Έλληνες Αερομεταφερόμενοι Δασοπυροσβέστες

 

11/8/2013

Η δασοπυρόσβεση στη Ελλάδα τη δεκαετία του 90 ήταν μέλημα της Δασικής Υπηρεσίας και για το λόγο αυτό διέθετε περί τους 4.500 μόνιμους υπαλλήλους (δασολόγους, δασοπόνους, δασοφύλακες και δασοπυροσβέστες) στους οποίους κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής προσθέτονταν περί τους 5.600 εποχικοί δασοπυροσβέστες και 650 πυροφύλακες.
Η υλικοτεχνική υποστήριξη αποτελούνταν από 350 ειδικά δασοπυροσβεστικά οχήματα, 12 CL-215, 22 PZL, 3 συστήματα ρίψης επιβραδυντικού υλικού προσαρμοζόμενα σε C-130 και τη βοήθεια της Πυροσβεστικής ιδίως στις πυρκαγιές περιαστικών δασών.

Οι αδυναμίες του συστήματος ήταν:

  • Ο έλεγχος της φωτιάς όταν δεν υπάρχουν δρόμοι.
  • Οι περιορισμοί στην αποτελεσματικότητα των εναερίων μέσων σε αποστάσεις πάνω 25 χλμ από σημείο υδροληψίας.
  • Αναποτελεσματική κατάσβεση με άλλα μέσα αφού η μεθοδολογία αντιμετώπισης ήταν προσανατολισμένη στην άμεση προσβολή με χρήση νερού από πυροσβεστικά οχήματα.
  • Περιορισμένη δύναμη προσωπικού στα κατοικημένα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου.

    Το 1993 ο Δρ Γαβριήλ Ξανθόπουλος προτείνει να οργανωθούν αερομεταφερόμενες ομάδες ειδικά εκπαιδευμένων δασοπυροσβεστών που σε συνδυασμό με τα 10 νοικιασμένα ελικόπτερα 6 Bell-212 και 4 Super Puma, θα προσέφεραν έργο και θα μείωναν τις αδυναμίες. Η οργάνωση και ο τρόπος δράσης των ομάδων θα βασιζόταν στις αντίστοιχες ομάδες των ΗΠΑ και του Καναδά.

    Η επιλογή έγινε από ανθρώπους που είχαν υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού και οι οποίοι εν συνεχεία πέρασαν ειδική εκπαίδευση για τις δασικές πυρκαγιές και τη παροχή πρώτων βοηθειών από ΄Ελληνες και Ξένους Εκπαιδευτές. Το πρόγραμμα ολοκλήρωσαν 150 άτομα περίπου και ονομάστηκαν «δασοκομάντος», περισσότερο για ψυχολογική τόνωση. Παρά το υψηλό κόστος, ο συνδυασμός «ελικόπτερο – ομάδα δασοπυρόσβεσης» έδειξε τις δυνατότητες του και κέρδισε επάξια τη θέση του στο μηχανισμό δασοπυρόσβεσης.

    Πρωταρχικό ρόλο στη εκπαίδευση έπαιξαν άτομα όπως ο έφεδρος ταγματάρχης Ε.Δ. Αλέξανδρος Κόντος, ο Διευθυντής Προστασίας Δασών Θεόδωρος Παπαδόπουλος, ο Δρ Δημήτριος Πύρρος, ο Δρ Γαβριήλ Ξανθόπουλος, ο Δρ Γεώργιος Λυριτζής, κ.λ.π.

    Στη συνέχεια χρησιμοποιούνται ελικόπτερα της Αεροπορίας Στρατού βαρέως τύπου Chinook CH-47D με δυνατότητα μεταφοράς 7 τόνων νερού και μεσαίου τύπου Bell UH-1H «Ηuey» με δυνατότητα μεταφοράς 0,7 τόνων νερού. Χρόνο με το χρόνο ο αριθμός των «δασοκομάντος» μεγάλωνε και το 1996 έφτασε τους 450 για να μειωθεί το 1997 στους 250. Ο περιορισμός αυτός στέρησε κάποια έμπειρα στελέχη λόγω του ότι η ηλικία «αποστρατεύσεως» για πιο ήρεμες θέσεις του μηχανισμού παρέμεινε στα 35 χρόνια.

    Η τυπική οργάνωση ήταν 1 Chinook με το πλήρωμά του και 33 δασοπυροσβέστες (1 επικεφαλής δασολόγος, 4 ομαδάρχες και 4 ομάδες των 7 ανδρών). Η πρώτη βάση τους ήταν η Πάχη Μεγάρων και μια δεύτερη σε μεγάλα νησιά όπως η Κρήτη ή η Ρόδος. Όσον αφορά τις βάσεις των Huey ήταν διάσπαρτες σε στρατηγικά σημεία στη χώρα και για κάθε ελικόπτερο υπήρχαν διαθέσιμοι 27 άνδρες σε βάρδιες των 6 + 3 στρατιωτικό πλήρωμα.

    Ο εξοπλισμός τους: επινότιοι ασκοί, αλυσοπρίονα, τσάπες, φτυάρια, τσεκούρια και τσουγκράνες. Σε κάθε «δασοκομάντος» χορηγείτο μία στρατιωτικού τύπου στολή, ένα πορτοκαλί γιλέκο για να φοριέται επάνω της ώστε να είναι ορατός από τους πιλότους των εναέριων μέσων, ένα κράνος δασοπυρόσβεσης, στρατιωτικού τύπου άρβυλα και ένα ζεύγος γάντια. Κάθε πλήρωμα ήταν εφοδιασμένο με ασύρματο χειρός, ένα κουτί πρώτων βοηθειών και ικανό αριθμό ηλεκτρικών φανών για νυκτερινή εργασία.

    Προβλήματα νεότητας υπήρξαν αλλά γρήγορα δόθηκαν οι απαραίτητες λύσεις κυρίως γραφειοκρατίας, οργάνωσης και συντονισμού.

    Στις 15/09/1994 ένα από τα ελικόπτερα Huey (ΕΣ 633) που είχε προμηθευτή η Ελλάδα και ήταν από τον πόλεμο του Βιετνάμ… κατέπεσε στην περιοχή Τερψιθέας Δράμας σκοτώνοντας 10 ήρωες (πιλότους και δασοκομάντος ). Το ελικόπτερο δεν είχε όργανα νυκτερινής πτήσης και οι πιλότοι δεν διέθεταν ατομικές διόπτρες νυκτός . Έτσι δυστυχώς το μοιραίο έγινε και στέρησε από την πατρίδα μας ένα μέρος από το καλύτερο μέχρι και σήμερα σώμα δασοπυρόσβεσης που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα και στην διάλυση του λίγα χρόνια μετά εξυπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες. Την ίδια εποχή στην Ελλάδα καλύτερα ελικόπτερα (δικινητήρια ΑΒ212) έκανα πτήσεις πολιτικών , στρατιωτικών και καλλιτεχνών.

    Τα αποτελέσματα της δράσης των αερομεταφερόμενων πυροσβεστών ουδέποτε μετρήθηκαν συμπερασματικά όμως θα πούμε ότι από 50 – 60 χιλιάδες εκτάρια καμένης γης κατά μέσο όρο τα έτη 1990 – 1994 πέσαμε στα 27.000 εκτάρια το 1995 και στα 24.000 εκτάρια το 1996. Βεβαίως υπήρξαν και άλλες αλλαγές εκείνη τη περίοδο στη Δασική Υπηρεσία. Θα σταθούμε σε ένα σημείο που χαρακτηρίζει την αποκλειστική δράση των «δασοκομάντος» ο περιορισμός σημαντικών πυρκαγιών σε μεγάλα ύψη.

    Η ανάληψη από το Πυροσβεστικό Σώμα της δασοπυρόσβεσης διέκοψε και την λειτουργία των αερομεταφερόμενων ομάδων δασοπυρόσβεσης, οι δε ΕΜΑΚ δεν μπόρεσαν να αναπληρώσουν το κενό διότι δεν είναι αερομεταφερόμενες ούτε έχουν το ίδιο πνεύμα δράσης. Το κενό αυτό φάνηκε ιδιαίτερα το 2000 και το 2007 που φωτιές σε μεγάλα ύψη αφέθηκαν στη τύχη τους αφού δεν υπήρχε δυνατότητα επίγειας χειρονακτικής αντιμετώπισής τους.

    Πηγή: www.nagref.gr
    Για το Fire.gr, Χ. Ζαφειρίου

  • Κάντε το πρώτο σχόλιο

    Υποβολή απάντησης

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


    *


    Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.