Εθελοντισμός, η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας

Βαθμολογία

 
Ο εθελοντισμός θεωρείται η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας. Αυτό αληθεύει και υπάρχουν πολλές πλευρές από τις οποίες μπορεί να το δει κανείς. Το πρώτο μέρος του θέματός μας αναζητά τα καταπληκτικά κίνητρα ενός εθελοντή, ενώ το δεύτερο μέρος «κοιτά» τον εθελοντισμό κοντά στο σπίτι.

«Στα χαλάσματα» Κυρίως εθελοντικά κλιμάκια, συμπεριλαμβανομένης και της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Τεχνικής Βοήθειας της Γερμανίας (THW) και της @fire, συμμετείχαν στην αναζήτηση επιζώντων ύστερα από την έκρηξη του νιτρικού αμμωνίου στις αρχές του Αυγούστου 2020 στο λιμάνι της πρωτεύουσας του Λιβάνου, Βηρυτού

Η Candice Lin εργάζεται σε καθεστώς πλήρους ωραρίου ως επιστήμονας τροφίμων στο Σαν Φρανσίσκο. Παρόλα αυτά περνάει πολλές ώρες ψωνίζοντας για Ισπανόφωνες οικογένειες και ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που αναγκάζονται να παραμένουν στο σπίτι τους εξαιτίας της πανδημίας του κωρονοϊού και βασίζονται σε δωρεές ή άλλους είδους βοήθεια. Η Lin προσφέρει και τις εθελοντικές της υπηρεσίες δια τηλεφώνου, καλώντας πιθανούς ψηφοφόρους και είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ιδρύματος Mattson, το οποίο έχει συσταθεί από τον εργοδότη της.

Ο Henry Schönrock κατάγεται από το Freest, ένα ψαροχώρι της Βαλτικής. Είναι κατασκευαστής σκαφών στο επάγγελμα, και έχει ταξιδέψει για δυο δεκαετίες τον μισό κόσμο κατασκευάζοντας stand εκθέσεων ως ελεύθερος επαγγελματίας, πριν αρχίσει να προσφέρει εθελοντικό έργο, πριν 3 χρόνια, ως διασώστης θάλασσας στην περιοχή του. Σήμερα λειτουργεί ένα ξυλουργείο και είναι και χειριστής σκάφους στην Γερμανική Ένωση Θαλάσσιας Έρευνας και Διάσωσης (DGzRS). Ο Schönrock και οι συνάδελφοί του ειδοποιούνται περίπου 50 φορές τον χρόνο για να βοηθήσουν ναυτικούς σε κίνδυνο στην περιοχή Peenemünde της Βαλτικής.

Ο Jose Andres μετακόμισε από την Ισπανία στις ΗΠΑ όταν ήταν νεότερος, όπου και μεγάλωσε. Έγινε γνωστός σεφ βραβευμένος με αστέρι Μισελίν. Είναι το ίδιο γνωστός και για τον φιλανθρωπικό οργανισμό του ο οποίος ονομάζεται World Central Kitchen, και ο οποίος, από το 2010, έχει ως στόχο του να προσφέρει τρόφιμα, σε ανθρώπους σε ανάγκη σε όλον τον κόσμο, οι οποίοι έχουν επιζήσει μιας φυσικής καταστροφής. Να προσφέρει εθελοντικά τις μαγειρικές του ικανότητες για χιλιάδες συνανθρώπους του είναι κάτι το οποίο βγαίνει εντελώς φυσικά στον Andre. Τις ημέρες που ακολούθησαν τον σεισμό της Αϊτής το 2010 και τον τυφώνα Maria στο Πουέρτο Ρίκο το 2017, στάθηκε στις κουζίνες στα χαλάσματα με μια ομάδα από αρωγούς για να ανακουφίσει τον κόσμο από τον πόνο – και να ασκήσει πολιτική πίεση.

Τρεις άνθρωποι. Τρία μέρη. Τρία διαφορετικά κίνητρα για να δώσουν τον χρόνου τους εθελοντικά στην κοινωνία. Η παρακίνηση δεν χρειάζεται να προέρχεται πάντα από κάποιον γνωστό θρησκευτικό, ιδιωτικό ή δημόσιο οργανισμό. Πολλές φορές είναι οι προσωπικές εμπειρίες και προσωπικοί οι λόγοι που ωθούν τους ανθρώπους στον εθελοντισμό. Πολλοί άνθρωποι θέλουν να προσφέρουν τον χρόνο τους, τα χρήματά τους και την γνώση τους σε έναν καλό σκοπό.

Ανάλογα με την χώρα και το κοινωνικό περιβάλλον, υφίστανται διαφορετικές δομές για την χρηματοδότηση του εθελοντισμού, κάτι που είναι προαπαιτούμενο για την ύπαρξή του. Οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες σε μια μεγάλη γκάμα οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των εθελοντικών πυροσβεστικών υπηρεσιών και της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Τεχνικής Βοήθειας της Γερμανίας (THW). Μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην τράπεζα τροφίμων Tafel, να φροντίσουν παιδιά σχολικής ηλικίας, να βοηθήσουν στην ένταξη προσφύγων και μεταναστών, να αναλάβουν περιβαλλοντικούς καθαρισμούς ή να δώσουν τις ειδικές τους γνώσεις ως εθελοντές, όπως π.χ. νοσοκόμες/νοσοκόμοι, γιατροί κλπ. σε περιοχές που έχουν χτυπηθεί από φυσικές καταστροφές.

«Ο οικονομικός παράγοντας του εθελοντισμού»

Συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός εταιρειών που εστιάζουν την προσοχή τους στο λεγόμενο «εταιρικό εθελοντισμό», για τον οποίο αποδεσμεύουν το προσωπικό τους και αναμένουν ακόμη να προσφέρει εθελοντικό έργο σε τακτική βάση για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η εργασία ενόψει αγαθών σκοπών, αλλά και η συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα, έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος των δραστηριοτήτων πολλών εταιρειών, ενώ υπολογίζουν λεπτομερώς τη νομισματική της αξία. Όταν αυτές οι δραστηριότητες, οι οποίες οργανώνονται μέσω εφαρμογών και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, συνδυάζονται με τα δισεκατομμύρια που επενδύονται από εύπορους χορηγούς σε προσεκτικά επιλεγμένους σκοπούς που κυμαίνονται από τον επιδημιολογικό έλεγχο ως την εκπαίδευση, γίνεται σαφές ότι ο εθελοντισμός αποτελεί επίσης έναν οικονομικό παράγοντα, ο οποίος χρησιμοποιείται από πολλά κράτη και τοπικές αρχές για την πλήρωση ενός κενού.

Στατιστικά δείχνουν πόσο μεγάλη είναι στην πραγματικότητα η βιομηχανία του εθελοντισμού. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής υπάρχουν περίπου 1.6 εκατομμύρια φιλανθρωπικές (εξ ου και απαλλασσόμενες της φορολογίας) ή μη κερδοσκοπικές οργανώσεις. Αυτές οι οργανώσεις απασχολούν 11.4 εκατομμύρια εργαζόμενους ή αλλιώς το ένα δέκατο του συνόλου των εργαζομένων στη χώρα. Έλαβαν σχεδόν 428 δισεκατομμύρια δολάρια μέσα από δωρεές το 2018, το οποίο ισοδυναμεί σχεδόν με το συνολικό εθνικό προϋπολογισμό της Αυστραλίας. Ταυτόχρονα, στηρίχθηκαν στην εθελοντική, αφιλοκερδή εργασία περισσότερων από 77 εκατομμύρια πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, το ένα τέταρτο του ενήλικου πληθυσμού. Υπολογίζοντας σε βάθος χρόνου ενός έτους, κάθε εθελοντής προσέφερε κατά μέσο όρο 89 ώρες, με κάθε μία από αυτές τις ώρες να αξίζει (θεωρητικά) 27.20 δολάρια, σύμφωνα με την εθνική οργάνωση «Independent Sector».

Αρκετές έρευνες και μελέτες προσπαθούν επίσης να αξιολογήσουν την έκταση στην οποία οι άνθρωποι προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς στη Γερμανία. Η «Allensbach Media Market Analysis (AWA)» κατέγραψε 17 εκατομμύρια εθελοντές το 2020. Σύμφωνα με την αναφορά, οι εθελοντές δραστηριοποιούνται πρωτίστως σε αθλητικές λέσχες, εκκλησιαστικά ιδρύματα και διάφορες οργανώσεις παροχής βοήθειας. Είναι ακόμη ενδιαφέρον να σημειωθεί πως η πλειοψηφία των εθελοντών στη Γερμανία ξεπερνούν την ηλικία των 50 ετών, διαθέτουν υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης ή επαγγελματικής κατάρτισης και έχουν μεγαλύτερες αποδοχές από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η σημασία για το κοινό καλό της κατάσβεσης πυρκαγιών, άντλησης υδάτων και παροχής φροντίδας σε ηλικιωμένους αναδεικνύεται περαιτέρω μέσα από μία αφειδώς σχεδιασμένη καμπάνια, διεξαγόμενη από τη γερμανική κυβέρνηση, με σύνθημα «Παίξε το ρόλο σου! Για εσένα. Για εμάς.». Είτε στη βόρεια Αμερική είτε στην Ευρώπη, το κράτος, οι κοινότητες και πολλοί παράγοντες της οικονομίας βασίζονται στους εθελοντές. Οι νέοι συχνά ενθαρρύνονται ή ακόμα υποχρεούνται να προσφέρουν εργασία εντός της κοινότητας για ένα έτος. «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για εσένα – ρώτα τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου», είπε ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Kennedy, συνοψίζοντας αυτή την ηθική υποχρέωση στον εναρκτήριο λόγο του το 1961.

Ωστόσο, γιατί είναι οι άνθρωποι έτοιμοι να θυσιάσουν τον ελεύθερο χρόνο τους και κάποιες φορές να διακινδυνεύσουν τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα; Οι ειδικοί υποψιάζονται ότι οι λόγοι βρίσκονται στο γενετικό μας κώδικα. Πρώτον, διαθέτουμε τους λεγόμενους «νευρώνες-καθρέφτες», οι οποίοι μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου απέναντι μας και να συναισθανόμαστε τον πόνο του, σαν να τον βιώναμε εμείς οι ίδιοι.

«Κορυφαίος σεφ και πρότυπο» Ο Spaniard José Andrés έχει προσφέρει εθελοντικά για την παροχή έκτακτης βοήθειας σε περιοχές που επλήγησαν από καταστροφές από την Αϊτή έως και το Πουέρτο Ρίκο για πολλά χρόνια. Όχι μόνο μαγειρεύει για ανθρώπους σε ανάγκη αλλά επίσης διεξάγει καμπάνιες για πολιτική και κοινωνική αλλαγή μέσω ενός ιδρύματος

Περαιτέρω, οι επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι ακόμη και τα μικρά παιδιά είναι προγραμματισμένα να βοηθούν ενεργά τους άλλους. Όταν παρατήρησαν ότι ένα αντικείμενο έπεσε από τα χέρια ενός ενήλικα, σχεδόν όλα αντέδρασαν μέσα σε δευτερόλεπτα και το σήκωσαν από το πάτωμα χωρίς να τους ζητηθεί. Η Καναδή ψυχολόγος Kiley Hamlin κατέγραψε αντίστοιχα ευρήματα σε πειράματα με ακόμη μικρότερα παιδιά, τα οποία κλήθηκαν να βοηθήσουν μία μαριονέτα να ξεπεράσει ένα εμπόδιο.

Στην πορεία της κοινωνικοποίησης, πολύ περισσότερο σύνθετες αντικρουόμενες καταστάσεις μπαίνουν στο παιχνίδι των υπολογιζόμενων κινήτρων. Άνθρωποι που βοηθούν άλλους το κάνουν για διάφορους λόγους – τόσο συνειδητούς όσο και υποσυνείδητους. Εκείνος ή εκείνη νιώθει καλύτερα. Εισέρχονται σε μία ομάδα ανθρώπων που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο και γίνονται αποδεκτοί από εκείνους σε αντάλλαγμα. Η εμπειρία ζωής ενός ανθρώπου θα παίξει επίσης ρόλο στο πώς θα αποφασίσει να προσφέρει εθελοντικές υπηρεσίες και σε ποιο βαθμό.

Η Candice Lin μεγάλωσε με τη μητέρα της που αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας σε δύσκολες συνθήκες. «Φορούσα μεταχειρισμένα ρούχα. Το αυτοκίνητο μας κάποιες φορές παρέμενε χαλασμένο για μήνες, πράγμα που σήμαινε ότι ο αδερφός μου και εγώ έπρεπε να διανύουμε με το ποδήλατο μεγάλες αποστάσεις επί παντός καιρού για να φέρουμε φαγητό», θυμάται. «Χωρίς τα κοινωνικά προγράμματα και τους πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους που με βοήθησαν, δε θα είχα καταφέρει να ξεφύγω από τον ατέρμονο κύκλο της ψυχικής ασθένειας και της φτώχειας. Είναι σημαντικό για μένα που τώρα μπορώ να δώσω κάτι πίσω.»

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ ΝΙΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Και η Lin αναφέρει ακόμα ένα λόγο που ωθεί πολλούς ανθρώπους στον εθελοντισμό. «Μπορώ να διαχειριστώ καλύτερα το άγχος και συναισθήματα λύπης ή θυμού όταν βοηθώ τους άλλους. Με βοηθά να βλέπω πόσο καλή είναι στην πραγματικότητα η κατάσταση μου.»  Εν γένει, διαθέτει από πέντε έως επτά ώρες από την εβδομάδα από το χρόνο της για να ψωνίσει φαγητό για έναν τυφλό βετεράνο και άλλες οικογένειες και να τους προσφέρει μία μικρή αλλαγή – λαμβάνοντας υπ’ όψη τους περιορισμούς του κορωνοϊού, από ασφαλή απόσταση και φορώντας μάσκα.

«Είναι ζήτημα χρόνου»

«Διασώστες ανοιχτής θάλασσας» Ο Henry Schönrock ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο ως τεχνίτης, πριν επιστρέψει στο ψαροχώρι τους στην Βαλτική Θάλασσα. Αυτή την στιγμή είναι εθελοντής χειριστής σκάφους στον σταθμό θαλάσσιας έρευνας και διάσωσης στο Freest στην Mecklenburg- West Pomerania και έχει επίσης “στρατολογήσει» τον 17χρονο υιό ως εθελοντή

Ο Henry Schönrock γνώριζε πώς ήταν μόνο θέμα χρόνου μέχρι να αρχίσει προσφέρει εθελοντικά ως διασώστης θάλασσας. Με 700 κατοίκους, το χωριό Freest βασιζόταν στο ψάρεμα για γενιές. «Οι διασώστες θάλασσας υπήρχαν από πάντα εδώ και έτσι είναι κάτι αναγκαίο για την καθημερινή ζωή ενός παλιού ψαροχωριού. Πολλές οικογένειες έχουν χάσει συγγενείς στην θάλασσα. Αυτός είναι και η κύρια αιτία θανάτων στην δικιά μου οικογένεια, πολύ μπροστά από τις αρρώστιες και τους παγκόσμιους πολέμους. Σε κάποια φάση ελκύεσαι αυτόματα προς την Ένωση Θαλάσσιας Έρευνας και Διάσωσης. Το να κάνω κάτι αμισθί που ταυτόχρονα προωθεί την αίσθηση συλλογικότητας γίνεται ολοένα και πιο σημαντικό για εμένα καθώς μεγαλώνω» λέει ο πατέρας τριών παιδιών. Ο 17-χρονος γιός του οδεύει ήδη στο να γίνει διασώστης.

O εθελοντισμός συνδυάζει πολλά διαφορετικά πράγματα: εκτίμηση, αλτρουισμό αλλά και ικανοποιεί κάπως και το εγώ του καθένα. H Φιλανδή ανθρωπολόγος Liisa Malkki, η οποία διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Stanford, έχει αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο στην στα κίνητρα των εθελοντών (The Need to Help). Μεταξύ του 1996 και του 2012, πήρε συνεντεύξεις από υπαλλήλους του Φιλανδικού Ερυθρού Σταυρού σχετικά με τις επιχειρήσεις τους και συμπέρανε πώς οι εθελοντές χρειάζονται βοήθεια όσο και οι άνθρωποι που βοηθούν, για διαφορετικός λόγους.

«Κατά την διάρκεια ανθρωπιστικών επιχειρήσεων, χρειάζεται βασικά να αναλογιστείς ποιος βρίσκεται σε ανάγκη» γράφει η Malkki. Οι άνθρωποι που προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες σε επιχειρήσεις αυξημένου κινδύνου στην άλλη άκρη του κόσμου ή φτιάχνουν παιχνίδια ή πλέκουν παλτά στο σπίτι τους για ορφανά παιδιά το κάνουν για να ανακουφίσουν την δικιά τους ανάγκη – να ξεχάσουν προσωπικά προβλήματα ή «τραύματα», να ξεφύγουν από την καθημερινή ζωή τους (η οποία φαίνεται σαν βαρετή) στην πλούσια χώρα τους, να ξαναανακαλύψουν τους εαυτούς τους σε μικρές ή μεγάλες κρίσεις. «Οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε κάτι μεγαλύτερο μπορούν επίσης να νιώσουν ότι είναι μέλη μιας κοινότητας η οποία αποτελείτε από πολύ ενθουσιώδη άτομα», λέει η ανθρωπολόγος. Την ίδια στιγμή, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα άμεσα και έμμεσα οικονομικά κίνητρα που επίσης παρακινούν της εταιρίες – από τους προέδρους μέχρι τους απλούς υπαλλήλους – να δρουν για καλό σκοπό. Ο εθελοντισμός, τα ιδρύματα και οι έρανοι είναι βασικό κομμάτι του εταιρικούς οράματος και της αποστολής των εταιριών. Οι εταιρείες οι οποίες ασχολούνται με κοινωφελείς σκοπούς όχι μόνο αντισταθμίζουν τα κόστη μέσω της απαλλαγής φόρων αλλά και προωθούν την εικόνα τους με αυτές τις αξίες και συγκεντρώνουν την προσοχή πελατών και πιθανών υπαλλήλων. Η λέξη κλειδί είναι ο «σκοπός» – με άλλα λόγια ο ορισμός ενός σκοπού μακριά από το κέρδος.

Η Salesforce, η οποία νοικιάζει εταιρικό λογισμικό νέφους, είναι μόνο μια από τις πολλές επιχειρήσεις οι οποίες καλλιεργούν την εικόνα τους μέσω φιλανθρωπικού έργου. Σε έναν ιστότοπο ο οποίος έχει δημιουργηθεί για αυτόν τον σκοπό, μια λεπτομερείς λίστα με «καλές πράξεις» συγκρίνετε με τους «Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης» του ΟΗΕ. Στα μνημονεύματά τους, ο ιδρυτής της εταιρείας Marc Benioff γράφει σχετικά με μια του επίσκεψη το 1996 στον Ινδιάνο πνευματικό ηγέτη Amma, ο οποίος τον συμβούλεψε: «Στην αναζήτησή σου για να βγάλεις λεφτά και να πετύχεις, μην ξεχνάς να κάνεις κάτι και για τους άλλους». Η Salesforce απασχολεί σχεδόν 50,000 άτομα, η οποία επίσης συμμετέχουν σε εθελοντικά προγράμματα σε όλον τον κόσμο. «Μια εταιρική κουλτούρα η οποία περιστρέφεται γύρω από την πολυπολιτισμικότητα, την ενσωμάτωση και τις αξίες καθορίζει το που τα καλύτερα και εξυπνότερα μυαλά θα εργαστούν» λέει ο Benioff, ο οποίος διεξάγει εκστρατεία στην γενέτειρά του για κοινωνικά θέματα όπως η μάχη κατά της αστεγίας, και την ίδια στιγμή υποστηρίζει δημοψηφίσματα σε αυτό το θέμα δωρίζοντας εκατομμύρια δολάρια.

Καλλιέργεια εικόνας μέσω φιλανθρωπικού έργου

«Ζούμε σε μια οικονομία στην οποία οι εταιρείες και η οργανισμοί θέλουν να κερδίσουν την εκτίμηση του κόσμου μέσω δυνατών συναισθημάτων». Οι εταιρείες κάνουν φιλανθρωπικό έργο επειδή εκπληρώνει τις ανάγκες τους – μέχρι και την καλλιέργεια της εικόνας τους» λέει η  Jeanne Firth η οποία είναι οικονομική επιστήμονας και έχει διεξάγει έρευνες στο London School of Economics για να καθορίσει το πώς και γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι να αφιερώσουν χρόνο και χρήμα. Η διατριβή της είχε θέμα στα κίνητρα των ανθρώπων να προσφέρουν βοήθεια σε περιπτώσεις καταστροφών στην

Ιδιαίτερη πατρίδα της, την Νέα Ορλεάνη – και ανακάλυψε έναν εκπληκτικό συνδυασμό αλτρουισμού και φιλαυτίας ανάμεσα σε αυτούς που μαγειρεύουν για φτωχές οικογένειας και δημιουργούν λαχανόκηπους σε ερημωμένες γειτονιές: «Δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρα που έχουν οι άνθρωποι για να βοηθήσουν αρκεί να βοηθάνε. Βέβαια την ίδια στιγμή πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι κάποιοι το κάνουν για οικονομικούς λόγους. Κάποιες εταιρείες, κυρίως μικρές, χειρίζονται το φιλανθρωπικό τους έργο και τα ιδρύματα από τα τμήματα marketing» Οι γραμμές που χωρίζουν τα οικονομικά κίνητρα με την αλτρουιστική βοήθεια είναι πολλές φορές θολές σε αυτές τις περιπτώσεις. H Firth τονίζει πώς κάποιοι διάσημοι σεφ, οι οποίοι ήθελαν να σώσουν τον διάσημο τρόπο ζωής της Νέας Ορλεάνης που περιστρέφεται γύρω από το φαγητό και την τζαζ μουσική, μετά τον τυφώνα Κατρίνα το 2005 χρησιμοποίησαν τον αντίκτυπό τους για να αγοράσουν γη σε φθηνές τιμές, να ξεσκονίσουν την εικόνα τους και να μεγαλώσουν την αυτοκρατορία τους. Στην κοινή γνώμη των ΗΠΑ, το να εργάζεσαι προς όφελος του κοινού καλού θεωρείτε νούμερο ένα πολιτική υποχρέωση. «Από τον Carnegie και τους υπόλοιπους βαρόνους της βιομηχανίας του 19ου αιώνα, ζούμε με την πεποίθηση πώς η φιλανθρωπία και ο εθελοντισμός, ξεκινούν όταν η πολιτεία δεν μπορεί πια να το υποστηρίξει οικονομικά. Αυτή η παρανόηση έχει εξαχθεί σε όλον τον κόσμο, ενώ το δίχτυ κοινωνικής προστασίας  διαλύεται συνεχώς από την εποχή του Reagan» λέει η Firth. Η εθελοντική προσφορά των ατόμων μας αποσπά την προσοχή από μεγαλύτερη συστημικά προβλήματα τα οποία θα μπορούν να λυθούν από την πολιτεία, προσθέτει η οικονομολόγος. Οι καλοπροαίρετοι πολίτες – πολλές φορές με την ώθηση της εκκλησίας τους – συμμετέχουν στην ανέγερση νέων οικιών σε φτωχές συνοικίες αντί να βγουν στους δρόμους να διαδηλώσουν κατά των βασικών λόγων που δημιουργούν την φτώχεια και την αστεγία. Και αν οι εθελοντές ακολουθούν τις προτεραιότητες των πλούσιων βιομηχάνων ή σημαντικών ιδρυμάτων, όχι μόνο αποκρύπτουν τα προβλήματα της κοινωνίας αλλά επίσης παρακάμπτουν την δημοκρατική αναζήτηση συναίνεσης.

Οι δωρεές επίσης βοηθούν

«Οι αρωγοί λένε ευχαριστώ» Η Candice Lin βασιζόταν στην υποστήριξη των συνανθρώπων της και κατάφερε να ξεφύγει από την φτώχια. Τώρα, η επιστήμων τροφίμων ψωνίζει συχνά για γηραιότερους ανθρώπους και μη προνομιούχες οικογένειες για να δώσει κάτι πίσω στην κοινωνία

Σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, πολίτες που νιώθουν επηρεασμένοι από συγκεκριμένα προβλήματα δεν χρειάζεται να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι, καθότι μπορούν να πληρώσουν το τίμημα της εργασίας μέσω δωρεών. Τέτοιες δωρεές έρχονται όλο και περισσότερο στην μορφή «συνειδητής-ουδέτερης κατανάλωσης» παρά από κάποιο κουτί δωρεών.

Όλο και μεγαλύτερος αριθμός εταιρειών απευθύνουν έκκληση στους πολίτες μέσω ειδικών σειρών προϊόντων ή δωρίζοντας συγκεκριμένο ποσοστό των κερδών τους για έναν καλό σκοπό, όταν θέλουν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.

Η κοινωνιολόγος Lisa Ann Richey από το Copenhagen Business School καλεί αυτό το νέο φαινόμενο “compassionate consumption.”  Αυτό περιλαμβάνει μια μάρκα και διάσημους να συνεργάζονται για να βρουν και να προάγουν έναν σκοπό. Στο τέλος της ημέρας, οι καμπάνιες καταλήγουν να αυξάνουν τις πωλήσεις σε πλούσιες χώρες, αντί να βοηθούν αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Σε κάθε περίπτωση, η εταιρία σίγουρα επωφελείται από τέτοιες καμπάνιες, σύμφωνα με την σύνοψη στο βιβλίο της Richey με το όνομα Brand Aid, ακόμη και αν η προσπάθεια να προσφέρουν βοήθεια πιάσει πάτο.

Τίποτα από αυτά δεν πρέπει να μας αποσπά την προσοχή από την σημαντική, πολύτιμη και πολλές φορές αναγκαία καθημερινή προσφορά των εθελοντών για να βοηθούν αυτούς που το έχουν ανάγκη. Όμως, οι άνθρωποι πρέπει πάντα να θυμούνται ότι γενικά τα χρήματα παίζουν έναν ρόλο στις καλές πράξεις.

Ο Benjamin Franklin ίδρυσε την Union Fire Company το 1736την πρώτη εθελοντική υπηρεσίας πυρόσβεσης – σύμφωνα με ιστορικούς. Είναι γνωστός σε όλον τον κόσμο – περισσότερο όμως για το γεγονός ότι βρίσκεται στα χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων.

Άρθρο της Draeger Review Focus Engagement (τέυχος 123 | 1/2021)
Μετάφραση απόδοση κειμένου για το Fire.gr, Παναγιώτης Κοιλάκος
Τεχνική επιμέλεια, Ιωάννης Ρέτσιος

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.