Kαι οι Πυροσβέστες έχουν Ψυχή

Προστέθηκε από F.R.N στις 4 Οκτωβρίου 2014. · 6 Σχόλια · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία Γαϊτανίδης Ιωάννης, Πυροσβεστολογία, Σαλόνι

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

4/10/2012

(περί αναγκαιότητας δημιουργίας υπηρεσίας παροχής ψυχολογικής υποστήριξης σε Πυροσβέστες)

Και ενίοτε, Ψυχάρα! Με την οποία όμως δεν ασχολείται κανείς συστηματικά και θεσμικά.

Το θέμα : Ο Πυροσβέστης ασκεί ένα «σκληρό» λειτούργημα. Η επέμβαση του είναι συνυφασμένη συνήθως με την καταστροφή. Με το «κακό». Πυρκαγιά, τροχαίο, εγκλωβισμός ατόμου από καταρρεύσαν κτίριο, από χώματα, διάσωση από πλημμύρες, από απειλητικές της ζωής καταστάσεις. Και είναι πάντα εκεί. Οφείλει να είναι εκεί, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν. Έχει οριστεί να φυλάγει Θερμοπύλες. Έχει οριστεί να είναι ήρωας. Εκών-άκων. Καθημερινά διεξάγει πόλεμο με την καταστροφή, με την απώλεια ζωής. Διαρκώς. Αυτή είναι  η δουλειά του. Σώμα, μυαλό, ψυχή.  Και καλά με το σώμα και το μυαλό. Αυτά εκπαιδεύονται. Η Ψυχή όμως;

Σε κανένα στάδιο της εκπαίδευσης  του ο Πυροσβέστης δεν προβλέπεται να επισκεφθεί νεκροτομείο. Και έτσι ξαφνικά θα βρεθεί αντιμέτωπος κάποια στιγμή με ανθρώπινα μέλη, με ζώντες εγκλωβισμένους ανθρώπους, με καμένη σάρκα….

Και θα πρέπει εκείνη την στιγμή να υπερβεί τον εαυτό του και ότι του δημιουργείται εσωτερικά και να δράσει. Και μάλιστα γρήγορα, σωστά και κυρίως,  αποτελεσματικά.

Και μετά, να γυρίσει στο σπίτι του. Στη μοναξιά του, στην οικογένεια του, στους φίλους του. Και πώς θα αποβάλλει το φορτίο της εικόνας και της συναισθηματικής φόρτισης που μεταφέρει; Πώς θα ξεχάσει ότι για κάποια ώρα «χρεώθηκε» μια ζωή, με καλό ή κακό αποτέλεσμα; Πώς θα συνεχίσει να σχετίζεται με  τους αγαπημένους του και τις καθημερινές του συνήθειες, έχοντας αντικρύσει τον θάνατο στην χειρότερη του μορφή?

Θα πεi κάποιος,  «συνηθίζει». Ναι, ασφαλώς. Σε όλα συνηθίζει ο άνθρωπος. Στα πάντα. Όχι όμως χωρίς κόστος. Χωρίς ψυχικό τίμημα. Γι αυτό γίνεται όλη η συζήτηση. Για την καθυστερημένη αλλά πάντοτε ευπρόσδεκτη μέριμνα της πολιτείας για την ψυχή του.

Η πρόταση: Θεωρώ ότι είναι τόσο εύκολο, τόσο απλό, που «τρελαίνομαι» που δεν γίνεται. Και εννοώ, να δημιουργηθεί στην Υπηρεσία μας ένας φορέας  παροχής ψυχοθεραπευτικής φροντίδας σε πυροσβέστες.

Ενδεχομένως να υπάρχουν χίλιες δικαιολογίες. Η ασθμαίνουσα αντιμετώπιση της καθημερινότητας, το ελλιπές προσωπικό, οι άλλες σοβαρότερες προτεραιότητες κλπ. Από την άλλη όμως η λογική το επιτάσσει να γίνει. Βλέπω να δημοσιεύονται πτυχιακές εργασίες δοκίμων Αξιωματικών, να εκδίδονται συγγραφικά πονήματα άξιων συναδέλφων, να πραγματοποιούνται μεταπτυχιακές εργασίες από Αξιωματικούς σε πανεπιστήμια της ημεδαπής , με αντικείμενο αυτό ακριβώς.

Γνωρίζω ότι το Πυροσβεστικό Σώμα διαθέτει ανθρώπους ικανούς να επωμιστούν την ευθύνη λειτουργίας μιας τέτοιας «ψυχοθεραπευτικής υπηρεσίας» για πυροσβέστες. Είναι ήδη πυροσβεστικοί υπάλληλοι με παράλληλες γνώσεις. Εκπαιδευμένοι ψυχοθεραπευτές, ειδικευμένοι-πτυχιούχοι κοινωνικοί λειτουργοί, ακόμα και «εκκολαπτόμενο» ψυχίατρο διαθέτει στις τάξεις του. Αν τους δίναμε τη δυνατότητα, έναν χώρο, τους απαλλάσσαμε από τα σημερινά τους καθήκοντα και τους αναθέταμε να ασχοληθούν με την ψυχή του πυροσβέστη, με την ευρεία έννοια, μόνον καλό θα μπορούσε να παραχθεί.

Πεδίο εφαρμογής 1: Υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν στο πεδίο της μάχης, όπως ατύχημα με πολλά θύματα (σεισμός, αεροπορικό, τροχαίο), ατύχημα που τα θύματα είναι παιδιά (εμπεριέχει μεγαλύτερη τραγικότητα και δυσκολία). Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα νεκρό σε τροχαίο. Ω:05.30, εθνική οδός Aθηνών-Κορίνθου, ύψος Ελευσίνας, με χιονόπτωση. Οικογένεια με ένα ανήλικο παιδί πίσω. Το παιδί νεκρό, ο πατέρας να βλέπει το κεφαλάκι του παιδιού του και να λέει «τι σου έκανα παιδί μου» κι εμείς να τους απεγκλωβίζουμε από τα συντρίμμια…

Πεδίο εφαρμογής 2: Υπάρχει  περίπτωση συμβάντος με θύμα συνάδελφο. Πολύ ιδιαίτερο συμβάν που απαιτεί σωστή διαχείριση και επηρεάζει ευρύ αριθμό συναδέλφων, σε μεγάλο βαθμό και για πολύ χρόνο μετέπειτα. Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήμουν παρών όταν τραυματίστηκε συνάδελφος. Πυρκαγιά στην softex, Ιερά Οδός, πρώτες πρωινές ώρες, καταρρέει το καιόμενο κτίριο και παγιδεύεται, τραυματιζόμενος σοβαρά,  ο επικεφαλής μας… Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για αρκετές ημέρες. Έκανα την απλούστατη σκέψη ότι θα μπορούσα να ήμουν εγώ στη θέση του. Θυμάμαι επίσης μια ομιλία που είχε πραγματοποιήσει σε πολλά στελέχη του Σώματος ελληνοαμερικανός Πυροσβέστης, που συμμετείχε στο συμβάν των Διδύμων Πύργων , στη Ν. Υόρκη. Σε ερώτηση που του έγινε για την ψυχολογική κατάσταση των εκεί συναδέλφων του μετά το συμβάν, απάντησε ότι το θέμα ήταν τεράστιο και τα διαζύγια είχαν αυξηθεί κατακόρυφα, πολλοί δε πυροσβέστες παρακολουθούνταν  από ψυχολόγους. Να μην θίξω το πρόσφατο δικό μας τραγικό συμβάν, που κατά την ταπεινή μου (και μη ειδική) γνώμη  θα έπρεπε να μπει σε «ψυχολογική καραντίνα και θεραπεία» όλη η συγκεκριμένη βάρδια.

Πεδίο εφαρμογής 3: Και ερχόμαστε και στα καθημερινά μας. Γνωρίζει κανείς, κάποιος υπηρεσιακός παράγων βρε αδερφέ, πόσα διαζύγια υπάρχουν στον επαγγελματικό μας χώρο;  Έχει αναρωτηθεί κανείς το γιατί;  Ή μήπως θεωρούμε ότι είναι καθαρά προσωπική υπόθεση ;  Μήπως άραγε δεν υπάρχουν και περιπτώσεις χρήσης ουσιών ή περιπτώσεις υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ;  Μήπως δεν υπάρχουν περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας;  Απλά και μόνον από τις διενεργούμενες ΕΔΕ, θα μπορούσε κάποιος να αντλήσει χρήσιμα συμπεράσματα.

Και καταλήγω: Η δημιουργία μιας δομής ψυχοβοηθητικής (ονομάστε την όπως θέλετε) στους κόλπους της Υπηρεσίας μας είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη. Θα έπρεπε να είχε γίνει από καιρό. Σχετικό εισηγητικό είχε φτάσει το 2005 στα χέρια του τότε Υπαρχηγού  Μητροπέτρου Χρ., χωρίς αποτέλεσμα.  Αντίστοιχο  εισηγητικό υποβλήθηκε στην σημερινή ηγεσία τον περασμένο Μάρτιο.  Άλλες οργανωμένες στρατιωτικές δομές, που (ευτυχώς)  δεν βρίσκονται και σε πόλεμο όπως εμείς, το διαθέτουν. Εμείς, που αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλη την δυστυχία, γιατί όχι;

Αυτά.

Απ την ψυχή βγαλμένα και σε φίλους κι αδερφούς απεσταλμένα.

Γιάννης Γαιτανίδης

Σχετικά άρθρα

6 Responses to Kαι οι Πυροσβέστες έχουν Ψυχή

  1. Δημητρης Μ. 4 Οκτωβρίου 2014 at 10:12
     

    Πολυ σωστα και ευστοχα τοποθετημενα και με απολυτη σαφηνεια, μπραβο στον αρθρογραφο-συντακτη αυτου του αρθρου.
    Εγω θα πω για εσας τους μαχιμους που ανα πασα ωρα και στιγμη παντοτε θα ειστε εκει ωστε να σωνετε ζωες που κινδυνευουν οτι…
    οι ιδιοι θα πειτε απλα οτι «κανετε τη δουλεια σας».
    Και μετα… θα φυγετε, εξω απο τη στολη εισαστε ανθρωποι οπως ολοι με τις αδυναμιες και τα ελλατωματα οπως ολοι εχουμε.
    Και τι ειναι αυτο που σας οπλιζει, που σας κανει να μοιαζετε με υπερανθρπους οταν προσπαθειτε να δαμασετε το κινδυνο αψηφωντας ακομα και τη ζωη σας μπροστα στο μεγαλειο της ψυχης σας μπορω να πω ωστε να προσφερετε αυτο, να περισωσετε ζωες. Ευχης εργον αχρειαστοι να εισαστε παντα γιατι θα εμοιαζε κυνικο και ειρωνικο να πρεπει καποιος να κινδυνεψει ωστε να δουλεψετε γιατι αυτη η καθε φορα που θα κληθειτε δε ξερετε αν θα ειναι και η στερνη για τον καθενα απο σας.
    Ως ενας απλος πολιτης λοιπον ,φυσικα και τασσομαι υπερ στη δημιουργια της ψυχολογικης σας υποστηριξης, ως ενας απλος πολιτης που ηθελα να γινω κι εγω ενας απο την οικογενεια σας ομως ας οψεται το μυαλο που κουβαλουσα… τιμη μου που μεσα απο τη δουλεια μου ειχα τη τυχη να συνεργαστω με το Σωμα σας. Η Παναγια μαζι σας, ευχαριστω

    Απάντηση
  2. Γιάννης Στουραΐτης 5 Οκτωβρίου 2014 at 10:46
     

    Ανθρώπινο, γήινο, ευαίσθητο και, κυρίως, πολύ ουσιαστικό κείμενο. Ποιός το έγραψε, θα μου πεις! Ο συνονόματός μου δεν με αιφνιδίασε καθόλου! Χαρακτηρίζεται από όλες τις αρετές που σχετίζονται με τα παραπάνω! Το θέμα είναι η (μη) ανταπόκριση, εκ μέρους «ευήκοων» ώτων, στις προτάσεις-αιτήματα που υποβάλλει. Μα η περιώνυμη «κρίση» σ’ αυτήν την απουσία των «αρμοδίων» συνίσταται… Μακάρι να πιάσουν τόπο τα γραφέντα σου, φίλε Γαϊτανίδη, που καμαρώνω που σ’ έχω φίλο!

    Απάντηση
  3. Γιώργος Τσιαμης 5 Οκτωβρίου 2014 at 22:26
     

    Γιάννη πολλά πολλά συγχαρητήρια. Το μεράκι και η αγάπη για τη δουλειά δεν σταματά με την αποστρατεία. Πάντα καλογραμμένα, μεστά και πολύ χρήσιμα τα άρθρα σου.

    Απάντηση
  4. Σπύρος 6 Οκτωβρίου 2014 at 12:41
     

    Συγχαρητήρια για το άρθρο σας, αγγίζεται ένα σημαντικό τομέα που έχει να κάνει με την απόδοση του ένστολου προσωπικού, δυστυχώς στην πατρίδα μας η αντιμετώπιση μέσω εξειδικευμένου προσωπικού των φαινομένων «μετατραυματικού στρες» είναι ανύπαρκτη.

    Ένα εξαιρετικό βιβλίο για το εν λόγω θέμα είναι το “On Combat, The Psychology and Physiology of Deadly Conflict in War and in Peace” του έγκριτου ψυχολόγου Dave Grossman.

    Απάντηση
  5. Σοφία Γ. 10 Οκτωβρίου 2014 at 02:28
     

    Εύστοχες παρατηρήσεις και σωστές σκέψεις που αγγίζουν την καρδιά ενός προβλήματος δυσεπίλυτου και ανοίγουν το δρόμο σε δύσβατα μονοπάτια που όλοι φοβόμαστε να διαβούμε… Ο φόβος και το δάκρυ που μπορεί να προκύψει σε μια στιγμή καταστροφής λογίζεται ως αδυναμία…δυστυχώς γιατί βλέπουμε επιδερμικά τα πράγματα…έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας..όταν θα πάψουμε να βλέπουμε το καθήκον σαν υποχρέωση καιι το λειτούργημα σαν δουλ-ει-ά και σαν καριέρα…

    Απάντηση
  6. Περάκη Ρόζα 23 Οκτωβρίου 2014 at 11:54
     

    Συγχαρητήρια για το τόσο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ άρθρο από μια εκπαιδευτικό!!!Και ένα τεράστιο ευχαριστώ πολύ μικρό για την προσφορά σας.

    Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.