Χιόνι, Ευλογία αλλά και κίνδυνος

 

1/2/2009

Του Βασίλη Τσούγκαρη

Έχουμε καιρό να τα πούμε, και πραγματικά μου λείψατε.
Πρέπει όμως να βγάλουμε και το μεροκάματο, τη «φασολάδα» που λέει και ο λαός.
Όπως γνωρίζετε οι περισσότεροι, ένας τομέας στον οποίο δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά είναι αυτός του χειριστή μηχανημάτων.
Τώρα το χειμώνα, χειρίζομαι εκχιονιστικά μηχανήματα (αλατιέρες και φρέζες), και από τον Δεκέμβρη πήρα τα βουνά και τα λαγκάδια για να καθαρίσω δρόμους μαζί με το ΤΕΑΜ της εταιρίας στην οποία εργάζομαι.
Το επάγγελμα αυτό, δεν είναι και από τα πιο «εύκολα», είναι κάτι σαν «σχολείο» γιατί μέσα στα χιόνια βλέπεις, μαθαίνεις και ζεις πολλά.
Από τα πιο παράξενα, τα πιο τρελά, μέχρι τα πιο φυσιολογικά .
Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις «στιγμές» στα χιόνια.
Όλοι μας αγαπάμε αυτό το άσπρο «στρώμα» της φύσης, που εκπέμπει μια ξεχωριστή ομορφιά.

Οι παλιοί έλεγαν ότι το χιόνι είναι «ευλογία Θεού» γιατί σκοτώνει τα μικρόβια, και πάνω απ’ όλα μας δίνει το πολύτιμο νερό.
Στο χιόνι θα παίξουμε εμείς και τα παιδιά μας χιονοπόλεμο, θα κυλιστούμε και θα φτιάξουμε χιονάνθρωπο.
Αυτή είναι μια από τις καλές πλευρές του χιονιού, τις οποίες όλοι λίγο πολύ τις γνωρίζουμε.

Υπάρχουν όμως και οι άλλες πλευρές, οι οποίες δεν είναι και τόσο ρόδινες και έχουν να κάνουν με τον δικό μας «σεβασμό» και προσοχή στα φυσικά φαινόμενα.
Τόσο στην ορεινή, όσο και στην πεδινή ζώνη της χώρας πολλές είναι οι φορές που μια «απλή» χιονόπτωση, είναι ικανή να δημιουργήσει προβλήματα στους ανθρώπους ιδιαίτερα όταν αυτοί η δεν είναι προσεκτικοί, η στερούνται γνώσεων για το πώς θα συμπεριφερθούν σε ανάλογες καιρικές συνθήκες.
Πάμε πρώτα απ’ όλα στους δρόμους στα «χαμηλά».

Ένας πολυσύχναστος δρόμος όσο και αν χιονίζει (με εξαίρεση κάποια χιονοθύελλα που στα πεδινά σπάνια κάνει) δεν έχει φόβο να κλείσει από τα χιόνια, γιατί πατιέται συνέχεια.
Αυτό όμως δεν απομακρύνει τον κίνδυνο της όποιας «ολισθηρότητας» η οποία μπορεί να βγάλει από την μια στιγμή στην άλλη κάποια «καραμπόλα».
Οι «βαρυπόδαροι» λοιπόν σε χιονισμένο οδόστρωμα καλό θα είναι να τραβούν το πόδι από το γκάζι (κάτι που πολλοί δεν κάνουν).
Το 99% του οδικού μας δικτύου καλύπτεται από εκχιονιστικά μηχανήματα, αλατιέρες και φρέζες (οι δεύτερες στα ορεινά).

Έτσι όπου και όταν χρειάζεται, βγαίνουν τα μηχανήματα αυτά για να ρίξουν αλάτι η να ανοίξουν το δρόμο που έχει μαζέψει χιόνι.
Πρέπει να θυμόμαστε ΠΑΝΤΑ (κάτι που δεν κάνουμε) ότι τα εκχιονιστικά πραγματοποιούν συνεχείς ελιγμούς, άρα πρέπει να αφήνουμε κάποια μεγάλη απόσταση απ’ αυτά, και όχι να κάνουμε «σφήνες».
Όλοι γνωρίζετε ότι οι αλατιέρες φέρουν και λεπίδα η οποία εξέχει δεξιά και αριστερά του μηχανήματος.

Πρέπει επίσης να υπενθυμίσω ότι η λεπίδες αυτές ζυγίζουν από 600 μέχρι και 1500 κιλά, δηλαδή είναι σαν να κρέμεται μπροστά από το μηχάνημα μια κούρσα.
Ριψοκινδυνεύοντας την όποια σφήνα, ρισκάρει ο εκαστοτε οδηγός να κάνει μεγάλη ζημιά στο αυτοκίνητο του (στην καλύτερη περίπτωση).
Άρα, αποστάσεις από τα εκχιονιστικά, και μεγάλη προσοχή.

Αποστάσεις όμως πρέπει να κρατάτε και για ακόμα έναν λόγο.
Για να προστατέψετε το αυτοκίνητο σας από το αλάτι που πέφτει εκείνη την ώρα με δύναμη από τον αλατοδιανομεα και μπορεί να γεμίσει τη λαμαρίνα με βαθουλώματα τα οποία αργότερα θα γίνουν σκουριά.
Μετά από χιονόπτωση πρέπει να προσέχουμε τις θερμοκρασίες.
Η ρίψεις αλατιού στα επικίνδυνα σημεία ξεκινούν λίγο πριν αρχίσει η χιονόπτωση για να αποφύγουμε το πάγωμα του δρόμου.

Εδώ να διαλύσουμε και έναν «μύθο», κάτι που πολλοί «ξερόλες συντονιστές του καναπέ» λένε.
Ότι δηλαδή «δεν βγήκαν στην ώρα τους τα εκχιονιστικά και γέμισε ο δρόμος και πάγωσε».
Τα εκχιονιστικά βγαίνουν στην ώρα τους, μόνο που πολλές φορές οι «βιαστικοί» οδηγοί τα καθυστερούν και έτσι τα προλαβαίνει ο καιρός.
Αυτό για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.
Από ένα τέτοιο γεγονός, έκλεισε και ο δρόμος Αθηνών- Λαμίας το 2003 (ήμουν εγκλωβισμένος με το εκχιονιστικό στο 90 και ούτε μπρος μπορούσα να κάνω ούτε πίσω).

Να ανέβουμε λίγο και στα ορεινά.
Εκεί εκτός από τις αλατιέρες θα συναντήσετε και φρέζες.
Το ύψος του χιονιού ξεκινά από 40 εκατοστά, και μπορεί να φτάσει τα 4 μέτρα (οι φωτογραφίες είναι από τον Δεκέμβρη σε μια ορεινή περιοχή).
Εκεί έχουμε πολύ περισσότερες παγίδες από τις οι οποίες κινδυνεύουν εκείνοι που δεν γνωρίζουν την περιοχή, και δεν προσέχουν καθόλου.
Όταν το χιόνι ανέβει στο μισό μέτρο, σε πολλά σημεία που δεν έχει μπάρες δεν είναι λίγα τα αυτοκίνητα που έχουν βγει από το δρόμο.

Εκεί ο δρόμος μαζεύει συνέχεια χιόνι, έχουμε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες (την συγκεκριμένη μέρα είχαμε μείον 17) και ο παγετός είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα και το πιο τακτικό.
Πρέπει να διευκρινίσω ότι αν στις απλές αλατιέρες είστε μια φορά προσεκτικοί, στις περιοχές που κινούνται και δουλεύουν φρέζες θα πρέπει να είστε ΕΚΑΤΟ. γιατί μπορεί να δείτε τη φρέζα ξαφνικά μπροστά σας και να μην προλάβετε να σταματήσετε.
Η ανώτερη ταχύτητα της φρέζας είναι 40 χιλιόμετρα.
Κάπου εδώ κλείνω το άρθρο (δεν μου είναι εύκολο να γράφω στον φορητό) από την χιονισμένη Φλώρινα.
Θα τα ξαναπούμε.
Πιστεύω να βοήθησα με το αρθρακι μου να αποφευχθούν τα όποια «άσχημα» και να περάσετε καλά στα χιόνια.

Βασίλης Τσούγκαρης.
tsougarisgnomi@gmail.com

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.