Η γοητεία του κινδύνου – το γόητρο του πυρoμαχητή

 

Δεν υπάρχει ποιο δυνατό από την καρδιά του «Εθελοντή Πυροσβέστη».
Είναι πολύ δύσκολο κανείς να γράψει για τη γοητεία που εκπέμπει η φωτιά μέσα στην καταστροφή της, τα έντονα συναισθήματα συγκίνησης και έκστασης που δημιουργούνται κάθε φορά που ανεβαίνει η αδρεναλίνη, στο άκουσμα του συναγερμού, στην «είσοδο» στο συμβάν, για την ικανοποίηση της προσφοράς προς την κοινωνία, όταν μάλιστα δεν απευθύνεται σε έμισθους πυροσβέστες!
Πολλοί το θεωρούν ένα είδος τρέλας!!!
Μήπως είναι πράγματι έτσι;;;

Σήμερα που η πατρίδα μας διέρχεται μεγάλη κρίση, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά κυρίως, σε επίπεδο αρχών και αξιών, ο έλληνας εθελοντής πυροσβέστης είτε είναι γυναίκα, είτε άνδρας αποδεικνύει με την παρουσία του ότι υπάρχει ελπίδα προβάλλοντας στην νεοελληνική κοινωνία τον πυροσβεστικό εθελοντισμό ως την πιο υγιή μορφή προσφοράς και αυταπάρνησης.
Μόνο για μισθούς το λειτουργικό κόστος μιας υπηρεσίας με δύναμη 25 ατόμων ανερχόταν το 2002 στο ποσό των 100.000.000 δρχ.
Μια σίγουρη λύση η οποία έχει ήδη δοκιμαστεί στο εξωτερικό με πολύ μεγάλη επιτυχία είναι η δημιουργία πυροσβεστικών σταθμών και κλιμακίων, επανδρωμένα με εθελοντές πυροσβέστες και μόνο, με άρτια εκπαίδευση στην πυροσβεστική τέχνη και γνώση.

Οι εθελοντές πυροσβέστες θεωρούνται το ίδιο επαγγελματίες με τους αμειβόμενους συναδέλφους τους. Η εκπαίδευσή τους είναι πάντοτε άρτια και τους χαρακτηρίζει ο επαγγελματισμός σε κάθε φάση της δουλειάς τους. Οι ευθύνες τους; Τεράστιες, όπως και ο κίνδυνος που διατρέχουν. Όμως αυτός ο κίνδυνος τους δένει και γίνεται τρόπος ζωής. Το έργο τους είναι τιμητικό και άμισθο. Ο ρόλος τους δύσκολος και απαιτητικός. Είναι οι άνθρωποι που σπεύδουν να βοηθήσουν, εκεί που οι άλλοι φεύγουν πανικόβλητοι. Η μάχη τους καθημερινή αλλά σιωπηλή και σεμνή. Απλά πράττουν το καθήκον τους και τηρούν, τον όρκο τιμής τους απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή που περνάει η πατρίδα μας, αποδεικύνουν ότι το φιλότιμο στον συνάνθρωπο δεν υπολογίζεται με μισθούς και επιδόματα.

Έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια που επιτέλους η πολιτεία αποφάσισε να καθιερώσει στην Ελλάδα το θεσμό του εθελοντή πυροσβέστη το 1991 με τις διατάξεις του Ν. 1951/91 και του Π.Δ. 32/92. Μετά από πολλές και συνεχόμενες παρεμβάσεις στο αρχηγείο από το ΔΣ της Π.Ε.Ε.Π.Σ., ο νόμος αναβαθμίζεται (Ν.4029/2011), αλλά με πολλές αγκυλώσεις. Παρ’ όλα αυτά, τι και αν σήμερα έχουν περάσει 22 χρόνια από την εφαρμογή και των δύο νόμων, ενώ θα έπρεπε ο θεσμός να είχε «ενηλικιωθεί», δυστυχώς κάνοντας με το χέρι στην καρδιά την ανασκόπηση και αποτίμηση της πορείας τους, φαίνεται αντικειμενικά ότι είμαστε ακόμη στη μεταβρεφική ηλικία.

Με λίγα λόγια, είμαστε ακόμα στην αρχή.
Με ένα θεσμό εξαρτημένο από τα πιστεύω, τις απόψεις, τις αγκυλώσεις και τα σύνδρομα της κάθε φυσικής και πολιτικής ηγεσίας του Πυροσβεστικού σώματος.
Mε ένα θεσμό που η πολιτεία, δήθεν επιθυμεί να τον προωθήσει αλλά μέχρι σήμερα για άγνωστους γι’ αυτήν λόγους, δεν έχει γίνει η επιθυμία και βούλησή της πραγματικότητας.
Μ’ ένα θεσμό που δεν έχει λάβει ακόμα τη θέση που του αξίζει, τόσο μέσα στο σώμα, όσο και στην κοινωνία μας, σε αντίθεση άλλων ευρωπαϊκών χωρών όπου ο εθελοντής πυροσβέστης αποτέλεσε και αποτελεί το θεμέλιο λίθο του μηχανισμού πυρόσβεσης και διάσωσης.
Με τη διαρκή συντήρηση μιας εσφαλμένης αντίληψης και ανεπίτρεπτης νοοτροπίας που λέει, η θέλει να καταδίξει, ότι ο εθελοντής είναι ανίκανος ή ανεπαρκής να προσφέρει όσο ένας επαγγελματίας.
Με την απουσία συγκεκριμένων κατευθύνσεων και την έλλειψη επαρκούς ενημέρωσης από το Αρχηγείο Πυροσβεστικού Σώματος προς τις τοπικές Πυρ/κές Υπηρεσίες, με αποτέλεσμα ο κάθε Διοικητής και Προϊστάμενος να δίνει τη δικιά του ερμηνεία στις διατάξεις της νομοθεσίας.
Με την πραγματική ή ηθελημένη αδυναμία των υπηρεσιακών στελεχών ή ακόμα να τολμήσω να πω την αδιαφορία στο να κατανοήσουν τι σημαίνει εθελοντής πυροσβέστης.
Με την παντελή έλλειψη οράματος, οργάνωσης και στρατηγικής για την ουσιαστική ένταξη των εθε/ντών πυρ/στών στην Πυρ/στική οικογένεια.
Με την πολιτεία να έχει επιτρέψει και συμβάλλει στο να γίνει ο θεσμός αντικείμενο καπηλείας από συγκεκριμένες κατ’ ουσίαν «ανύπαρκτες» ή αμφιβόλων προθέσεων και δραστηριοτήτων εθελοντικές ομάδες και να αποτελέσει το εφαλτήριο για προσωπική ανάδειξη και εξυπηρέτηση πολιτικών και επιχειρηματικών ή άλλων φιλοδοξιών. Ακόμα και σαν μέσο προσέλκυσης χρηματικών και υλικών δωρεών από διάφορες πηγές εντός και εκτός Ελλάδας. Αποτελεί συνήθη πρακτική ίσως και μόδα -τα τελευταία χρόνια να συγκεντρώνονται κάπου στη χώρα μας 15-20 άτομα, να ιδρύουν με αστική σωματειακή μορφή μια ομάδα, να φοράνε συνέχεια μια στολή τον τύπο της οποίας καθόρισαν οι ίδιοι, περιφερόμενοι και διαφημιζόμενοι να αυτοαποκαλούνται εθελοντές πυροσβέστες, εκμεταλλευόμενοι προφανώς την άγνοια των πολιτών, αλλά και την κρατική αδιαφορία που εμμέσως τους συγκαλύπτει και με διάφορους τρόπους.

Την ίδια στιγμή που η ελληνική πολιτεία, σύμφωνα με επίσημα δημοσιεύματα, μόνο για την περίοδο 1999-2004 έχει δώσει πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ με αμφίβολες διαδικασίες και ανύπαρκτα κριτήρια σε μη κυβερνητικές οργανώσεις ανάμεσά τους και εθελοντικές ομάδες, ενώ για την περίοδο 2009-2010 άλλα 5,7 εκατομμύρα, αλλά δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει διαθέσει ούτε ένα ευρώ… στο Πυροσβεστικό Σώμα για τους νομικά θεσμοθετημένους «Εθελοντές Πυροσβέστες».
Την ίδια στιγμή που σήμερα σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη -και όχι μόνο- Πυροσβεστικά Σώματα, η χειρότερη σχέση αναλογικά εθελοντή πυροσβέστη προς μόνιμο είναι 2 προς 1, στην Ελλάδα η σχέση αυτή είναι 1 προς 5.
Για να μην αναφερθώ σε συγκεκριμένη εθελοντική ομάδα που εκμεταλλευόμενη την άγνοια πολλών δήμων, τους παρέχει εντός εισαγωγικών υποστήριξη ως ένα είδος εργολαβίας, για να ιδρύσουν εθελοντικά πυροσβεστικά κλιμάκια χωρίς όμως ποτέ να ακολουθήθεί η νόμιμη διαδικασία και πέρα από κάθε λογική και έλεγχο.
Δεν θέλουμε καμία εθελοντική ομάδα απέναντί μας. Πάντα δίπλα μας για το καλό του κοινωνικού συνόλου.

Σήμερα στο Πυροσβεστικό Σώμα υπηρετούν 1600 εθελοντές και εθελόντριες με το 90% να υπηρετεί σε επαγγελματικές υπηρεσίες. Μόλις το 2008 οι εθελοντές πυροσβέστες πήραν για πρώτη φορά μόνο στολή και αυτό χάρη της δωρεάς του Κοινωφελούς Ιδρύματος Λάτση.

Η Πανελλήνια Ένωση Εθελοντών Πυροσβεστικού Σώματος (Π.Ε.Ε.Π.Σ.), είναι και θα είναι πάντοτε στο πλάι όλων των εθελοντών πυροσβεστών. Ιδρύθηκε το 2008 με την 7929/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με σκόπο: Με τις διάφορες παρεμβάσεις της στους ανάλογους φορείς να εξυψώνει, διαφυλάττει, ενισχύει και να εκσυχρονίζει το θεσμό δημιουργώντας παράλληλα εθελοντικά πυροσβεστικά κλιμάκια ακόμα και στην πιο απόμακρη γωνιά της Ελλάδας. Να προστατεύει, να μελετάει και να προαγάγει τα θεσμικά, κοινωνικά και νομικά συμφέροντα των μελών της. Να συμβάλει στη βελτίωση του θεσμού σε κάθε επίπεδο (π.χ. ανάπτυξη, οργάνωση, αναβάθμιση). Για τη σχέση εθελοντή-μόνιμου πυροσβέστη αλλά και πολιτών. Τη διαφώτιση και ενημέρωση των αρμόδιων αρχών και φορέων, κοινής γνώμης και σχολείων. Την ευαισθητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος και τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας, την ασφάλεια και προστασία της ζωής των πολιτών.
Είμαστε από τις ελάχιστες χώρες όπου το σύστημα Πολιτική Προστασίας βασίζεται τόσο πολύ στον επαγγελματισμό και όχι στον εθελοντισμό. Έχουμε μάθει να τα περιμένουμε όλα από τους άλλους και από το ίδιο το κράτος και δεν ενδιαφερόμαστε ούτε για το ίδιο μας το σπίτι.
Κάποιοι άνθρωποι που προέρχονται από το μακρινό πυροσβεστικό παρελθόν, είχαν την ικανότητα να ξεπερνάνε τα δεδομένα και τετρημένα της εποχής τους, να οραματίζονται, να υπερβαίνουν την κοινή λογική και να διεμβολίζουν το μέλλον. Συγκεκριμένα το 1962 ένας άνθρωπος που διέγραψε μια σημαντική πορεία στο Πυροσβεστικό Σώμα, ο αξιωματικός Ηλίας Μπέτσιος σημείωνε σε ένα από τα βιβλία του: «Ο κοινωνικός αναμορφωτής, οδημονών πολλάκις προς εξεύρεσιν χρημάτων δια τας αναμορφώσεις του, καλόν θα είναι να στρέφη τους οφθαλμούς του προς τα εκατομμύρια του πλούτου της χώρας, τα οποία χάνονται κατ’ έτος εις φλόγας και καπνόν.

Ούτος χωρίς καν να σκεφθή νέον τρόπον εξευρέσεως χρημάτων δια τας ετήσιας απώλειας των εκατομμυρίων, θα πρέπει να παραδεχθή τουλάχιστον ότι η πρόληψη και η προστασία κατά του πυρός δέον να τύχωσι περισσοτέρας προσοχής. Προς τον σκοπόν τούτον έχομεν την γνώμην ότι το κράτος θα πρέπει να βοηθήσει έτι περισσότερον τον αγώνα της οργανώσεως μιας αποτελεσματικωτέρας Πυροσβεστικής Υπηρεσίας επεκετεινόμενης της δικαιοδοσίας της και εις τα κωμοπόλεις, τα χωρία και την ύπαιθρον δια της δημιουργίας πυροσβεστικών πυρήνων πλαισιουμένων από εθελοντάς τελούντας υπό την καθοδήγησιν μονίμων βαθμοφόρων του Πυροσβεστικού Σώματος, συνεπικουρούμενου του έργου αυτών και υπό των κατά τόπους Αστυνομικών Δασικών και Αγροτικών οργάνων».

Ο θεός του εθελοντή πυροσβέστη χρειάζεται «νέο αίμα». Βοήθησε κι εσύ! Στήριξε την τοπική σου Πυροσβεστική Υπηρεσία!
Το περιβάλλον και η τοπική κοινωνία σου σε χρειάζονται. Μη μένεις θεατής και γίνε και εσύ εθελοντής στο Πυροσβεστικό Σώμα. Έλα μαζί μας να εκπαιδευτείς και δοκίμασε τις δυνατότητές σου…
Ζήσε τη δράση! Κάνε τη διαφορά. Μπορείς!!
Το δάσος κινδυνεύει! Εσύ τι θα κάνεις;;;;
Επιτέλους… όλοι οι φορείς ας αναλάβουν τις ευθύνες τους έστω και αργά… Το μήνυμα του Ηλία Μπέτσιου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Αρκετά θα, θα, θα…. και υποσχέσεις έχουμε ακούσει γι’ αυτό ήρθε ο καιρός να διεκδικήσουμε με κάθε μέσο και τρόπο τα αυτονόητα και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς να φοβηθούμε κανένα.

Η Π.Ε.Ε.Π.Σ. θα συνεχίσει να υπηρετεί με συνέπεια και υπευθυνότητα τον κοινό μας σκοπό, με στόχο την περαιτέρω ανάπτυξη του «θεσμού» την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας καθώς και την εξασφάλιση των μέσων εκείνων τα οποία θα καθιστούν το έργο μας ασφαλέστερο και αποτελεσματικότερο.

Ελένη Σταυρουλάκη
Εθελόντρια Πυρονόμος Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Ρεθύμνης και μέλος στο Δ.Σ. της Π.Ε.Ε.Π.Σ.
Πηγή: Goodnet

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.