Εμπειρίες Ζωής (επίσκεψη δημοσιογράφου σε πυροσβεστικό σταθμό)

 

7/10/2010

ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΜΑΥΡΑΤΖΑ

Φτάσαμε στο σταθμό της Πυροσβεστικής στη συμβολή Κουμουνδούρου και Γαλλίας γύρω στις 2 το μεσημέρι. «Είναι ώρα αιχμής» όπως μας είχαν ενημερώσει. «οι περισσότερες κλήσεις για διάφορα συμβάντα γίνονται μεταξύ 14.00 και 16.00. Μπήκαμε μέσα και φτάσαμε μπροστά στο τηλεφωνικό κέντρο. Δυο άνδρες μας υποδέχτηκαν με βλέμμα εξερευνητικό. Γύρω τους ασύρματοι , τηλέφωνα και ένα μεγάλο βιβλίο. « Είναι το βιβλίο κινήσεως για όλα τα οχήματα.

Εδώ έρχονται όλες οι κλήσεις του 199 και όλα καταγράφονται».
Σε κάθε βάρδια εργάζονται από 7 έως 10 άτομα ενώ άλλα τόσα είναι σε επιφυλακή. «Είμαστε πάντα έτοιμοι. Σκοπός μας είναι να ξέρει ο πολίτης πως θα ανταποκριθούμε σε κάθε του τηλεφώνημα ενώ μέσα σε 50 δευτερόλεπτα θα πρέπει να έχει φύγει και το όχημα».

Προχωρήσαμε στα γκαράζ για να δούμε από κοντά τα οχήματα. Δύο γκαράζ. Τα οχήματα σχεδόν τρομακτικά . Τόσο ψηλά κόκκινα , επιβλητικά , τα συναισθήματα που σου προκαλούν σε μπερδεύουν. Μάλλον για δέος πρόκειται.
Στο πρώτο γκαράζ βρίσκονται τα οχήματα πρώτης εξόδου. Είναι τέσσερα. «Φεύγουν πρώτα όταν έχουμε κάποιο τροχαίο ή κάποιο άλλο συμβάν». Όλα τα οχήματα διαθέτουν αυτοπροστασία για πυρκαγιά με εκτοξευτήρα νερού. Εντυπωσιακό τουλάχιστον…
Στο δεύτερο βλέπουμε μόνο δυο. Ένα για βουνό και ένα βραχιονοφόρο. Ναι , αυτό που έχουμε δει χιλιάδες φορές σε ταινίες στον κινηματογράφο. Ο πυροσβέστης στέκεται στο καλάθι του γερανού και προσεγγίζει είτε μπαλκόνι είτε δένδρο , οτιδήποτε , από τη συγκεκριμένη θέση.

Στο χώρο βλέπουμε και αντλίες από όπου τα οχήματα προμηθεύονται πετρέλαιο.
Φτάσαμε σε ένα όχημα που μόλις το είδαμε μας κόπηκε η ανάσα. «Είναι διασωστικό , κυρίως για τροχαία». «Διασωστικό; Αχρείαστο να είναι» σκέφτομαι…. Δυο πυροσβέστες αρχίζουν και ανοίγουν , και ανοίγουν , και ανοίγουν… Παραθυράκια που παντού ξεπροβάλλουν μηχανήματα και εξαρτήματα. Η λέξη «υπερσύγχρονο» είναι λίγη για να περιγράψω αυτό που είδα. «Είναι στην κατοχή μας μόλις τρεις μήνες. Για ένα τροχαίο είναι η καλύτερη βοήθεια. Μπορούμε να κόψουμε πόρτες , ότι θα βοηθήσει στον απεγκλωβισμό όσων επιβαίνουν. Διαθέτει μέχρι και γεννήτρια ρεύματος». Όλα τα οχήματα διαθέτουν δεξαμενές αφρού άλλα και νερού. «Σχεδόν πάντα ρίχνουμε νερό. Αφρό ρίχνουμε μόνο σε περίπτωση διαρροής υγρών καύσιμων».

Εξερευνώντας ένα άλλο όχημα ανακαλύψαμε έναν τρίποδα. «Είναι για να κατεβαίνουνε στα πηγάδια. Δενόμαστε με ιμάντες και με τον τρίποδα κατεβαίνουμε σιγά-σίγα. Ανακαλύψαμε και ένα σεντόνι που φουσκώνει σε περίπτωση που κάποιος «θέλει να αυτοκτονήσει. Αν και όταν μας καλούν θέλουν να τους σώσουμε. Αλλιώς το κακό δεν προλαβαίνετε» λένε με ύφος απογοητευμένο και ένα προσωπείο σκληρότητας κάθεται πάλι στα πρόσωπα τους. Πρέπει να φαίνονται δυνατοί , έτοιμοι για το καθήκον , έτοιμοι για όλα. «Δυστυχώς εμάς δεν μας καλούν ποτέ για καλό. Πάντα , όταν χτυπάει το τηλέφωνο , ξέρουμε πως κάτι άσχημο έχει γίνει» και η θλίψη είναι πάλι εκεί , στα μάτια όμως αυτή τη φορά.

Γυρίσαμε όλο το χώρο , είδαμε , μια ολόκληρη ημέρα , όλες τις εκφάνσεις των εργαζομένων στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Aλλοι σκεπτικοί ,άλλοι ομιλητικοί ,άλλοι με βλέμμα εξερευνητικό , όλοι με μια ξεχωριστή προσωπικότητα , όλοι ήρωες της καθημερινότητας . Έφτασε η ώρα να φύγουμε. Αυτή είναι η Πυροσβεστική των ήσυχων ημερών. Δόξα τω θεό ,φέτος είχαμε πολλές τέτοιες ημέρες…

Αναδημοσίευση από : μηνιαίο περιοδικό της εφημερίδας Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.