Ανιχνευτής καπνού ο ακούραστος φύλακας

 

16/9/2012

Ο ανιχνευτής καπνού όπως λέει και το όνομά του είναι μια συσκευή που ανιχνεύει τον καπνό σαν ένδειξη έναρξης πυρκαγιάς. Σε χώρους συγκέντρωσης κοινού, σε βιομηχανίες, σε αποθήκες, κλπ είναι δυνατόν να είναι συνδεδεμένος με το σύστημα πυρόσβεσης, αντίθετα στα σπίτια είναι ένας τοπικός ανεξάρτητος ηχητικός ή και οπτικός συναγερμός ύπαρξης καπνού.
Οι κοινοί ανιχνευτές βρίσκονται μέσα σε ένα πλαστικό περίβλημα με περίμετρο γύρω στα 15 εκατοστά και πάχος γύρω 2,5 εκατοστά, με το υπόλοιπο σχήμα να διαφοροποιείται από κατασκευαστή σε κατασκευαστή. Άρα δεν είναι κάποιο αντιαισθητικό μέγεθος και μπορεί να βρίσκεται σε κάθε σημείο που θεωρούμε επικίνδυνο.
Οι περισσότεροι λειτουργούν με οπτική ανίχνευση (φωτοηλεκτρικά) ή με φυσική διεργασία (ιονισμός), άλλοι πάλι χρησιμοποιούν και τις δύο μεθόδους με σκεπτικό την αποτροπή του καπνίσματος σε χώρους όπου απαγορεύεται όπως πχ τουαλέτες και σχολεία.

Τροφοδοτούνται δε από μία μπαταρία όσον αφορά τους τοπικούς ανιχνευτές στα σπίτια ή είναι συνδεδεμένα με την ηλεκτρική εγκατάσταση του κτιρίου, με εφεδρική μπαταρία σε περιπτώσεις βιομηχανικών κλπ μεγάλων εγκαταστάσεων.

Ιστορία

Το πρώτο αυτόματο ηλεκτρικό σύστημα συναγερμού πυρκαγιάς εφευρίσκεται το 1890 από τον Francis Robbins Upton (ΗΠΑ δίπλωμα ευρεσιτεχνίας Νο 436961), συνεργάτη του Thomas Edison, χωρίς να υπάρχει κάποιο στοιχείο για την ανάμειξή του Edison. Το 1902, στο Birmingham της Αγγλίας ο George Andrew Darby κατοχυρώνει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το πρώτο ηλεκτρικό ανιχνευτή θερμότητας και καπνού.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 ο Ελβετός φυσικός Walter Jaeger προσπαθεί να εφεύρει ένα αισθητήρα για τα δηλητηριώδη αέρια. Το σκεπτικό του είναι ότι το εισερχόμενο δηλητηριώδες αέριο θα δεσμεύεται από ιονισμένα μόρια αέρα και θα υπήρχε μια ηλεκτρική διαφοροποίηση σε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα, αλλά οι μικρές συγκεντρώσεις αερίου δεν είχαν καμία επίδραση στο κύκλωμα … πλήρης αποτυχία.
Απογοητευμένος ανάβει ένα τσιγάρο και έκπληκτος διαπιστώνει ότι αυτό που δεν είχε κάνει το δηλητηριώδες αέριο το έκανε ο καπνός. Αυτό το πείραμα άνοιξε το δρόμο για το σύγχρονο ανιχνευτή καπνού.

Χρειάστηκαν όμως 30 περίπου χρόνια προόδου της Πυρηνικής Χημείας και των Ηλεκτρονικών εξαρτημάτων για να αποκτήσουμε ένα οικονομικά προσβάσιμο οικιακό ανιχνευτή. Τη δεκαετία του 1960 υπάρχουν μεν αλλά το κόστος αγοράς μπορούσαν να το σηκώσουν μόνο οι βιομηχανίες και οι μεγάλοι χώροι συνάθροισης κοινού.

Η πρώτη πραγματικά προσιτή συσκευή ανίχνευσης καπνού για σπίτια, δημιουργήθηκε από τον Duane D. Pearsall το 1965, διαθέτει μπαταρία που μπορεί να εγκατασταθεί εύκολα και να αντικατασταθεί. Οι πρώτες μονάδες μαζικής παραγωγής κατασκευάζονται από την εταιρεία του Duane Pearsall, την Statitrol Corporation, στο Lakewood του Κολοράντο.
Αυτές οι πρώτες μονάδες έγιναν από πυράντοχο ατσάλι που διαμορφωνότανε σαν κυψέλη μέλισσας. Η μπαταρία ήταν επαναφορτιζόμενη και την κατασκεύαζε η Gates Energy.
Σύντομα όμως απεδείχθη ότι η ανάγκη γρήγορης επαναλειτουργίας του ανιχνευτή μπορούσε να γίνει μόνο με αντικατάσταση αντί με επαναφόρτιση της μπαταρίας έτσι άρχισαν να χρησιμοποιούν ένα ζευγάρι μπαταρίες τύπου «ΑΑ» και τέλος ένα πλαστικό περίβλημα για να βελτιώσουν την εμφάνιση. Η Statitrol προωθούσε στην αγορά σε καθημερινή βάση γύρω στις 500 μονάδες μέχρι που το 1980 πουλά την πατέντα στην Emerson Electric η οποία προωθεί τους ανιχνευτές στη αγορά με το σύνθημα «τώρα χρειάζεται σε κάθε σπίτι».

Από το 1969 που άρχισαν να κυκλοφορούν σε προσιτές τιμές, εκτιμάται ότι μέχρι σήμερα είναι εγκατεστημένοι ανιχνευτές στο 93% των Αμερικάνικων και στο 85% των Βρετανικών νοικοκυριών, αλλά πιθανολογείται ότι το 30% από αυτούς δεν λειτουργούν επειδή οι χρήστες ή έχουν αφαιρέσει τις μπαταρίες ή δεν τις έχουν αντικαταστήσει έγκαιρα.

Στην Ελληνική αγορά, από μικρή έρευνα, οι τιμές είναι λίαν δελεαστικές, από 7 ευρώ με ΦΠΑ.

Θα τελειώσω με το τι κάνουν οι Αυστραλοί, λέω οι Αυστραλοί:

Επειδή διαπίστωσαν ότι, για να διαπιστώσει κάποιος κάτι σημαίνει ότι δίνει σημασία:
1. Τα άτομα άνω των 65 ετών αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 31% όλων των θανάτων από φωτιά.

2. Ο κίνδυνος θανάτου από φωτιά για άτομα άνω των 65 ετών είναι σχεδόν τριπλάσιος από ότι για
τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Κάνανε:

Το πρόγραμμα SABRE (Smoke Alarm Battery Replacement for the Elderly) (Αντικατάσταση Μπαταρίας Συναγερμού Καπνού για Ηλικιωμένους) είναι σχεδιασμένο για την υποστήριξη των ηλικιωμένων, που διαμένουν στο σπίτι τους και που έχουν περιορισμένη οικιακή υποστήριξη, για να ζουν ανεξάρτητοι και να παραμένουν πολύτιμα κεφάλαια στην κοινωνία μας. Στα πλαίσια του προγράμματος επιτυγχάνεται συνεργασία των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών με άλλους κοινοτικούς οργανισμούς και παρέχεται βοήθεια σε ηλικιωμένους πολίτες για την συντήρηση των συσκευών τους για πυρασφάλεια.

Κυρίως για τις συσκευές συναγερμού καπνού που λειτουργούν με μπαταρία. Το πρόγραμμα SABRE δίνει την ευκαιρία στους πυροσβέστες της περιοχής όταν επισκέπτονται τους πολίτες για αλλαγή της μπαταρίας να κατανοήσουν καλύτερα τις ανάγκες τους και να τους δώσουν συμβουλές για την προστασία από φωτιές.

Προτιμώ να αφήσω το γεγονός ασχολίαστο στη χώρα που έχουν κόψει τα φάρμακα από τους συνομηλίκους τους.

Πηγή: http://en.wikipedia.org
Μετάφραση – Προσαρμογή για το Fire.gr, Χ. Ζαφειρίου
.

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.