Η ασφάλεια της εργασίας σε ανασφαλείς συνθήκες

Προστέθηκε από F.R.N στις 18 Ιουνίου 2016. · No Comments · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία Υγιεινή και Ασφάλεια

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

18/6/2016

Συντάκτης: Μπάμπης Αλεξόπουλος *

Η μέχρι σήμερα εφαρμογή της νομοθεσίας για την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων (βασικοί νόμοι 1568/85 και 3850/10) δεν απέδωσε σχεδόν τίποτα από τα αναμενόμενα. Η νομοθεσία ανατέθηκε για εφαρμογή στους αρμόδιους φορείς, δημόσιους είτε ιδιωτικούς, χωρίς να διαμορφωθούν οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες.

Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα άρθρων από τις νομοθεσίες διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών. Από την πολιτεία δεν έγινε η αναγκαία προσαρμογή, ερευνητική και αναλογιστική μελέτη, ώστε λαμβάνοντας υπόψη τα ελληνικά δεδομένα και την εμπειρία των άλλων χωρών, να είναι δυνατή η υλοποίηση των ευρωπαϊκών οδηγιών. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ουσιαστικά να μη γίνει τίποτα, προς όφελος βεβαίως των εργοδοτών και ορισμένων συντεχνιών (γιατροί και τεχνικοί).

● Οι γιατροί και οι τεχνικοί διαφόρων ειδικοτήτων δεν είχαν και δεν έχουν την απαραίτητη εκπαίδευση και κουλτούρα για την υλοποίηση των σκοπών που αφορούν την υγεία και ασφάλεια. Βλέπουν την άσκηση του λειτουργήματος ή του έργου τους ως πάρεργο της επαγγελματικής τους δραστηριότητας για εξοικονόμηση χρημάτων.

● Ο εργοδότης με το ελάχιστο κόστος –ελάχιστη πληρωμή γιατρών και τεχνικών– ήταν και είναι «νόμιμος» απέναντι στη νομοθεσία, διασφαλίζοντας διά της παρουσίας και της υπογραφής των τεχνικών και των γιατρών τις υποχρεώσεις του και αποφεύγοντας εντελώς το κόστος του επαγγελματικού κινδύνου που οφείλει προς την πολιτεία και τους εργαζομένους.

● Αρνητικό ρόλο έπαιξε και η στάση του συνδικαλιστικού κινήματος. Χωρίς να έχει αντιληφθεί τη ζωτική σημασία των ζητημάτων αυτών για τους εργαζομένους και με επιλεκτικό στρουθοκαμηλισμό, ανέθεσε όλες τις ευθύνες στους εργοδότες, στην πολιτεία και στους εμπλεκόμενους φορείς, σε αντίθεση με τη συνδικαλιστική πρακτική σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.


EUROKINISSI/ ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η δημιουργία των Εξωτερικών Υπηρεσιών Προστασίας Πρόληψης (ΕΞΥΠΠ) λειτούργησε καταστροφικά για την υγεία και ασφάλεια. Η τυπική παρουσία των εν λόγω εταιρειών (ΕΞΥΠΠ) στους χώρους εργασίας, η διαπλοκή με φορείς, εργοδότες και τους τύποις υπεύθυνους επαγγελματίες, την επιδείνωσε.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να μην υφίσταται καμία καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών και τα εργατικά ατυχήματα να υπο-αναφέρονται και να υπο-καταγράφονται και όποτε αυτό γίνεται, τα στοιχεία δεν είναι συμβατά με τα ευρωπαϊκά και διεθνή standards.

Η ερμηνεία και η εφαρμογή του νομοθετικού και κανονιστικού πλαισίου για τον επαγγελματικό κίνδυνο, ο οποίος καθορίζεται από τον βαθμό επικινδυνότητας για κάθε εργασία και από την καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών και των εργατικών ατυχημάτων δεν υφίστανται.

Το κόστος της επαγγελματικής νοσηρότητας (επαγγελματικά νοσήματα και εργατικά ατυχήματα) που –σύμφωνα με τη νομοθεσία, αλλά και τη διεθνή πρακτική– επιβαρύνει τον εργοδότη, πρέπει να υπολογίζεται βάσει της εκτίμησης του επαγγελματικού κινδύνου, του αριθμού των επαγγελματικών ασθενειών και των εργατικών ατυχημάτων και των συνεπειών τους στους εργαζομένους, στο κοινωνικό σύνολο και στην πολιτεία.

Με την υπάρχουσα κατάσταση στον χώρο της υγείας και ασφάλειας στην εργασία στη χώρα μας, το κόστος του επαγγελματικού κινδύνου πληρώνεται εξ ολοκλήρου από το κοινωνικό σύνολο και το κράτος και όχι από αυτόν που δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για την εξάλειψη των βλαπτικών παραγόντων του εργασιακού περιβάλλοντος στην υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων, που βασικά είναι ο εργοδότης.

Αλλη μία αρνητική ιδιαιτερότητα της χώρας μας είναι ότι το κόστος του επαγγελματικού κινδύνου αφορά μόνο το Λεκανοπέδιο Αττικής και είναι 1%. Πανευρωπαϊκά το κόστος είναι μεταβαλλόμενο λαμβάνοντας υπόψη την επικινδυνότητα, τις επαγγελματικές ασθένειες και τα εργατικά ατυχήματα.

Οι επαγγελματικές ασθένειες στη χώρα καταγράφονται ως κοινές ασθένειες επιβαρύνοντας άμεσα το κοινωνικό σύνολο, τα ασφαλιστικά ταμεία και ανάλογα και το ΑΕΠ. Η ΔΟΕ έχει υπολογίσει το κόστος αυτό στο 4% του ΑΕΠ, στην Ε.Ε. Είναι αδήριτη ανάγκη η αναδιάρθρωση, η αλλαγή και η αναβάθμιση της κείμενης νομοθεσίας.

Πρώτα πρώτα θα πρέπει να καθοριστεί ο ρόλος του κράτους, του γιατρού εργασίας, του τεχνικού ασφάλειας και των φορέων που παρέχουν υπηρεσίες προς τους εργαζομένους και τους εργοδότες. Η αναβάθμιση των κανόνων για την υγεία και την ασφάλεια θα επιφέρει οφέλη στην πολιτεία, οφέλη στον εργοδότη και το κυριότερο, θα προστατέψει την υγεία των εργαζομένων, δημιουργώντας μια πραγματική βάση για την πρόληψη, τη θεραπεία και την αποκατάσταση των εργαζομένων και του οικογενειακού τους περιβάλλοντος.

Επόμενο μέλημα του κράτους θα πρέπει να είναι οι άμεσες και ουσιαστικές αλλαγές στον νόμο 3850/2010 και η αναδιοργάνωση των αρμόδιων φορέων των εμπλεκόμενων υπουργείων (Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Υγείας, Εσωτερικών). Αλλαγές στη λειτουργία του ΣΕΠΕ, του ΣΥΑΕ, διασαφήνιση του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του ειδικού γραμματέα του ΣΕΠΕ, επανακαθορισμός του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του υπουργείου Υγείας και άλλα.

* ειδικός γιατρός εργασίας

Πηγή : www.efsyn.gr

665 Συνολικές Αναγνώσεις 1 Αναγνώσεις σήμερα

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.