγγο, διασώστη του ΕΚΑΒ και οδηγό μοτοσικλέτας.

Το καλοκαίρι, τους δρόμους της Θεσσαλονίκης «οργώνουν» δυο βάρδιες μοτοσικλετιστών, ένας το πρωί και ένας το απόγευμα, καλύπτοντας συνολικά ένα 12ωρο. Αν υπήρχε δυνατότητα από άποψη επάρκειας υποδομών και προσωπικού, διασώστες με τεράστια εμπειρία και γνώση θα μπορούσαν να προσφέρουν ακόμα μεγαλύτερη βοήθεια σε περισσότερους ανθρώπους.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΙΑ ΛΙΤΟΥ

Πηγή: www.agelioforos.gr

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.