Πυροσβέστες : μια ζωή στις φλόγες

 

18/3/2016

Είναι οι άνθρωποι που όταν κληθούν, σώζουν ανθρώπους και περιουσίες που εκείνη την ώρα βρίσκονται σε επικίνδυνη κατάσταση. Είναι οι άνθρωποι που μπροστά σε μια τραγωδία πρέπει να «κλειδώσουν» τα συναισθήματά τους, καθώς πρέπει με καθαρό μυαλό και ψυχρή λογική να επιτελέσουν το καθήκον τους, κάτω από αντίξοες και δύσκολες συνθήκες. Είναι οι άνθρωποι που πολλές φορές βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να σώσουν τις ζωές άλλων ανθρώπων. Ο λόγος γίνεται για τους πυροσβέστες, οι οποίοι καλούνται να δράσουν και να φέρουν σε πέρας το δύσκολο έργο τους, κάτω από πραγματικά δύσκολες καταστάσεις.

Βρεθήκαμε στον 1ο Πυροσβεστικό Σταθμό Λάρισας και συνομιλήσαμε με πυροσβέστες, οι οποίοι πραγματικά έχουν επέμβει σε πολλά και δύσκολα συμβάντα. Τους ζητήσαμε να μας περιγράψουν αυτά που τους σημάδεψαν και δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολλά χρόνια στην υπηρεσία και έχουν διαχειριστεί και βιώσει πολύ δύσκολες καταστάσεις.

«Φοβήθηκα για τη ζωή μου»

WP_20160316_11_36_37_Pro-768x432 O Ι. Ράπτης

Ο πύραρχος και διοικητής πυροσβεστικών υπηρεσιών Λάρισας, Ιωάννης Ράπτης, μιλά στο τί ῥεῖ για ένα περιστατικό που έχει σημαδέψει τη μακρόχρονη θητεία του στο Σώμα. Είναι 25 χρόνια στην πυροσβεστική και σε μια φωτιά στην Μελιβοία Αγιάς κόντεψε να χάσει την ζωή του. Το περιστατικό συνέβη το 2000, στο χωριό Πρινιά. Ξέσπασε δασική πυρκαγιά και, λόγω του μεγέθους της, είχε σημάνει συναγερμός. Από ολόκληρη την Ελλάδα είχαν έρθει οχήματα για να αντιμετωπίσουν το μέτωπο της πυρκαγιάς, που είχε γιγαντωθεί λόγω των ισχυρών ανέμων. Εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών που είχαν δημιουργηθεί, προκλήθηκαν ανεμοστρόβιλοι, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές πυροσβεστών και κατοίκων. «Θυμάμαι ότι στον πρώτο ανεμοστρόβιλο σηκώθηκαν οι σκεπές από τα σπίτια της Πρινιάς. Έφευγαν με δύναμη λαμαρίνες, μεταλλικά αντικείμενα και σίδερα. Ο ουρανός είχε μαυρίσει. Εκείνη την ώρα πρόλαβα και μπήκα σε ένα σπίτι, σε μια κουζίνα, όταν απ’ έξω χτυπούσαν οι λαμαρίνες. Μετά από λίγη ώρα, βγήκα έξω και, με άλλους συναδέλφους που είχαν καλυφθεί -ο καθένας με τον δικό του τρόπο- συνεχίσαμε την κατάσβεση. Όμως αργότερα, ήρθε ο δεύτερος ανεμοστρόβιλος και δώσαμε την εντολή να γίνει εκκένωση του χωριού. Δεν πρόλαβα να κρυφτώ. Έβαλα το κορμί μου σε έναν τοίχο για να προστατευτώ, ενώ από δίπλα μου σφύριζαν λαμαρίνες. Τότε έκανα το σταυρό μου και θυμήθηκα την οικογένειά μου, καθώς φοβήθηκα ότι δεν θα τους ξαναδώ. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ», μας λέει.

Στις φλόγες…

WP_20160316_11_37_07_Pro-768x432Ο Ν. Πιτσογιάννης

Επίσης θυμάται μια φωτιά στην ίδια περιοχή, στη Μελιβοία, όταν το χωριό ήταν έτοιμο να παραδοθεί στις φλόγες. «Τότε τα κουκουνάρια από τα δέντρα εκτοξεύονταν φλεγόμενα εκατοντάδες μέτρα μακριά. Αλλά με συντονισμένες ενέργειες καταφέραμε να σώσουμε το χωριό», εξιστορεί. Άλλο ένα συμβάν από την 25ετή του θητεία που τον σημάδεψε, διαδραματίστηκε στην Αθήνα. Μια φωτιά σε ημιυπόγειο διαμέρισμα, όπου κάηκε μια οικογένεια μεταναστών. Είναι κάτι που δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Στις 13 Απριλίου του 2003, συμβαίνει ένα τρομακτικό τροχαίο που πραγματικά συγκλονίζει το πανελλήνιο. Μια εκδρομή σχολείου από το Μακροχώρι Ημαθίας, κατέληξε σε τραγωδία, όταν το λεωφορείο που επέβαιναν οι μαθητές συγκρούστηκε στα Τέμπη με φορτηγό που μετέφερε μελαμίνες. Αποτέλεσμα ήταν να χάσουν τη ζωή τους 21 μαθητές. Ο Νίκος Πιτσογιάννης, αντιπύραρχος και διοικητής του 1ου πυροσβεστικού σταθμού, βρέθηκε τότε στο τραγικό συμβάν, προσπαθώντας να απεγκλωβίσει τους μαθητές από το παραμορφωμένο όχημα. «Όταν φτάσαμε εκεί γινόταν…πόλεμος. Ένα τοπίο γεμάτο συντρίμμια και σώματα, θύμιζε Βαγδάτη. Υπήρχε πίσω από το πούλμαν ένα αυτοκίνητο σφηνωμένο σε μια κολόνα της ΔΕΗ και ένα άτομο εγκλωβισμένο -ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου, τον οποίο απεγκλωβίσαμε. Στο λεωφορείο η εικόνα ήταν απελπιστική -σοκαριστική για όλους μας. Βλέποντας όλα αυτά, κάποια στιγμή δυσκολεύεσαι συναισθηματικά. Πρέπει να προχωρήσεις όμως, να κάνεις αυτό που πρέπει…», περιγράφει.

Όταν έπεσε ο «Ήλιος»…

WP_20160316_11_41_40_Pro-768x432Ο Β. Κοβούλης

Η πτήση 522 των Κυπριακών αερογραμμών Helios Airways ήταν ένα Boeing 737-31S που συνετρίβη στις 14 Αυγούστου 2005, στις 12:04, στο Γραμματικό Αττικής. Τότε σκοτώθηκαν 115 επιβάτες και τα 6 μέλη του πληρώματος. Σε αυτή την ασύλληπτη τραγωδία βρέθηκε ο πυραγός Βασίλης Κοβούλης, ο οποίος τότε υπηρετούσε στον 1ο πυροσβεστικό σταθμό Αθηνών. «Συναντήσαμε μια τραγωδία. Κληθήκαμε να περισυλλέξουμε κομμάτια ανθρώπων. Το άγχος μας ήταν μήπως μέσα από τα συντρίμμια, δεν προλάβουμε να βγάλουμε κάποιον ζωντανό. Μαζεύαμε ανθρώπινα μέλη επί μέρες. Το μεγάλο πρόβλημα ήταν να πιστοποιηθούν οι 121 νεκροί. Δυστυχώς πιστοποιήθηκαν οι 118. Τρεις δεν πιστοποιήθηκαν ποτέ…», θυμάται.

WP_20160316_11_42_21_Pro-768x432Ο Γ. Αλεξίου

Ο υποπυραγός Γιώργος Αλεξίου δουλεύει χρόνια στο ανακριτικό τμήμα της πυροσβεστικής. Θυμάται όταν κλήθηκε σε φωτιά, σε χωριό των Φαρσάλων. Στο Ρήγιο, η φωτιά από καλαμιές είχε μπει στο χωριό και ένα όχημα με δύο άντρες είχε εγκλωβιστεί στο δημοτικό σχολείο του χωριού και απειλούνταν η ζωή τους. «Άκουσα από τον ασύρματο, τους συναδέλφους μέσα στο να κινδυνεύουν. Η αγωνία μου, κοιτάζοντας να σώσουμε σπίτια, ήταν μεγάλη. Όταν κατάφερα και έφτασα και διαπίστωσα ότι οι συνάδελφοι ήταν καλά, ανακουφίστηκα», μας λέει.

Πηγή : www.tirei.gr

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.