Τα κίνητρα των Εθελοντών στην αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών

 

21/4/2014

  1. 1.   Εισαγωγή

Τα κίνητρα, οι στόχοι, οι ανάγκες που προσπαθούν να ικανοποιήσουν ή ακόμη και οι ανταμοιβές που επιδιώκουν να λάβουν οι άνθρωποι που ενεργοποιούνται μέσω του εθελοντικού κινήματος, έχουν απασχολήσει τους ερευνητές κοινωνικής συμπεριφοράς διεθνώς και υπάρχουν αρκετές σχετικές μελέτες.

Πολλές από αυτές βασίστηκαν σε άλλες παρεμφερείς, που έχουν να κάνουν με τα κίνητρα και τους στόχους που ικανοποιούνται μέσω της εργασίας, δεδομένου ότι θεωρείται ότι έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο την οικονομία και ως εκ τούτου θεωρούνται και ως πιο σημαντικές. Η ουσιώδης διαφορά που υπάρχει είναι ότι, οι εθελοντές δεν πληρώνονται και ως εκ τούτου υποκινούνται από άλλους παράγοντες εκτός της χρηματικής αποζημίωσης.

Μερικές από αυτές διαφοροποιούν ή συγκρίνουν τα κίνητρα ανάλογα τον τομέα δράσης της εθελοντικής συμμετοχής (πχ στον τομέα της Πολιτικής Προστασίας, την πυρόσβεση, της προστασίας τους περιβάλλοντος κτλ), το χρόνο της απασχόλησης και τη συχνότητα της εθελοντικής προσφοράς (πχ συμμετοχή σε μακράς διάρκειας κοινωνικές υπηρεσίες ή βραχείας διάρκειας σε μεμονωμένα γεγονότα όπως μια φυσική καταστροφή).

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι δύσκολο σε έναν εθελοντή να απαντήσει μονοδιάστατα για το ποιο είναι το κίνητρο που τον ώθησε να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό. Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι η ενασχόληση με τον εθελοντισμό είναι ένας συνδυασμός από διαφόρους λόγους. Η παρακίνηση των εθελοντών είναι μια διαδικασία σύνθετη και πολύπλοκη και πολλά μοντέλα και θεωρίες έχουν αναπτυχθεί στην κείμενη βιβλιογραφία. Τα κίνητρα των εθελοντών αποτελούν ένα οργανωμένο μοτίβο στόχων, συναισθηματικών διαδικασιών και αντιλήψεων τα οποία διαφοροποιούνται ακόμη και στο ίδιο το άτομο ανάλογα το είδος, το χώρο, τη διάρκεια της εθελοντικής προσφοράς, τα χαρακτηριστικά του ατόμου (φύλλο, ηλικία, εργασία) καθώς και εν γένει την ατομικότητά του (πχ ατομικό σύστημα αξιών) και τις αντανακλάσεις του περιβάλλοντος (πχ κοινωνική κουλτούρα).

Η βιβλιογραφία φαίνεται να υποστηρίζει την ομαδοποίηση των κινήτρων σε τρεις κύριες κατηγορίες που ενυπάρχουν μεταξύ των διαφόρων εθελοντικών οργανώσεων και μεμονωμένων εθελοντών, παρά τις μεμονωμένες διαφορές. Τα αλτρουιστικά κίνητρα, τα εγωιστικά και τα κοινωνικά. Τα εγωιστικά κίνητρα σχετίζονται με την επιθυμία για την επίτευξη απτών ανταμοιβών, όπως τα οφέλη σχετίζονται με την καριέρα. Τα άτομα που υποκινούνται από εγωιστικά κίνητρα προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες με στόχο τη βελτίωση της δικής τους ευημερίας. Αντιθέτως, τα άτομα που υποκινούνται από αλτρουιστικά κίνητρα ασχολούνται με τον εθελοντισμό με σκοπό την βελτίωση της ευημερίας των άλλων. Τα κοινωνικά από την άλλη πλευρά υποκινούνται από την ανάγκη των ατόμων για κοινωνική αλληλεπίδραση.

Αν και η κατάταξη και η κατηγοριοποίηση κινήτρων φαίνεται να διαφέρει μεταξύ των ερευνητών, ανάλογα με τον τομέα δράσης και τα χαρακτηριστικά των εθελοντών,  αυτό δεν  μεταβάλλει την ουσία τους.

Ο προσδιορισμός αυτών των κινήτρων είναι εξαιρετικά σημαντικός για την υιοθέτηση στρατηγικών παρακίνησης των εθελοντών καθώς επίσης και για τον προσδιορισμό του είδους, της ποσότητας και της ποιότητας της εργασίας που καλούνται να παράσχουν.

Περαιτέρω γίνεται μια σύντομη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τα κίνητρα που ενεργοποιούν την εθελοντική δράση και τα οποία ανάλογα με το άτομο και τις συνθήκες,  συνυπάρχουν με άλλα με διαφορετικό ή ακόμη και με τον ίδιο βαθμό προτεραιότητας.

  1. 2.   Τα κίνητρα των εθελοντών

Αξίες του αλτρουισμού και του ανθρωπισμού

Παραδοσιακά, ριζωμένες αξίες όπως ο αλτρουισμός και ο ανθρωπισμός  υποκινούν την εθελοντική δράση με την επιθυμία για προσφορά και παροχή υπηρεσιών προς τους άλλους. Είναι αρκετές οι μελέτες οι οποίες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο αλτρουισμός  και ο ανθρωπισμός πηγάζουν από το αίσθημα της εσωτερικής πλήρωσης που απορρέει από την ίδια τη φύση των προσφερόμενων υπηρεσιών. Αποτελεί το πιο σημαντικό κίνητρο της εθελοντικής δράσης και από τους κοινωνικούς ψυχολόγους θεωρείται σαν κομμάτι κοινωνικής συμπεριφοράς. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν τον αλτρουισμό ως μια εθιστική συμπεριφορά, μια ιδιαίτερη περίπτωση ηδονισμού κατά την οποία το άτομο κυριαρχείται από το εγκεφαλικό συναίσθημα του ότι είναι ικανός να προσφέρει βοήθεια. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να είναι αρκετά επιφανειακό ή μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε μεγαλύτερη προσωπική ανάπτυξη.

Νόηση γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων

Μία από τις λειτουργίες που επιτελεί ο εθελοντισμός είναι της νόησης, η οποία περιλαμβάνει τον προσπορισμό χρήσιμων γνώσεων και ικανοτήτων που ν’ αποκτήσει το άτομο με την ενασχόλησή του με ένα θεματικό αντικείμενο. Οι εθελοντές που υποκινούνται από τα κίνητρα αυτά επιδιώκουν να διευρύνουν τις γνώσεις και να αναπτύξουν δεξιότητες, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τις είχαν ή θα παρέμεναν χωρίς πρακτική εφαρμογή. Είναι γνώσεις που μπορούν να αναφέρονται σε εξαιρετικά ειδικευμένες ικανότητες, όπως χειρισμού μηχανημάτων και εργαλείων έως ικανότητες διαχείρισης κρίσιμων καταστάσεων και που τους βοηθούν να ανταπεξέλθουν στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία,  στην καθημερινότητα του και εν γένει στην κοινωνική και ιδιωτική τους ζωή.

Κοινωνικότητα

Το κίνητρο της κοινωνικότητας αποτελεί ένα σταθερό και ισχυρό κίνητρο για εθελοντική δράση, ως ένα μέσο για κοινωνική αλληλεπίδραση με διεύρυνση του κοινωνικού κύκλου και νέες γνωριμίες, συνύπαρξης με φίλους και ενίσχυσης υφιστάμενων σχέσεων. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, αυτό που η ανάγκη που ικανοποιείται, είναι η δυνατότητα του ατόμου για συνεργασία με άλλα άτομα που θεωρούνται σπουδαία και άξια θαυμασμού και το άτομο προσβλέπει στην προσωπική γνωριμία μαζί τους για την προαγωγή της καριέρας του ή άλλα οφέλη.

Η θέληση του ατόμου να ενταχθεί κοινωνικά σε μία ομάδα, αποτελεί επίσης έναν παράγοντα που υποκινεί τη δράση των εθελοντών. Ωστόσο, κατά μία άποψη,  η ένταξη σε μία ομάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ικανοποιεί απαραίτητα την ανάγκη της κοινωνικότητας. Τα κίνητρα μπορεί να είναι εγωιστικά, αφού το άτομο συχνά τείνει ως μέλος μιας ομάδας να καρπωθεί τη συλλογική εργασία που αυτή παράγει για ατομική προβολή.

Επαγγελματική Αποκατάσταση-Καριέρα

Για κάποια άτομα η ενασχόληση με τον εθελοντισμό σχετίζεται με την επιθυμία τους να αποκομίσουν οφέλη και ανταμοιβές που μπορούν να μεταφραστούν σε νομισματική αξία (πχ ευκαιρία για καριέρα και επαγγελματική αποκατάσταση ή άλλες υλικές και οικονομικές παροχές).

Προστατευτικότητα

Το κίνητρο της προστατευτικότητας συνδέεται με μια ευκαιρία προστασίας του εγώ από ενοχικά συναισθήματα ατόμων που ευημερούν, έναντι άλλων ατόμων που είναι λιγότερο τυχεροί από τους ίδιους. Συχνά η φυγή από την καθημερινότητα που προσφέρει η εθελοντική δράση σημαίνει και απόδραση από τα προσωπικά προβλήματα που απασχολούν το άτομο, είτε με την ενασχόλησή του με κάτι που το βοηθάει να ξεχάσει, είτε συγκρίνοντας τα προβλήματά του με τα μεγαλύτερα προβλήματα άλλων που βρίσκονται σε δυσχερή θέση.

Αναγνώριση & Αυτοεκτίμηση

Η εθελοντική δράση συχνά υποκινείται από το κίνητρο της αναγνώρισης, δηλαδή το αντίκρισμα των κόπων του να είναι αναγνωρίσιμο από το φιλικό ή κοινωνικό περιβάλλον.  Η τη ικανοποίηση που λαμβάνουν οι εθελοντές από το γεγονός ότι αισθάνονται σημαντικοί και απαραίτητοι, καθοδηγείται από τη λειτουργία της «ενίσχυσης» η οποία αυξάνει τη θετική επίδραση στην αυτό-ανάπτυξη. Υπάρχει μια γενική συναίνεση στη σχετική βιβλιογραφία της επιθυμίας των περισσότερων εθελοντών για κάποιας μορφής αναγνώρισης ή/και εκτίμησης των προσπαθειών τους. Πολλοί εθελοντές είναι διστακτικοί στο να λένε ότι επιθυμούν την αναγνώριση θεωρώντας ότι υποδαυλίζουν τα αλτρουιστικά κίνητρα του εθελοντισμού, ωστόσο η μη αναγνώριση και η υποστήριξη του έργου τους, αποτελεί μια σημαντική πηγή δυσαρέσκειας και χαμηλού ηθικού που μπορεί εύκολα να οδηγήσει ακόμη και σε παραίτηση από την εθελοντική δράση.

Θρησκευτικότητα

Οι θρησκευτικές αξίες του ατόμου αποτελούν σημαντική παράμετρο που το υποκινούν σε εθελοντικές δράσεις. Μελέτες πάνω στη σύνδεση θρησκευτικότητας και εθελοντισμού έδειξαν ότι μεγαλύτερη τάση για εθελοντικές δραστηριότητες σε κανονική βάση έχουν τα άτομα που αισθάνονται κοντά στο Θεό μέσω προσωπικής πνευματικής σύνδεσης, χωρίς απαραίτητα να είναι θρησκευτικά δραστήριοι ή εμπλεκόμενοι με κάποια θρησκεία.

Οικολογία

Οι οικολογικές ανησυχίες των ατόμων συνδέονται με τη σοβαρότητα των περιβαλλοντικών προβλημάτων και τις επιπτώσεις από την έκθεση σε αυτά, την αποκατάσταση των οικοσυστημάτων και την αναγνώριση του των οφελών που μπορούμε να προσπορίσουμε από τη φύση (αισθητικά, ψυχαγωγικά, συναισθηματικά, εκπαιδευτικά οφέλη της φύσης, σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι ο καθένας μπορεί να επηρεάσει την περιβαλλοντική πολιτική. Στο κίνητρο αυτό μπορούμε είναι σε άμεση συνάρτηση με το προσωπικό σύστημα αξιών του ατόμου και πιθανά έμμεσα της προστασίας του εαυτού μας, προστατεύοντας το άμεσο περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Διασκέδαση/Ψυχαγωγία

Σημαντικό κίνητρο που ενεργοποιεί την εθελοντική δράση είναι και η ευκαιρία για διασκέδαση, ψυχαγωγία που λαμβάνει μέσα από τον σε πολλές περιπτώσεις εναλλακτικό τρόπο αξιοποίησης του ελεύθερου του χρόνου. Το κίνητρο της διασκέδασης συχνά είναι συνυφασμένο με συγκεκριμένες εθελοντικές δράσεις αφού συνδέεται με την αγάπη των εθελοντών για δραστηριότητες που ενέχουν κίνδυνο, υπό συνθήκες υψηλής αδρεναλίνης.

  1. 3.   Γενικές τάσεις

Τα πορίσματα των επιστημονικών μελετών έχουν αποφέρει αποτελέσματα που “φωτίζουν” μια γενική τάση στα κίνητρα των εθελοντών. Οι αξίες του αλτρουισμού και του ανθρωπισμού, η νόηση γνώσεων δεξιοτήτων και ικανοτήτων, η αναγνώριση και αυτοεκτίμηση είναι τα τρία κίνητρα που φαίνεται να είναι τα πιο σημαντικά στην υποκίνηση της εθελοντικής δράσης.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών πρέπει να εξετάζονται συνδυαστικά και με άλλους παράγοντες. Για παράδειγμα, υπάρχει σχετική έρευνα η οποία καταλήγει ότι εκτός από τις αξίες του αλτρουισμού και του ανθρωπισμού και της νόησης των γνώσεων δεξιοτήτων και ικανοτήτων, η καριέρα θεωρείται το τρίτο σημαντικότερο κίνητρο που υποκινεί την εθελοντική ενασχόληση. Μια πιθανή εξήγηση για αυτό είναι ότι στην εν λόγω έρευνα το μεγαλύτερο ποσοστό του δείγματος ήταν φοιτητές οι οποίοι μπορούν να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να εργαστούν εθελοντικά με κίνητρο την επαγγελματική αποκατάσταση.

Το κίνητρο της προστατευτικότητας, σε γενικές γραμμές, κατατάσσεται από τους ερευνητές ως ένα όχι ιδιαίτερα σημαντικό κίνητρο.

  1. 4.   Η επίδραση του φύλου

Ενώ οι μελέτες της σχετικής βιβλιογραφίας καταδεικνύουν τις γενικές τάσεις στα κίνητρα των εθελοντών, προκύπτουν ορισμένες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων οι οποίες έχουν ουσιώδεις πρακτικές επιπτώσεις.

Σε γενικές γραμμές οι δημογραφικές στατιστικές δείχνουν ότι η πλειοψηφία των ατόμων που προσφέρουν εθελοντική εργασία είναι γυναίκες και μάλιστα πρόκειται για ιδιαίτερα εκπαιδευμένα άτομα, με υψηλό βαθμό υποκίνησης. Δηλαδή οι γυναίκες είναι πιο πρόθυμες να εργαστούν εθελοντικά σε σχέση με τους άνδρες.

Επίσης κάποιες μελέτες δείχνουν μία μικρή διαφορά στην αυξημένη βαθμολόγηση του κίνητρου της καριέρας από τους άντρες, έναντι των γυναικών που δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα κίνητρα που σχετίζονται με τις αξίες.

  1. 5.    Η επίδραση της ηλικίας

Μια άλλη σημαντική δημογραφική διαφορά στα κίνητρα των εθελοντών είναι η ηλικία τους. Τα νεότερα άτομα φαίνεται να υποκινούνται από διαφορετικούς παράγοντες σε σχέση με τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Η σχετική βιβλιογραφία υποδεικνύει ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εθελοντές τείνουν να υποκινούνται κυρίως από αξίες όπως ο αλτρουισμός και ο ανθρωπισμός. Στους νεότερους εθελοντές, αν και τα αλτρουιστικά κίνητρα παραμένουν αρκετά ισχυρά, η επαγγελματική σταδιοδρομία, η απόκτηση γνώσεων, εμπειριών και δεξιοτήτων και οι κοινωνικές συναναστροφές, βαθμολογούνται πιο υψηλά σε σχέση με τους μεγαλύτερους εθελοντές.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

  • Allen, N.J. and Rushton, J.P. (1983), Personality characteristics of community mental
  • health volunteers: A review. Journal of Voluntary Action Research, 12(1): 36-49.
  • Allison, L. D., Okun, M. A., and Dutridge, K. S. (2002). Assessing volunteer motives: A comparison of an open-ended probe and Likert-rating scales. Journal of Community and Applied Social Psychology, 12, 243-255
  • Brubaker, E.D. (1975). Free ride, free revelation, or golden rule?, Journal of Law and Economics, 18, 147-161.
  • Burke R. J. and Lindsay, L. (1985). Motivation and goal setting«, In Larry F. Moore, ed.,
  • Motivating Volunteers. Vancouver, BC: Vancouver Volunteer Centre. p. 93-138
  • Chapman, J., & Morley, R. (1999). Collegiate service-learning. Journal of Prevention & Intervention in the Community, 18(1), 19-33.
  • Clary E., Snyder M., Ridge R, Copeland J, Stukas A., Haugen J. & Miene P. (1998). Understanding and Assessing the Motivations of Volunteers: A functional Approach.
  • Journal of Personality and Social Psychology, Vol. 74, No 6, 1516-1530.
  • Drinkin, J., (1996). What kept me going: One volunteer’s story The Volunteer Monitor:
  • The National Newsletter of Volunteer Water Quality Monitoring, 8(1) Spring, p. 13
  • Esmond J., and Dunlop P., (2004). Developing the Volunteer Motivation Inventory to
  • Assess the Underlying Motivational Drives of Volunteers in Western Australia. A
  • Research Project funded by Loterywest, Social Research Grant and Undertaken by
  • CLANWA Inc. (Διαθέσιμο στην ιστοσελίδα
  • www.morevolunteers.com/resources/MotivationFinalReport.pdf)
  • Fletcher, T. D., & Major, D. A. (2004). Medical students’ motivations to volunteer: An  examination of the nature of gender differences. Sex Roles, 51(1/2), 109-114.
  • Fitch, R.T., (1987), «Characteristics and motivations of college students volunteering for community service». Journal of College Student Personnel, September: 425-430.
  • Flashman, R. and Quick, S. (1985) Altruism is not dead: A specific analysis of volunteer
  • motivation  In Larry F. Moore, ed., Motivating Volunteers. Vancouver, BC: Vancouver Volunteer Centre, 154-170.
  • Frisch, M. B., & Gerrard, M. (1981). Natural helping systems: A survey of Red Cross volunteers. American Journal of Community Psychology, 9(5), 567-579.
  • Gora, J. A. and Nemerowicz, G. (1991). Volunteers: Initial and sustaining motivations in service to the community. Research in the Sociology of Health Care, 9: 233-246.
  • Heiland, T., (1983). Who is mother earth’s mother?.  The Journal of Volunteer Administration, Summer: 34-43.
  • Johnson, G.R. (1995). Tree care advisor: A voluntary stewardship program. Journal of Arboriculture, 21(1): 25-32.
  • Knoke, D. (1981), Commitment and detachment in voluntary organizations.  Am. Sociol. Rev., 46(April): 141-158.
  • Latting, J. K. (1990). Motivational differences between black and white volunteers. Non-profit and Voluntary Sector Quarterly, 19(2): 121-135.
  • Littlepage, L.,  Perry, J.L., Goff, P. and Brudney, J. (2005). Love Thy Neighbor: The Role of Faith in Volunteer Motivation, Center for Urban Policy and the Environment, School of Public and Environmental Affairs, Indiana University (Διαθέσιμο στην ιστοσελίδα www.urbancenter.iupui.edu/PubResources/pdf/96_05C10_LTN.pdf)
  • Lopez, D., & Getzel, G.S., (1987). Strategies for volunteers caring for persons with AIDS. Social Casework, 67: 47-53.
  • Omoto A.M. & Snyder M. (1993). AIDS Volunteers and Their motivations:
  • Theoretical Issues and Practical Concerns, Nonprofit management & Leadership. Vol.
  • 4, No 2, 157-176.
  • Pearce, J. (1983). Participation in voluntary associations: How membership in a formal
  • organization changes the rewards of participation In D. Smith and J. Van Til (Eds). International Perspectives on Voluntary Action Research. University Press of America, WashingtonDC. pp. 148-156.
  • Pearce, J. (1993). Volunteers: The Organizational Behavior of Unpaid Workers. New York, NY. Routledge.
  • Perkins, K.B., (1989). Volunteer firefighters in the United States: A descriptive study. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 18(3): 269-277.
  • Planalp, S., & Trost, M. (2009). Motivations of hospice volunteers. American Journal of Hospice and Palliative Medicine, 26(3), 188-192
  • Rokach, A., & Wanklyn, S. (2009). Motivation to volunteer: Helping empower sick children. Psychology and Education: An Interdisciplinary Journal, 46(1), 7-25
  • Schindler-Rainman, E. (1985). Motivating volunteers through enhancing their
  • competence. In Larry F. Moore, ed., Motivating Volunteers. Vancouver, BC: Vancouver Volunteer Centre. p.129-137.
  • Schroeder, H.W. (1998). The Motivations and Values of Ecosystem Restoration
  • Volunteers: An Analysis of Stewardship Group Newsletters. Paper presented at the Seventh International Symposium on Society and Resource Management, University of Missouri-Columbia, May 27-31, 1998.
  • Sharp, E.B. (1978). Citizen organization in policing issues and crime prevention:
  • Incentives for participation. Journal of Voluntary Action Research, 7: 45-58.
  • Still, D.T., & Gerhold, H.D., (1997). Motivations and task preferences of urban forestry volunteers. Journal of Arboriculture, 23(3): 116-130.
  • Sundeen, R.A., (1992). Differences in personal goals and attitudes among volunteers. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 21: 271-291.
  • Switzer, C. L., Switzer, G. E., Stukas, A. A., & Baker, C. E. (1999). Medical student motivations MOTIVATION BEHIND VOLUNTEERISM to volunteer: Gender differences and comparisons to other volunteers. Journal of Prevention & Intervention in the Community, 18(1-2), 53-64
  • Tucker, L.R., (1978). The environmentally concerned citizen- some correlates. Environment and Behavior, 10(3): 389-418.
  • Unger, L.S., (1991). Altruism as a motivation to volunteer. Journal of Economic  Psychology, 12, 71-100.
  • Wandersman, A., Florin, P., Friedmann, R., & Meier, R., (1987). Who participates, who does not, and why? An analysis of voluntary neighborhood organizations in the United States and Israel. Sociological Forum, 2(3): 534-555.
  • Weigel, R., & Weigel, J., (1978). Environmental concern: the development of a measure. Environment and Behavior, 10(1): 3-15.
  • Westphal, L. M. & Childs, G. (1994). Overcoming obstacles: Creating volunteer partnership. Journal of Forestry, October: 28-32.
  • Yeung A.B. (2004). The Octagon Model of Volunteer Motivation: Results of
  • a Phenomenological Analysis. Voluntas: International Journal of Voluntary and
  • Nonprofit Organizations, Vol. 15, No 1, 21-46.

Γεώργιος Φουντάς, Εντεταλμένος Περιφερειακός Σύμβουλος, Πολιτικής Προστασίας, Περιφέρειας Αττικής

Ασπασία Καραμάνου Πολιτικός Μηχανικός Ph.D,. προϊσταμένη Πολιτικής Προστασίας, ΠEΚΤ, Περιφέρειας  Αττικής

 

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.