Καταρρίπτοντας το ιατρικό «απόρρητο» γνώσεων

 

12/9/2013

Για να σώσουμε μια ζωή χρειαζόμαστε θέληση, ψυχραιμία, αυτοπεποίθηση και «καθαρές» γνώσεις. Το άρθρο που ακολουθεί δεν έχει ιατρικό στόχο και σκοπό έχει την πληροφόρηση και απομυθοποίηση κάποιων καταστάσεων.
Ο οργανισμός αποτελείται από νερό σε ποσοστό 55 – 65%, το ποσοστό αυτό εξαρτάται από την ηλικία (στα παιδιά φτάνει και το 80%, στους ηλικιωμένοι πέφτει στο 45%), τη περιεκτικότητα του σώματος σε λίπος (το λίπος απωθεί το νερό) και το φύλο (οι γυναίκες έχουν περισσότερο λιπώδη ιστό).

Το νερό μπαίνει στον οργανισμό από το πλάσμα και από το στόμα και βγαίνει από τα Ούρα, τα Κόπρανα, την Εφίδρωση, τους Εμετούς, το Levin (διατροφή με σωληνάκι απευθείας στο στομάχι). Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι μεταξύ των εισερχομένων και των εξερχομένων υγρών πρέπει να υπάρχει ισορροπία για να μην υπάρχουν προβλήματα.

Τα υγρά του σώματος (το 60% δηλαδή) κατανέμονται σε δύο χώρους τον ενδοκυττάριο (40%) και των εξωκυττάριο (20%). Το ανατομικό διαχωριστικό στοιχείο μεταξύ των δύο χώρων είναι η κυτταρική μεμβράνη, η οποία επιτρέπει την διακίνηση ύδατος και μερικών ηλεκτρολυτών, όταν υπάρχει διαφορά ωσμωτικής πίεσης μεταξύ των δύο χώρων.

Το θέμα μας: τι είναι τα ενδοφλεβίως χορηγούμενα υγρά;
Τα ενδοφλεβίως χορηγούμενα υγρά είναι ρευστά και προορίζονται να χορηγηθούν ενδοφλέβια και μέσω του κυκλοφορικού συστήματος σε έναν ασθενή ή τραυματία. Συνεπώς πρέπει να είναι αποστειρωμένα. Οι φαρμακευτικές εταιρείες άλλοτε τα κατασκευάζουν έτοιμα προς χρήση και άλλοτε να πρέπει να διαλυθούν σε αποστειρωμένο νερό και στη συνέχεια να χορηγηθούν.

Η χορήγηση τους είναι δεδομένη όταν ο όγκος των υγρών του σώματος ενός ανθρώπου ελαττώνεται σημαντικά για κάποιο λόγο και λόγοι υπάρχουν πολλοί. Ο εμετός και η διάρροια είναι κλασσικά παραδείγματα.
Άλλο πιο σοβαρή περίπτωση είναι η απώλεια αίματος διότι ο οργανισμός χάνει και τις απαραίτητες ουσίες του αίματος αλλά και υφίσταται απώλεια υγρών.

Στο σημείο αυτό θα έπρεπε να μιλήσουμε για το μηχανισμό που προκαλεί αστάθεια της ισορροπίας των ηλεκτρολυτών αλλά θα περιοριστώ στη ανάγκη επείγουσας χορήγησης υγρών για αποκατάστασης αυτής της ισορροπίας.
Τα ενδοφλεβίως χορηγούμενα υγρά χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες τα Κρυσταλλοειδή και τα Κολλοειδή.

Κρυσταλοειδή: είναι τα αλατούχα διαλύματα που περιέχουν ουσίες διαλυτές στο νερό. Όταν χορηγούνται τείνουν να δημιουργήσουν χαμηλή οσμωτική πίεση και επιτρέπουν στο υγρό να κινηθεί κατά μήκος των αιμοφόρων αγγείων.

Κολλοειδή: περιέχουν ουσίες που δεν είναι διαλυτές στο νερό και δημιουργούν υψηλή οσμωτική πίεση και κατακρατούν το υγρό μέσα στα αιμοφόρα αγγεία. Το αίμα είναι για παράδειγμα κολλοειδούς μορφής ενδοφλεβίως χορηγούμενου υγρού.

Ίσως σας έλυσα μερικές απορίες και σίγουρα θα μπορούσα να γράψω πολλές και περισσότερες λεπτομέρειες δεν θα το κάνω όμως μιας και η στενοκέφαλη ιατρική νομοθεσία θα σας έβαζε σε μπελάδες.

Πηγές:

  • http://www.wisegeek.com
  • www.tzaneio.gr

Μετάφραση – Προσαρμογή για το Fire.gr, Χ. Ζαφειρίου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.