Θρήνος στην πυροσβεστική: Πέθανε ξάφνικα o 43χρονος Γιάννης

Προστέθηκε από F.R.N στις 3 Φεβρουαρίου 2016. · 2 Σχόλια · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία Ανακοινώσεις, Ενημέρωση & Ανακοινώσεις

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

3/2/2016

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ο.Ε.Υ.Π.Σ. με οδύνη ανακοινώνει τον αιφνίδιο θάνατο του χαμογελαστού γίγαντα του Πυροσβεστικού Σώματος και Αντιπροέδρου της Ομοσπονδίας, καλού και πολυαγαπημένου φίλου, συντρόφου στους αγώνες μας  Γιάννη Κάκαλου. Ο Γιάννης αφήνει πίσω του ένα τεράστιο  κενό, όχι μόνο στο συνδικαλιστικό κίνημα των πυροσβεστών που με ανιδιοτέλεια υπηρέτησε αλλά και στις καρδιές όλων μας. Ένα κενό δυσαναπλήρωτο που κι αυτός ο χρόνος που λένε ότι όλα τα γιατρεύει δύσκολα θα κάνει τη δουλειά του στην περίπτωσή σου.

Έφυγες Γιάννη την ώρα που όλοι σε χρειαζόμαστε, εμείς και η οικογένειά σου.

Καλέ μας φίλε Γιάννη, Ήδη μας λείπεις.

Μας λείπει το χαμόγελό σου. Μας λείπει η έννοια σου για τα μικρά και τα μεγάλα που απασχολούσαν τους πυροσβέστες σ’ όλη την Ελλάδα. Μας λείπει το κουράγιο σου και η προσφορά σου.  Μας λείπει η αγάπη σου και το παράδειγμά σου. Μας λείπει το ήθος και η ευγένειά σου και όλα αυτά που όλοι μας γνωρίσαμε στη ζωή μαζί σου.  Όλοι εμείς που σε γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε συνδικαλιστικά, υπηρεσιακά, κοινωνικά θα σε θυμόμαστε με αγάπη για πάντα σαν κομμάτι της ζωής μας, πολύτιμο φίλο και συνοδοιπόρο στο ταξίδι μας για το καλύτερο, για την Ιθάκη που δε βρήκαμε ακόμα.

Έχε γεια καλέ μας φίλε Γιάννη.

Το ξέρουμε πως πάντα θα είσαι δίπλα μας.

Επικήδειος Ομιλία 

Για το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ο.Ε.Υ.Π.Σ.

       Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                              O   ΓΕΝ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ                                  ΦΕΡΤΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

 Επικήδειος Ομιλία

 

Αξέχαστε συνάδελφε Γιάννη

 

     Σε μένα έλαχε ο κλήρος να σου απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό, από μέρους των συναδέλφων σου, αυτών που τώρα εδώ σε περιστοιχίζουμε και όλων των άλλων, που υπηρετούν στον ελλαδικό χώρο.

Μαζευτήκαμε την πένθιμη αυτή στιγμή στον ιερό αυτό χώρο, γύρω από το φέρετρό σου, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι για να αναπέμψουμε μαζί με τον κλήρο ευχές και δεήσεις στον Ύψιστο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής σου, για να ενώσουμε τα δάκρυά μας, με τα δάκρυα των συγγενών, να αποθέσουμε πάνω στο μέτωπό σου τον τελευταίο ασπασμό, και έτσι απευθύνοντας προς εσένα τον τελευταίο χαιρετισμό, να σε συνοδεύσουμε μέχρι και την τελευταία σου κατοικία.

Όλοι εμείς οι συνάδελφοί σου, πολύ δε περισσότερο οι οικείοι σου, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως έπαψες να υπάρχεις και να κινείσαι μεταξύ μας, χαμογελαστός και κεφάτος όπως ήσουν πάντα.

Ο ύψιστος όμως θεός, που οι βουλές του είναι ανεξερεύνητες, θέλησε να σε πάρει εκεί ψηλά στους ουρανούς.

Γεννήθηκες το έτος 1972 στο Τορόντο του Καναδά.

Κατετάγης στο Πυροσβεστικό Σώμα, τον Νοέμβριο του 1998 και ανήλθες την κλίμακα της ιεραρχίας του  Π.Σ.  μέχρι και το βαθμό του Πυρονόμου.

Υπηρέτησες στη 2η ΕΜΑΚ και στο αερομεταφερόμενο πεζοπόρο τμήμα  Κεντρικής Μακεδονίας.

Τίμησες το Πυροσβεστικό Σώμα, φέροντας πάντα σε πέρας τα καθήκοντα που σου ανάθεταν με αποτελεσματικότητα και ευθύνη. Σου απονεμήθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις του επαίνου και της εύφημου μνείας. Ανάμεσα σε πλήθος συμβάντων, συμμετείχες στον καταστρεπτικό σεισμό της Αθήνας το 1999 αλλά και σε διάσωση ορειβατών στον αγαπημένο σου Όλυμπο το 2003. Με το θάρρος, την αυτοθυσία, την τόλμη, την αποφασιστικότητα, τη σωματική και ψυχική αντοχή που σε διέκριναν, απέδειξες έμπρακτα την αγάπη γα το επάγγελμα σου αλλά κυρίως για τον συνάνθρωπο θέτοντας τον εαυτό σου σε άμεσο κίνδυνο.

Οι συνάδελφοι σου εκτιμώντας τη συνδικαλιστική σου δράση και προσφορά, αλλά και την ακεραιτότητα του χαρακτήρα σου σε ανέδειξαν Aντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Υπαλλήλων του Πυροσβεστικού Σώματος.

Αγάπησες και αγαπήθηκες από ανώτερους και κατώτερους και ήσουν ένας καλός συνάδελφος.

Η μορφή σου και η συμπεριφορά σου ήταν ενός εξαίρετου ανθρώπου και συναδέλφου.

Υπόδειγμα αρετής, χαρακτήρας ευθύς, ηθικός, μετριόφρων, υπερήφανος και αξιοπρεπής, σταθερός και αλύγιστος, υπήρξες πάντα αφανής εργάτης του καλού.

Δεν σε κλαίνε μονάχα η χαροκαμένη γυναίκα σου, οι απαρηγόρητοι γονείς σου και η αδερφή σου.

Σε κλαίμε και εμείς της Μεγάλης Πυροσβεστικής Οικογένειας, οι συνάδελφοί σου και οι φίλοι σου, που ο αναπάντεχος και τραγικός θάνατός σου μας άφησε άναυδους και απαρηγόρητους.

Αναπαύσου ήσυχα.

Αναπαύσου εν ειρήνη.

Αλησμόνητε συνάδελφε Γιάννη.

   Ολόψυχα ευχόμαστε όλοι μας όπως ο πανάγαθος Θεός σε κατατάξει μεταξύ των δικαίων και προσφέρει παρηγοριά, δύναμη και κουράγιο στην αγαπημένη σου σύζυγο Θεοδώρα, και τη νεογέννητη κόρη σου, τους γονείς και τα αδέρφια σου.

Ας είναι ελαφρύ και λουλουδιασμένο το χώμα της Μακεδονικής  Γης που

σε λίγο θα καλύψει τη σωρό σου.

Αξέχαστε συνάδελφε Γιάννη αιωνία σου η μνήμη.

Πηγή : www.poeyps.gr

719 Συνολικές Αναγνώσεις 1 Αναγνώσεις σήμερα

Σχετικά άρθρα

2 Responses to Θρήνος στην πυροσβεστική: Πέθανε ξάφνικα o 43χρονος Γιάννης

  1. Σωκράτης Παπαγεωργίου 3 Φεβρουαρίου 2016 at 14:50
     

    Καλημέρα σας,
    πραγματικά είναι θλιβερό αυτό που συνέβη και συνάμα ανεξήγητο για την ανθρώπινη, πεπερασμένη και κοινή αντίληψη και λογική, η οποία διαμορφώνεται βασικά από την άγνοιά μας σε πνευματικής φύσεως θέματα. Μάλιστα αυτή η απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι που κατακεραυνώνει και θλίβει όσους μένουν πίσω, σε αντιδιαστολή με αυτούς που «φεύγουν”, περνούν σε άλλη διάσταση και εξελίσσονται..
    Ο άνθρωπος, αδύναμος λόγω της φύσης του και ανήμπορος να ερμηνεύσει και να εξηγήσει το μυστήριο αυτό, μη έχοντας σαφώς την εμπειρία της «άλλης πλευράς”, οδηγείται αναπόφευκτα σε απόγνωση και μαρασμό. Έλλειψη πίστης, έλλειψη ανήσυχης διαρκούς αναζήτησης υπερβατικών θεμάτων ή έλλειψη θέλησης για αλλαγές στη ζωή μας; Ποιος να ξέρει, ίσως και όλα αυτά μαζί.
    Όμως για μένα αυτό που μετράει είναι να υπάρχουν άξιοι συνεχιστές αυτών που «φεύγουν”. Κι όχι μόνον του έργου που τυχόν άφησαν πίσω τους ή αυτοί κληροδότησαν, αλλά και των ιδεών, αντιλήψεων και καλών πρακτικών, με τα οποία αυτοί προσπάθησαν να «μπολιάσουν” το στενό και μοιραίως αναπόφευκτα, το ευρύτερο περιβάλλον τους.
    Καλώς ή (για μας) «κακώς”, η αποστολή τους τελειώνει μια μέρα αναπάντεχα κι απρόσμενα. Εμείς όλοι που μένουμε, τι κάνουμε έπειτα; Κάποιος είπε κάποτε: «Οι νεκροί πεθαίνουν μόνον όταν τους ξεχάσουμε”. Ίσως αυτό να εννοούσε τελικά..
    Θα ήθελα να γράψω κάτι μικρό για τον συνάδελφο, αντί επικήδειου:
    «Φίλε Ιωάννη,
    είναι μεγάλη η θλίψη μας, επειδή δεν μπορούμε να καταλάβουμε το λόγο της απρόσμενης και πρόωρης αναχώρησής σου από τα εγκόσμια. Βοήθησε μας να κατανοήσουμε την αποστολή σου σε αυτόν εδώ τον κόσμο, για να μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο μας, κάθε φορά που σε φέρνουμε στη θύμηση μας. Να μπορούμε να αντλούμε την δύναμη που έχουμε ανάγκη, ώστε να συνεχίσουμε αυτά που άφησες πίσω σου, όσα πίστεψες και εκείνα που οραματίστηκες. Κι αν κάποιες στιγμές μας δεις να κλαίμε ή μας δεις να λυγίζουμε, δικαιολόγησέ μας ως αδύναμα όντα που είμαστε, λόγω της ανθρώπινης φύσης μας.
    Ελεύθερη η ψυχή σου τώρα μπορεί να περιδιαβαίνει τις υψηλές κορφές του Ολύμπου. Εκεί, στο λατρεμένο μυθικό βουνό, μαζί με τον παππού σου τον Χρήστο πλέον, που πρώτος Έλλην σκαρφάλωσε πριν από 103 χρόνια και τίμησε έτσι την Ελλάδα.
    Σε ευχαριστούμε για όσα μας έμαθες, για όσα μοιραστήκαμε, για όσα ζήσαμε μαζί. Σε ευχαριστούμε για τις ιδέες που μας κληροδότησες. Θα προσπαθήσουμε να γίνουμε οι συνεχιστές αυτών που ξεκίνησες, ώστε να μπορούμε με αισιοδοξία και έναν στόχο να ατενίζουμε το μέλλον. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε για να μην χαθεί αυτό που άρχισες.
    Ευχόμαστε να είναι καλά εκεί που πηγαίνεις τώρα, γαλήνια, ειρηνικά και η ψυχή σου να αναπαυθεί.
    Αντίο φίλε!”

    Απάντηση
  2. Σωκράτης Παπαγεωργίου 5 Φεβρουαρίου 2016 at 18:56
     

    Καλησπέρα σας,
    θα ήθελα να κάνω άλλο ένα σχόλιο, που αφορά στους επικήδειους λόγους που διαβάζονται κάθε φορά σε τέτοιες περιστάσεις. Δε λέω, χρειάζονται κι αυτοί, έτσι είναι το εθιμοτυπικό. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο όλο αυτό το περιεχόμενό τους, που εξυμνεί τον συνάδελφο για τα πριν, δημιουργεί τελικά συγκίνηση και ικανοποίηση προς τους συγγενείς ή προκαλεί αναστάτωση και «φούντωμα” στο ψυχολογικό δράμα που ζουν εκείνη τη στιγμή. Πολύ φοβάμαι ότι στο άκουσμα όλων αυτών των εγκωμίων και ο δυνατότερος λυγίζει..
    Έτσι λοιπόν θα ήθελα κάποια μέρα να καταφέρουμε να ακούμε προκήδειους λόγους να αναγνώνονται. Θα ήθελα να δω πολλές τελετές βραβεύσεων να πραγματοποιούνται. Που θα γίνονται για συναδέλφους, οι οποίοι πραγματικά προσέφεραν με την δράση τους στον συνάδελφο, στο σύστημα το ίδιο και στην κοινωνία ολάκερη.
    Με αυτόν τον τρόπο και οι ίδιοι θα τονώνονται, θα ενθαρρύνονται και θα συνεχίζουν δυναμικότερα να προσφέρουν, αλλά και οι υπόλοιποι θα έχουν ένα κίνητρο να «ενεργοποιηθούν” περισσότερο. Μέσα από αυτές τις εκδηλώσεις, όλοι θα ωφελούνται: καλύτερη γνωριμία συναδέλφων, ζυμώσεις και εξωστρέφεια.
    Και κάτι τελευταίο κι ας μην με περηξηγήσουν οι συνάδελφοι που έγραψαν τον επικήδειο λόγο, γιατί απλούστατα έτσι ίσως να μας έμαθαν, έτσι το βρήκαμε από τους προηγούμενους και σε τελική, είναι και και λίγο άχαρος αυτός ο ρόλος: ας προσπαθήσουμε, πέρα από την ξύλινη, εθυμοτυπική και στερεότυπη γλώσσα που χρησιμοποιείται, να είμαστε λίγο περισσότερο αυθόρμητοι, απλοί, ανθρώπινοι, ώστε να περνάμε και μηνύματα αισιοδοξίας και ελπίδας σε όσους μένουν πίσω και κρέμονται εκείνη τη στιγμή από τα χείλη μας.
    Κάτι σαν αυτό που έκανε κι ο παπάς στο τέλος..

    Σωκράτης Παπαγεωργίου
    Πυραγός Π.Σ.

    Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.