48 ώρες μετά την καταστροφή…

 

21/6/2012

Είναι ήδη γνωστή η έκταση της καταστροφής που ξεπερνά τα 30.000 στρέμματα και οι περιοχές που επλήγησαν (Δροσιά Κερατέας, Αγιασμόθι, Συντερίνα, Άγιος Κωνσταντίνος, Χάρακα, Λεγρενά, Μετόχι, Μεγάλα Πεύκα, Φρέκερη, Θυμάρι, Καταφύγι, ΑΤΕ και Παλαιά Φώκαια) από την πύρινη λαίλαπα που ρήμαξε σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Αττική… Όμως αυτή η ιστοσελίδα είναι κάτι παραπάνω από απλός αναμεταδότης συμβάντων… Αυτή η λαίλαπα, απείλησε μεταξύ των υπολοίπων κατοίκων και το δικό μου σπίτι… ήμουν ένα ακόμα άτομο που αναγκάστηκε να πει «αντίο» μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αφήνοντας τα πάντα πίσω, μη ξέροντας αν θα έχει μετά από λίγο ένα μέρος να μείνει, να κοιμηθεί… Είδα τη φωτιά, άψυχη, μανιασμένη, αποφασισμένη να τρέχει προς τα σπίτια και να καίει τα πάντα! Αναγκάστηκα να αφήσω σπίτι, ζώα, τα πάντα πίσω και κυρίως, τον ίδιο μου τον πατέρα, που μαζί με τους υπόλοιπους πυροσβέστες θα πάλευαν για να σώσουν όσα περισσότερα σπίτια και ανθρώπους μπορούσαν…

Όταν φτάσαμε σε ασφαλές σημείο και κοιτάξαμε πίσω, εκεί που θα ήταν το σπίτι μας και ο οικισμός μας, το μόνο που μπορούσαμε να δούμε ήταν το γιγάντιο σύννεφο καπνού που είχε καλύψει τα πάντα, ολόκληρη την Φώκαια, ολόκληρο το Θυμάρι… Ένα γιγάντιο κόκκινο και μαύρο σύννεφο. Ξέραμε ότι τίποτα δεν μπορούσαμε να κάνουμε πλέον.

Ώρες που φάνηκαν αιώνες, γεμάτες αγωνία για τον πατέρα μου, τους πυροσβέστες, το σπίτι, την περιοχή μας… Μέχρι που η λαίλαπα συνέχισε το δρόμο της και κοίταξε να κατακάψει την υπόλοιπη δασική έκταση που υπήρχε, δεν μπορούσαμε να μάθουμε τίποτα. Όταν επιτέλους μπορέσαμε να κινήσουμε για το σπίτι μας, το μόνο που είχε μείνει από την κάποτε κατάφυτη περιοχή, την κάποτε καταπράσινη περιοχή, ήταν κάρβουνο… Κουφάρια δέντρων και ζώων κάπνιζαν ακόμα… Κάτοικοι να ουρλιάζουν και να κλαίνε…

Ο γείτονάς μας ήταν ακόμα λιπόθυμος όταν φτάσαμε… Ευτυχώς τα σπίτια της περιοχής είχαν σωθεί, χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των πυροσβεστών. Η φωτιά είχε μπει και στο δικό μας σπίτι, προκαλώντας ζημιές που λίγο με ενδιέφεραν μπροστά στο θέαμα των σκυλιών μου, των μισοκαμένων σκυλιών μου που όλο μαύρα από την στάχτη και κατάκοιτα, προσπαθούσαν να ανασάνουν… Οι πυροσβέστες τα σώσανε λίγο πριν καούνε. Πάνω στον πανικό τους και με τις φλόγες πάνω στο τρίχωμά τους πληγώθηκαν και σπάσανε κόκαλα… Εκεί όπου κάποτε υπήρχαν τα σπιτάκια τους, πλέον υπήρχαν μόνο στάχτες.

Προσπαθούσαμε να πάρουμε ανάσα και να δούμε μπροστά μας, αλλά οι στάχτες έμπαιναν στα πνευμόνια μας και γρατζουνούσαν τα μάτια μας… Το μόνο που ήθελα να δω πού ήταν ο πατέρας μου! Να δω ότι είναι καλά… Δεν πρόλαβα ούτε αυτό να κάνω` έπρεπε να φύγει… υπήρχαν και άλλα σπίτια που χρειαζόντουσαν βοήθεια… και άλλα μέτωπα φωτιάς… και άλλοι άνθρωποι να βοηθήσουν.

Η νύχτα ήταν εφιαλτική, με τον κατακόκκινο ουρανό, τις συνεχείς αναζωπυρώσεις, τον τρόμο στα μάτια του κόσμου… Δεν ήταν λίγες οι φορές που πάνω στην απανθρακωμένη γη ξεπηδούσαν από το πουθενά φλόγες… τα «καντηλάκια» όπως μου έλεγε ο πατέρας μου, «καίνε κάποιο ξερόχορτο και μετά σβήνουν από μόνα τους, μην τα φοβάσαι… δεν έχει μείνει και τίποτα για να καεί»…

Το πρωί της Κυριακής, από τα χαράματα, βγήκαμε για να δούμε την καταστροφή στις γύρω περιοχές… Στο Θυμάρι, συναντήσαμε κάποιους από τους πυροσβέστες που πάλευαν με τις φλόγες για πάνω από δώδεκα ώρες. Είδα εκείνους τους ανθρώπους που είχα συνηθίσει αγέρωχους, δυνατούς, άτρωτους, να είναι τώρα διαλυμένοι, εξαντλημένοι… Δεν είχαν σταματήσει λεπτό, να τρέχουν, να σβήνουν, να σώζουν… Κατάμαυροι από τους καπνούς, με βραχνιασμένη φωνή από τις στάχτες και κατακόκκινα πρησμένα μάτια… Είδα αυτούς τους ανθρώπους, που διακινδυνεύουν την ζωή τους για τον οποιονδήποτε άγνωστο που ζητάει την βοήθειά τους, να είναι υπό κατάρρευση κι όμως να ξέρουν ότι πρέπει να συνεχίσουν το έργο τους και να το συνεχίζουν! Αυτούς τους ανθρώπους όμως, υπήρχαν κάποια τοπικά πολιτικά ανδρείκελα που προσπάθησαν να τους διασύρουν για το έργο τους , εκμεταλλευόμενοι την απελπισία των ανθρώπων που κινδύνεψαν να χάσουν ή έχασαν τις περιουσίες τους και να τους χρησιμοποιήσουν για δικό τους πολιτικό όφελος! Τα ίδια πολιτικά ανδρείκελα με τα παράνομα jeep τους, μη θέλοντας να φέρουν στους ώμους τους το βάρος της ευθύνης ενός ανοργάνωτου Δήμου, μοίρασαν το φταίξιμο όπου μπορούσαν: στους πυροσβέστες, στον πυροφύλακα, σε όποιον μπορούσαν, σε όποιον προσπάθησε να σώσει ζωές και περιουσίες!

Είναι γεγονός, ότι το Πυροσβεστικό Σώμα υποφέρει από πλευράς δυναμικού: 40% μειωμένες ήταν οι δυνάμεις του. Είναι γεγονός ότι υπήρχαν προβλήματα συντονισμού, αλλά είναι και γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί αξίζουν από όλους μας, τουλάχιστον ένα απλό ευχαριστώ για όσα κάνανε! Είναι γεγονός ότι υπάρχουν οικογένειες πίσω από αυτούς τους ανθρώπους που παλεύουν για εμάς! Οικογένειες που ζουν με την ιδέα ότι κάποια μέρα ίσως δεν ξαναγυρίσει σπίτι αυτός που περιμένουν! Στην φωτιά της 16ης και της 17ης Ιουνίου, ήρθαν ελικόπτερα και αεροπλάνα από την Ιταλία, ενώ λόγω των ισχυρών ανέμων και του κινδύνου, ορισμένοι πιλότοι παρά τον άμεσο κίνδυνο που διέτρεχε η ζωή τους, απογείωσαν τα αεροσκάφη τους και ρίχτηκαν στη μάχη με τις φλόγες!

Από εδώ και στο εξής, όσοι είναι ή ήτανε κάτοικοι στις περιοχές που κάηκαν, θα κοιτούν έξω από το παράθυρο και θα βλέπουν μαύρο… κουφάρια ενός δάσους που κάποτε υπήρχε και αντί για καθαρό αέρα, θα αναπνέουν τις στάχτες… Οι παλιοί λένε ότι η καταστροφή που προκάλεσε η πύρινη λαίλαπα, είναι πολύ χειρότερη από την «καταστροφή του ‘85», όπως την ονομάζουνε… Δεν ξέρω αν ήταν ή όχι, δεν είχα καν γεννηθεί τότε… Ξέρω όμως ότι, όπως και όλοι οι κάτοικοι, δεν θέλω να ξαναζήσω εγώ, τα παιδιά μου ή τα εγγόνια μου είτε κανείς άλλος, αυτό που έζησα στις 16 και 17 Ιουνίου του 2012! Δεν θέλω ποτέ κανείς σε αυτό τουλάχιστον τον Δήμο να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σπίτι του, μη ξέροντας τι θα κάνει αφού αυτό γίνει στάχτη! Δεν θέλω να ξανά ακούσω ανθρώπους να ουρλιάζουν και να παραληρούν από τον φόβο της καταστροφής που πλησιάζει όπως άκουγα τη φίλη μου από την Καμάριζα… Δεν θέλω να ξαναδώ καμένη γη, καμένο ζώο, καμένο σπίτι…

Κάνω λοιπόν έκκληση σαν κάτοικος της Ανατολικής Αττικής, σαν κόρη πυροσβέστη, σαν παιδί που βίωσε τον τρόμο της απώλειας μπροστά του και ήξερε ότι ίσως να μην έχει σπίτι σε λίγα λεπτά… Κάνω έκκληση στους κατοίκους, στον άθλιο Δήμο μου που μόνο να απομυζεί την ήδη κατεστραμμένη οικονομικά πατρίδα μου ξέρει, στους συλλόγους της περιοχής και σε όποιον άλλο υπάρχει που μπορεί να με βοηθήσει και μαζί να δώσουμε ξανά ζωή σε όλη αυτή την έκταση που απανθρακώθηκε! Η ζωή αυτή μπορεί να δοθεί έστω και μερικώς, με την αναδάσωση και με την φροντίδα των περιοχών που θα αναδασωθούν από κάθε κάτοικο, από κάθε Δήμαρχο, ακόμα και από κάθε πολιτικό ανδρείκελο που κυνηγά απεγνωσμένα ψήφους! Μπορεί να μην «πάρουμε πίσω» την κάποτε κατάφυτη περιοχή μας, ίσως όμως τα παιδιά μας την πάρουν! Και όταν την πάρουν, καλά θα κάνει ο καθένας μας να μην τους την στερήσει, είτε γιατί θέλησε να ηλεκτροσυγκολλήσει τα κάγκελα του σπιτιού του με 10 μποφόρ άνεμο, είτε γιατί θέλησε να κάψει τα σκουπίδια του εν μέσω αντιπυρικής περιόδου, είτε γιατί πέταξε απερίσκεπτα το τσιγάρο του, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο!! Όλα όσα κάηκαν, πρέπει να αναδασωθούν! Όλα όσα πέθαναν, πρέπει με την έμπρακτη βοήθειά μας να ξαναγεννηθούν! Το χρωστάμε στο δάσος, το χρωστάμε στη πανίδα και τη χλωρίδα του τόπου που κάηκε ζωντανή, το χρωστάμε στους εαυτούς μας και το χρωστάτε στα παιδιά σας!!!

Αφροδίτη-Αναστασία Μενεγάκη

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.