Διδασκαλία και εκπαίδευση, δύο διαφορετικές, μη ταυτόσημες έννοιες ακόμα και στη Χημεία

Προστέθηκε από FRN στις 4 Απριλίου 2018. · No Comments · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ, Ειδική αρθρογραφία

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

Lydia Mavridou
Undergraduate Student at Chemistry School of AUTh

Η διδασκαλία της χημείας και η εκπαίδευση μέσω της επιστήμης της χημείας είναι δύο εντελώς διαφορετικές πρακτικές που επιφέρουν αντίστοιχα και διαφορετικά αποτελέσματα. Η διδασκαλία της χημείας παραπέμπει σε μια δασκαλοκεντρική μέθοδο λειτουργίας ενός εκπαιδευτικού, παρατηρείται δηλαδή έμμεση έλλειψη ενδιαφέροντος για το γενικό όλον,  αφού στόχος είναι η μετάδοση πληροφοριών και γνώσεων που αφορούν τον κλάδο της χημείας.

Εφόσον γίνει η μετάδοση της πληροφορίας ο στόχος έχει επιτευχθεί και η διαδικασία επαναλαμβάνεται εως ότου αφομοιωθεί όλο το εύρος πληροφορίας που αναγράφεται στην εκάστοτε διδακτέα ύλη. Η εκπαίδευση από την άλλη έχει μια γενικότερη χροιά, αυτή της παιδεύσεως και της τριβής με την επιστήμη της χημείας. Οι στόχοι της εκπαίδευσης είναι γενικότεροι και πολλές φορές δεν είναι προκαθορισμένοι καθώς οι συνιστώσες που απαρτίζουν την αντίληψη του εκπαιδευτικού για την επιστήμη του είναι πολλές και οι αντίστοιχες συνιστάμενες που απορρέουν από τις μεθόδους εκπαίδευσης είναι πολυποίκιλες.

Πιο συγκεκριμένα, αν μπορεί να θεωρηθεί κάτι πάγιο στην διαδικασία της εκπαίδευσης μέσω της επιστήμης της χημείας είναι η ίδια η επιστήμη, το τμήμα της που διατίθεται προς μελέτη ή πιο συγκεκριμένα η διδακτέα ύλη η οποία είναι το ελάχιστο που δύναται να εξηγήσει ένας εκπαιδευτικός στους μαθητές του κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Μετά από αυτή την παραδοχή σημαντικό ρόλο παίζει τόσο η αντίληψη του επιστήμονα εκπαιδευτικού για την επιστήμη του και πως αυτή μπορεί να επηρεάσει τον μαθητή και τον συνολικό τρόπο σκέψης του, όσο και οι ανάγκες των μαθητών οι οποίοι αποτελούν εν δυνάμει μέλη της πολύπλοκης και απαιτητικής κοινωνίας του σήμερα.

Ο συνδυασμός των δυο μεθόδων ταυτόχρονα αποτελεί την αρτιότερη μορφή προετοιμασίας για την εξέλιξη των μαθητών σε λειτουργικούς και καταρτισμένους πολίτες μιας κοινωνίας της οποίας η ευημερία και η πρόοδος στηρίζεται στην εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας. Ωστόσο αν πρέπει να δοθεί βάση αποκλειστικά και μόνο σε μια από τις δύο αυτές τεχνικές λόγω εξωτερικών περιορισμών η εκπαίδευση είναι εκείνη που κερδίζει ,λόγω της φύσης της, τον θαυμασμό και κατ’ επέκταση την προσπάθεια βέλτιστης εφαρμογής της από την πλευρά της επιστημονικής εκπαιδευτικής κοινότητας.

Για να επιχειρήσει ένας καθηγητής να εκπαιδεύσει μέσω της επιστήμης της χημείας απαιτείται αρχικά ο ίδιος να έχει κατανοήσει πλήρως σε ποιους απευθύνεται, τι έχει να τους μεταδώσει και με ποιο μέσο θα το κάνει, μια λογική πορεία που στη σημερινή κατάσταση της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν έχει διαδοθεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Αρχικά δεδομένης της δομής και του τρόπου λειτουργείας του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, γίνεται η παραδοχή ότι αρχικός στόχος είναι να διδαχθεί η δοθείσα από το υπουργείο, ύλη.

Η αβεβαιότητα του εκπαιδευτικού, για τον ρόλο που πρέπει να επιτελέσει καθώς και για τα μέσα που πρέπει να χρησιμοποιήσει για να πετύχει τον στόχο του, είναι μεταδοτική στον δέκτη που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο μαθητής. Η επιστήμη προέρχεται από τις λέξεις «επί» και το αρχαίο «ίσταμαι» που σημαίνει γνωρίζω. Σύμφωνα με τις γενικές παραδοχές, η γνώση είναι δύναμη και όταν μεταλαμπαδεύεται στις νεότερες γενιές εξασφαλίζει σταθερά θεμέλια. Εύλογα προκύπτει ότι στόχος είναι η καλλιέργεια του επιστημονικού τρόπου σκέψης καθώς και η ποιότητα και όχι απαραίτητα η ποσότητα της πληροφορίας.

Η μάθηση στηρίζεται στην κατανόηση και όχι στην επανάληψη ειδικά όταν πρόκειται για μια επιστήμη όπως η χημεία. Η γνώση της χημείας είναι βασική για την κατανόηση του φυσικού κόσμου με τα νέα δεδομένα όπως τα καινούργια υλικά, τα περιβαλλοντικά και ενεργειακά ζητήματα, τα φάρμακα, τα τρόφιμα ή απλά την ποιότητα ζωής του ανθρώπου στον 21ο αιώνα.

Η αξία της γνώσης επιβάλλεται να αναδειχθεί από την πλευρά του εκπαιδευτικού μέσω της συνεχούς τριβής των μαθητών του με την επιστήμη. Η χημεία είναι γεμάτη χρώμα, ήχους, μυρωδιές, φυσαλίδες και γεύσεις και η εφηβική περιέργεια των μαθητών αποτελεί το γονιμότερο έδαφος για επιστημονικούς προβληματισμούς και ερευνητικό ενδιαφέρον. Με την αποδοχή ότι οι μαθητές δεν αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο δεκτών αλλά υπάρχει διαφορετικό γνωστικό υπόβαθρο και ρυθμός κατανόησης, εξυπακούεται ότι η χρήση ποικίλων διδακτικών μεθόδων είναι η βέλτιστη επιλογή από πλευράς του καθηγητή καθώς έτσι επιτυγχάνεται η συνολική πρόοδος χωρίς αυτό να σημαίνει διαχωρισμός της τάξης σε επιμέρους ομάδες που χρήζουν διαφορετικής αντιμετώπισης η μία από την άλλη.

Το επόμενο βήμα στα εκπαιδευτικά δεδομένα είναι αυτό που ονομάζεται η επόμενη μέρα μετά την διδαχή της ύλης και αυτό εντάσσεται στους κόλπους της εκπαίδευσης και όχι της διδασκαλίας. Προφανώς ο ρόλος του επιστήμονα εκπαιδευτικού δεν τελματώνεται εκεί αλλά το αντίθετο. Υπάρχει η δυνατότητα χρήσης των χημικών εργαστηρίων στα σχολεία που η χημεία γίνεται πρωτόγνωρο βίωμα στους μαθητές διότι διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια τους η εφαρμογή όλων αυτών των πληροφοριών που συγκέντρωσαν στην σχολική χρονιά. Σε εκείνο το σημείο οι δέκτες της γνώσης αντιλαμβάνονται πως η πολύτιμη ανταμοιβή τους είναι η ίδια η γνώση και οι δυνατότητες που αυτή προσφέρει άμεσα ή έμμεσα. Ο «παρατηρήσιμος» κόσμος συνδυάζεται με τον επιστημονικό και δεν μοιάζει διαχωρισμένος όπως έμοιαζε πριν την εφαρμογή των χημικών μεθόδων στο εργαστήριο. Η επιγένεση όπως άλλωστε ονομάζεται το συγκεκριμένο φαινόμενο στην φιλοσοφία συνδέει τις πρόδηλες εικόνες με το επιστημονικό υπόβαθρο και επιτυγχάνεται συσχετισμός οντοτήτων και εννοιών.

Συμπερασματικά, η σύνδεση της χημείας με την καθημερινότητα είναι πρέπει να είναι ο κύριος στόχος για μια εύρυθμη και λειτουργική κοινωνία που απαρτίζεται από σκεπτόμενους και καταρτισμένους πολίτες. Είναι γεγονός πως η εκπαίδευση πρέπει να προσαρμοστεί στα τελευταία δεδομένα ανάπτυξης. Η προετοιμασία αυτή πρέπει να ξεκινήσει από τις βαθμίδες εκπαίδευσης και πιο συγκεκριμένα από το πεδίο των θετικών επιστημών, πάντα με τα κατάλληλα εκπαιδευτικά ερεθίσματα και με σεβασμό στην πολυμορφία των μαθητικών ομάδων με τις οποίες ο καθηγητής συνεργάζεται για να επιτύχει τους στόχους για μια, καλύτερης ποιότητας, μόρφωση.

Πηγή : www.linkedin.com

97 Συνολικές Αναγνώσεις 1 Αναγνώσεις σήμερα

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.