Συνεργασία Πυροσβεστικής & ΕΚΑΒ

 

25/11/2014

Η στενότερη επιχειρησιακή συνεργασία Πυροσβεστικής και ΕΚΑΒ είναι αναπόφευκτη. Όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε τόσο περισσότερες ζωές θα σωθούν.   Διαβάζω το παρακάτω ρεπορτάζ της κας  Ιωάννας Μπρατσιάκου, της 21-11-2014, στο διαδικτυακό τόπο news247:

«Θλίψη, οργή και πολλά ερωτηματικά προκαλεί ο θάνατος ενός άνδρα, 34 μόλις ετών, πατέρα 4 παιδιών μετά από τροχαίο δυστύχημα στη Σάμο. Το μοναδικό ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο νησί, βρισκόταν σε σοβαρό περιστατικό στην άλλη άκρη της Σάμου, με αποτέλεσμα να περάσει τουλάχιστον μιάμιση ώρα έως ότου ο άτυχος άνδρας να μεταβεί στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες.

Εν αναμονή των επίσημων ανακοινώσεων και χωρίς να μπορεί κανείς ακόμα να γνωρίζει εάν νεαρός πατέρας θα είχε σωθεί με την έγκαιρη διακομιδή στο νοσοκομείο, το περιστατικό επαναφέρει το τεράστιο ζήτημα της ελλειπούς στελέχωσης του ΕΚΑΒ, που μπορεί να οδηγήσει σε τραγικά αποτελέσματα.

Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα Σαμιακή Γνώμη, το ατύχημα συνέβη στις 17:45 το απόγευμα της Πέμπτης. Ο 34χρονος επέβαινε σε ένα δίκυκλο μηχανάκι, όταν για άγνωστο λόγο μέσα στο χωριό του Αγίου Κωνσταντίνου, έχασε τον έλεγχο και προσέκρουσε πάνω σε κολώνα φωτισμού. Άμεσα μια γυναίκα κάτοικος της περιοχής και αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος έτρεξε να τον βοηθήσει διαπιστώνοντας ότι είχε τις αισθήσεις του.

Στις 17:50 κάλεσε άμεσα το ΕΚΑΒ προκειμένου να έρθει ασθενοφόρο να τον παραλάβει. Δυστυχώς όμως δεν υπήρχε ασθενοφόρο. Το ένα μοναδικό που εξυπηρετεί όλο το νησί ήταν απασχολημένο σε διακομιδή στο αεροδρόμιο της Σάμου, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει άλλο διαθέσιμο. Τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά για τον άτυχο νεαρό που σιγά – σιγά άρχισε να χάνει τις αισθήσεις και οι αγωνιώδεις τηλεφωνικές κλήσεις των κατοίκων του χωριού στο ΕΚΑΒ δεν είχαν αποτέλεσμα.

Τελικά, με παρέμβαση του Διοικητή του Νοσοκομείου της Σάμου ζητήθηκε η συνδρομή του στρατού όπου τελικά το ασθενοφόρο της Ταξιαρχίας στελεχωμένο με δυο γιατρούς του νοσοκομείου, έφτασε στο σημείο του δυστυχήματος (1μιση ώρα μετά) στις 19:15.

Δυστυχώς όμως ήταν πολύ αργά.

Ο πρόεδρος των εργαζομένων στο νοσοκομείο της Σάμου, Σταμάτης Φιλιππής εξηγεί στο NEWS247 ότι η κατάσταση στο νησί είναι απελπιστική, ειδικά τον τελευταίο χρόνο που υπάρχει μόνο ένα ασθενοφόρο σε κάθε βάρδια, λόγω της έλλειψης προσωπικού.

“Οχήματα έχουμε αλλά δεν έχουμε ανθρώπους να τα χρησιμοποιήσουν….»

Στη Σάμο. Σήμερα. Aσθενοφόρα υπάρχουν. Λείπουν  όμως τα  πληρώματα. Όλο το νησί, ένα ασθενοφόρο. Παρόμοια και στη Ρόδο όπου ζω και υπηρετούσα τα τελευταία 7 χρόνια. Υπάρχουν  7-8 ασθενοφόρα. Τρία όμως είναι  διαθέσιμα σε 24ωρη βάση. Και οι εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ στην Σάμο σε απόγνωση κι αυτοί στη Ρόδο το ίδιο. Παρόμοια υποθέτω θα συμβαίνει και σε άλλα σημεία της χώρας μας. Και ο κόσμος  να πεθαίνει στον τόπο του συμβάντος. Αναμένοντας το ασθενοφόρο για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Κατά τη θητεία μου συνέβη πολλές φορές να απεγκλωβίζουμε το θύμα  τροχαίου ατυχήματος και να περιμένουμε την άφιξη του ασθενοφόρου για την διακομιδή.

Και αναρωτιέμαι: Εάν συνεργαζόμασταν στενότερα, η Πυροσβεστική με το ΕΚΑΒ, εάν σε κάθε Πυροσβεστικό Σταθμό ή Κλιμάκιο έδρευε κι ένα ασθενοφόρο με τουλάχιστον έναν υπάλληλο του ΕΚΑΒ, εάν εκπαιδεύονταν όλοι οι Πυροσβέστες και στην παροχή πρώτων βοηθειών, (εκπαιδευόμενοι στις σχολές του ΕΚΑΒ ή  στις Πυροσβεστικές Ακαδημίες από το κατάλληλο προσωπικό), εάν σε κάθε επέμβαση που κάνει η Πυροσβεστική ακολουθούσε και ασθενοφόρο (για κάλυψη και των ίδιων των Πυροσβεστών και των προς διάσωση πολιτών ), εάν την έλλειψη του προσωπικού του ΕΚΑΒ την κάλυπτε εν μέρει προσωπικό της Πυροσβεστικής, κυρίως από Νοέμβριο μέχρι Απρίλιο και τις ώρες 08.00-22.00, εάν όλα τα ανωτέρω πραγματοποιούνταν θα βλάπτονταν κάποιος; Δεν θα σώζονταν ζωές; Δεν θα αισθάνονταν καλύτερα και οι πυροσβεστικοί υπάλληλοι κι αυτοί του ΕΚΑΒ; Δεν θα ωφελούνταν πολλαπλά η κοινωνία;  Δεν θα γίνονταν πιο επαγγελματικές και αποτελεσματικότερες οι επεμβάσεις για διάσωση των πολιτών;

Επιχειρησιακά,  δηλαδή, ο απλός πολίτης, θα απολάμβανε απεριόριστα καλύτερες υπηρεσίες. Θα πολλαπλασιάζονταν τα διαθέσιμα ασθενοφόρα και θα υπήρχε καλύτερη διασπορά τους σε όλη την επικράτεια. Και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, θα αισθάνονταν ότι προσφέρουν τα μέγιστα, υπερήφανοι για το λειτούργημα τους. Να μην θίξουμε και τις παράπλευρες ωφέλειες , όπως π.χ. επισκευή των ασθενοφόρων στα Πυροσβεστικά Συνεργεία Αθηνών και Θεσσαλονίκης, άμεση διάθεση  καυσίμων στα ασθενοφόρα, ευελιξία εκτέλεσης υπηρεσιών κλπ.

Προσοχή: δεν μιλώ για απολύσεις, δεν μιλώ για  δαπάνες. Για μια στενότερη συνεργασία ομιλώ, αυτονόητη κι από χρόνια εφαρμοζόμενη σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Πριν από ένα χρόνο, με Διαταγή Αρχηγού Πυροσβεστικού Σώματος, συστήθηκε  αμιγώς πυροσβεστική επιτροπή διερεύνησης αυτού του θέματος. Έκτοτε τίποτα δεν διαφαίνεται να προχωράει. Δικαιολογημένα ενδεχομένως, λόγω της έντονης και ψυχοφθόρου  καθημερινότητας. Σίγουρα  απαιτείται και πολιτική βούληση.  Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται δουλειά. Θέλει σωστή οργάνωση, νομική θωράκιση κλπ. Δεν είναι όμως αδύνατο. Εξάλλου, πάντοτε, τα μεγάλα βήματα, τα άλματα δεν προκύπτουν από την διαχείριση της καθημερινότητας. Χρειάζονται εμπνευσμένους φυσικούς και πολιτικούς  ηγέτες. Μέχρι τότε θα πεθαίνει κόσμος από έλλειψη συνεννόησης, συνεργασίας, κοινής λογικής και ίσως ευαισθησίας.

Γιάννης Γαιτανίδης,

Αξιωματικός Πυροσβεστικού Σώματος ε. α.

2 Comments

  1.  

    Είναι γνωστό ότι ο “χρόνος αντίδρασης” της ελληνικής κοινωνίας στις διάφορες αλλαγές που έχουν συντελεστεί κατά καιρούς, καθώς και η προσαρμογή σε νομοθεσίες ή κρίσιμα-πρακτικά θέματα, είναι πολύ μεγάλος. Και ενώ όλοι μας το βλέπουμε, ότι “έτσι είναι το σωστό, έτσι θα έπρεπε να ήταν..”, παρεμβαίνουμε χλιαρά ή καθόλου.
    Νομίζω ότι είναι καιρός να σπάσει αυτή η χρονική υστέρηση που μας κρατάει πίσω και να αποδείξουμε για άλλη μια φορά (όπως σε κάθε δύσκολη στιγμή που έζησε το έθνος) τη σημαίνει ελληνικό φιλότιμο, μεράκι, διάθεση, ανταπόκριση, καθήκον, ένωση, μεγαλουργία, διάνοια.. Να βάλουμε κάτω το κεφάλι, να αρχίσουμε να στρωνόμαστε στην εργασία, να δανειστούμε και ξένη τεχνογνωσία αν χρειαστεί, δεν είναι ντροπή (επιστροφή στα πάτρια θα γίνει εξάλλου, οι πρόγονοί μας έδωσαν τα πρώτο “φώς”..) και όλα θα πάνε καλά.
    Παραθέτω ένα απόσπασμα που το χρησιμοποιώ όποτε υπάρχει ανάγκη για αφύπνιση και κατανόηση της ανθρώπινης δύναμης. Συγχωρέστε με για τον χώρο..

    Ο ορειβάτης Toole εκφράζει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διεισδυτική και ριζοσπαστική αντίληψη για την ορειβασία:
    «Όταν βλέπω τριγύρω τους φίλους μου και συζητώ μαζί τους, αναγκάζομαι να συμπεράνω ότι δεν έχουν κανένα γνήσιο λόγο, για τον οποίο να θέλουν να σκαρφαλώνουν στα βουνά και συχνά το κάνουν μόνο σαν αποτέλεσμα κάποιου τυχαίου γεγονότος. Όταν σκέφτομαι μερικούς ανθρώπους, από τους οποίους πολλοί είναι ανάμεσα στους πιο έμπειρους ειδικούς του αθλήματος, συνειδητοποιώ ότι θα μπορούσαν εξίσου καλά να είχαν διαπρέψει στο ποδόσφαιρο, στο γκολφ, στο τένις, την ιστιοπλοΐα ή σε κάποιο άλλο, τελείως άσχετο πεδίο δράσης. Κατά την ενεργή περίοδο η αναρρίχηση βράχων και βουνών φαίνονταν σαν αυτοσκοπός, αλλά το αναδρομικό βλέμμα της ωριμότητας θα έδειχνε αυτό που πραγματικά ήταν: Μια σύντομη απόδραση από τις έγνοιες, ένα πρόσκαιρο διάλειμμα ανάμεσα στο άγχος της εφηβείας και της ευθύνης της ενηλικίωσης, ένα ευχάριστο λιβάδι στο οποίο είχαν ξεμείνει και περιπλανηθεί άσκοπα, μέχρι που το ρεύμα της ανθρωπότητας που περνούσε τους τράβηξε πίσω, μέσα στο πλήθος.
    Όμως υπάρχουν μερικοί, ίσως όχι περισσότεροι από ένας – δύο σε κάθε γενιά, που δεν φαίνονται να ακολουθούν το σχέδιο. Δεν αφήνουν τον εαυτό τους, ούτε να παρασυρθεί από το κεντρικό ρεύμα, ούτε να στριφογυρίζει στις δίνες, αλλά βλέπουν τη ζωή τους να προχωρεί σε μια κατεύθυνση της δικής τους επιλογής και διαλέγουν το δρόμο τους προσεκτικά από τη μια πέτρα που πατούν, στην επόμενη. Μερικές φορές κολυμπούν στη μέση του ποταμού. Άλλοτε πλατσουρίζουν σε νερά λιμνάζοντα. Ποτέ όμως, χωρίς σκοπό. Βλέπουν κάθε κίνηση να οδηγεί σ’ ένα συγκεκριμένο στόχο, ο οποίος από τη στιγμή που θα επιτευχθεί, γρήγορα ξεχνιέται για χάρη του επόμενου.
    Οι στόχοι αυτοί, μπορεί φαινομενικά να έχουν σημασία μόνο για το ενδιαφερόμενο άτομο, αλλά όταν επιτευχθούν, αλλάζουν αν και πολύ ελαφρά, την κατεύθυνση που ακολουθεί το πολύ νερό του ποταμού. Νοιώθω συχνά, ότι αν ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων ήταν έτοιμος να ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε ίσως να μπορούσε ν’ αλλάξει κι ολόκληρη η πορεία του ποταμού»…

    Υπενθυμίζω ότι υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι, οι οποίοι με δική τους πρωτοβουλία ολοκλήρωσαν επιτυχώς το PHTLS. Δυνατό “χαρτί”-εφόδιο. Κι άλλοι πόσοι την σχολή Σαμαρειτών του Ερυθρού Σταυρού (470 ώρες!). Αξιοποίηση, αξιοποίηση, αξιοποίηση…
    Να βγει σε τελική ανάλυση Διαταγή-ερώτημα, πόσοι συνάδελφοι θέλουν οικειοθελώς να καταλάβουν αυτές τις θέσεις, προς όφελος του πολίτη, τον οποίο όπως πολύ σωστά γράψατε, υπηρετούμε.. κι όχι μονάχα οικειοθελώς να αποσυρθούνε..
    Ευχαριστώ για τον χωρο-χρόνο σας
    Σωκράτης Παπαγεωργίου
    Πυραγός

  2.  

    Στη χώρα μας τα κενά που υπάρχουν στο EKAB θα μπορούσαν να τα καλύψουν οι εθελοντές Σαμαρείτες οι οποίοι έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση για να αναλάβουν ένα τέτοιο ρόλο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να υπάρξει νομοθετική πρωτοβουλία, στα πρότυπα του νόμου 4029/2011 – Εθελοντισμός στο ΠΣ και στην Ελληνική Ακτοφυλακή, που θα επιτρέψει την αξιοποίηση του υπάρχοντος ανθρώπινου δυναμικού.

    Ευχαριστώ,

    Σπύρος

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.