Τα κουρέλια των μαυρογιαλούρων «τραγουδάνε» ακόμα

 

8/11/2014

Αναδημοσίευση απο το www.bloko.gr

Η επιστολή που θα διαβάσετε μας έχει σταλεί από τις 30 Οκτωβρίου. Η αλήθεια είναι πως προβληματιστήκαμε εάν θα έπρεπε να τη δημοσιεύσουμε ή όχι. Το γιατί θα το αντιληφθείτε στη συνέχεια με την ανάγνωση της. Εάν δεν ήταν επώνυμη δεν θα τη δημοσιοποιούσαμε. Την υπογράφει ο κ. Ιωάννης Θ. Ζάχος, αξιωματικός του ΠΣ, με τίτλο επιλογής » Τα κουρέλια των μαυρογιαλούρων «τραγουδάνε» ακόμα «.

» Ήταν παραμονές των εκλογών του Ιουνίου 2012, όταν ο κος Δένδιας, μετέπειτα Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και Δημόσιας Τάξης, επισκέφτηκε με όλη την κουστωδία των πολιτευτών της Κέρκυρας, τη Διοίκηση Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Κέρκυρας στα πλαίσια της προεκλογικής τους καμπάνιας. Υπενθυμίστηκε ότι και στις εκλογές του Μάρτη 2004, αν και βασικό προεκλογικό σύνθημα του κόμματός τους ήταν η επανίδρυση του Κράτους, αυτό παρέμεινε γράμμα κενό κι ότι η εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης παραμένει το μεγάλο ζητούμενο στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Σε ότι αφορά το Πυροσβεστικό Σώμα (ΠΣ), είχε επισημανθεί η έλλειψη αξιοκρατίας στις κρίσεις και προαγωγές των αξιωματικών αλλά και o άδικος κι εν πολλοίς αντισυνταγματικός και ανηθίκως νόμιμος χαρακτήρας των κριτηρίων μεταθέσεων. Στα συμπεράσματα της επίσκεψης όλοι συμφώνησαν στην ανάγκη επανακαθορισμού των προτεραιοτήτων για αλλαγή και εξάλειψη αυτών των φαινομένων. Στη συνέχεια, τα παραγόμενα αποτελέσματα της πολιτικής απραξίας και ανοχής, ως αρμόδιου θεσμικού παράγοντα, αντανακλούν στη διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος συμπεριφορών, νοοτροπίας και λειτουργίας του
ΠΣ, στα πλαίσια: ανάπτυξης των πελατειακών σχέσεων, της ρουσφετολογικής συνδιαλλαγής, της συνδικαλιστοκρατίας, της ασυδοσίας, προκλητικής προστασίας, προώθησης ημετέρων, κ.λπ.

Προς επιβεβαίωση ή διάψευση, τίθεται η φερόμενη αποστροφή του για το επίπεδο ανωτάτων και ανωτέρων αξιωματικών, κατά την προσπάθεια ανεύρεσης κατάλληλων ατόμων για τη στελέχωση επιτελικών θέσεων του ΠΣ, ότι: «δεν έχω συνομιλητές» και: «κανείς από αυτούς που προάγαμε δεν είναι ικανός να καλύψει τη θέση;» Σε ότι αφορά το μεταρρυθμιστικό του έργο με την περιβόητη αναδιάρθρωση των Σωμάτων Ασφαλείας, αυτό ολοκληρώθηκε με το Ν. 4249 /2014 που εισήγαγε, κι απ’ ότι φαίνεται ο διάδοχός του δεν εκτιμά ιδιαίτερα.

Εν ολίγοις συνεχίστηκε ο θεσμικός κι αξιακός κατήφορος, που την τελευταία τουλάχιστον 15ετία εισήχθηκε ελέω της πάλαι ποτέ επελαύνουσας νεοφιλελεύθερης εκσυγχρονιστικής λαίλαπας, εκπροσωπούμενης σε πολιτικό επίπεδο από μια θλιβερή υπουργική καρικατούρα, με πρώτο μέλημα να δίνει διαπιστευτήρια στον εκάστοτε Αμερικανό πρέσβη, για τη διασφάλιση της πολιτικής του καριέρας. Σε υπηρεσιακό δε επίπεδο, η επιλογή Αρχηγού ΠΣ αμοραλιστικών προδιαγραφών, άνευ προστιθέμενης υπηρεσιακής και κοινωνικής αξίας, υπήρξε καταλυτική για τη μετέπειτα αρνητική πορεία και εξέλιξη του ΠΣ, ως προς τη λειτουργία των θεσμών, την ανάδειξη και ανοχή αηθών συμπεριφορών κ.λπ.

Επί εποχής των μιντιακών αυτών κατασκευασμάτων, επιβλήθηκε ο εργασιακός μεσαίωνας που στο ΠΣ άρχισε νωρίς, κυρίως από το 1998 κι εντεύθεν, με την ανάληψη της δασοπυρόσβεσης από το ΠΣ και εντατικοποιήθηκε τα επόμενα χρόνια με τα τραγικά αποτελέσματα απώλειας πολλών συναδέλφων, διατελούντων εν υπηρεσία,
αναδεικνύοντας τη συνδικαλιστική αδράνεια και ανεπάρκεια για την προάσπιση θεσμοθετημένων εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτά αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα εκφυλισμού του ΠΣ και μετασχηματισμό του, από φορέα υπηρέτησης της πολιτείας στα πλαίσια της αποστολής του, σε εργαλείο υπηρέτησης πολιτικών υποκείμενων, στα πλαίσια της πελατειακής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και της εξυπηρέτησης της κρατικοδίαιτης ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, με τον τρόπο που το ΠΣ νομοθέτησε ή/και οι συντεχνίες υποδεικνύουν να νομοθετεί, ιδίως στον τομέα της προληπτικής πυροπροστασίας. Τότε καθιερώθηκε το δόγμα: «τα γαλόνια των αξιωματικών είναι κρεμασμένα στα πεύκα».

Έκτοτε, η πλειονότητα αυτών υποκριτικά ενστερνιζόμενη κι εκβιαστικά αποδεχόμενη το νέο αξίωμα, ασθμαίνουσα τρέχει να τα «φτάσει», αψηφώντας κινδύνους που αγνοούνται ένεκα βουλιμικής μωροφιλοδοξίας ή/και άγνοιας εκτίμησης καταστάσεων επικινδυνότητας ένεκα επαγγελματικής ανεπάρκειας. Στο τέλος της προσπάθειας «ξυπνάνε» και συνειδητοποιούν την απώλεια του εαυτού τους, της αξιοπρέπειάς τους, της κοινωνικής, οικογενειακής και προσωπικής τους ζωής, επιδιδόμενοι σε ένα άσκοπο κυνήγι μαγισσών, του οποίου τη ματαιότητα όλοι αντιλαμβάνονται όταν πλέον τερματίζεται η σταδιοδρομία τους, αλλά κανένας εν ενεργεία δεν είχε το ψυχικό σθένος, όχι μόνο να αντιδράσει, αλλά ούτε καν να διατυπώσει αντίθετη της επικρατούσας άποψη.

Βασικός μοχλός στην κατεύθυνση αυτή, ακόμα και στον αστερισμό των αποικιοκρατικών μνημονίων, αναδεικνύεται ο ελεγχόμενος κυβερνητικός συνδικαλισμός, αφού τα προκρινόμενα στη στελέχωση άτομα χαλαρής συνείδησης, κομματικά υποταγμένα, εύκολα χειραγωγούνται. Δεν είναι τυχαίο ότι από καταβολής του συνδικαλισμού στο ΠΣ, πρωταγωνιστούν τα ίδια άτομα, εναλλασσόμενα στους ρόλους και συνδιαλλασόμενα με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Ούτε είναι τυχαίο, ότι η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση των πυροσβεστών η ΠΟΕΥΠΣ, είναι παντελώς απούσα, έχοντας συνειδητά εκχωρήσει το ρόλο της στην ΕΑΠΣ. Η δε φυσική ηγεσία, διαχρονικά, έρμαιο κομματικής και συνδικαλιστικής επιλογής, διατελεί σε κατάσταση αυτισμού μη έχοντας επίγνωση ούτε της προσωρινότητας ούτε της πραγματικότητας. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός της αποπομπής Αρχηγού, διατελέσαντα και συνδικαλιστή, που σε υπηρεσιακό συμβούλιο εξέτασης αιτήσεων αποσπάσεων, όταν εκφράστηκαν αντιρρήσεις λόγω αποδυνάμωσης Πυροσβεστικών Υπηρεσιών σε περίπτωση ικανοποίησης αιτημάτων, εκστόμισε το αμίμητο για Αρχηγό: «γι’ αυτό μας έχουν εδώ, για να εξυπηρετούμε» (!).

Αρχηγικές μαριονέττες, που αξίωναν ομοφωνία της γνώμης υπηρεσιακών παραγόντων σε εισηγήσεις προς την φυσική και πολιτική ηγεσία ή σε αποφάσεις συλλογικών οργάνων, επικαλούμενοι την υπουργική επιθυμία. Έτσι τους θέλει το «σύστημα» που τους διόρισε κι έτσι αντιλαμβάνονται το θεσμικό τους ρόλο. Άλλως πώς, διαπλεκόμενοι παράγοντες της δικαστικής λειτουργίας, θα μπορούν να μιλάνε για «παραπλανηθέντες» υπουργούς. Αυτό επιβεβαιώνει η διαπίστωση του καθηγητή Ναπ. Μαραβέγια, κατά τη σύντομη θητεία του ως υπηρεσιακού Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, πριν τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, ότι η δημόσια διοίκηση υφίσταται για να υπηρετεί τον υπουργό.

Αντιλαμβάνεται κανένας πως οι γυμνοσάλιαγκες και βαστάζοι διαδρομιστές, ταγοί του υπηρεσιακού καθήκοντος, διαγκωνίζονταν για την απόσπαση της υπουργικής εύνοιας. Εν τέλει, η αναλωσιμότητα των Αρχηγών επιτάσσει την απόρριψή τους ως στυμμένες λεμονόκουπες, είτε γιατί οι ίδιοι ενδεχομένως, και σπανίως σε κρίση αξιοπρέπειας, αντιλαμβάνονται τον μη συνάδοντα με τη θεσμική τους ιδιότητα ρόλο, είτε αποπέμπονται: ως εξιλαστήρια θύματα για εξευμενισμό της κοινής γνώμης, ως μέσο διαχείρισης τυχόν πολιτικού κόστους ή, εφόσον αυτό εξυπηρετεί μεγαλεπήβολα σχέδια, ως το μέσο διάνοιξης του δρόμου που θα διευκολύνει πρωτίστως τη βαθμολογική ανέλιξη συνδικαλιστικών παραγόντων, παρατρεχάμενων χειροκροτητών και κομματικών γκρουπούσκουλων που βρίσκονται σε κατάλληλους βαθμούς.

Αναμφισβήτητα, τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΣ είναι μακράν κάθε άλλου, τα υπηρεσιακά εκείνα στελέχη υψίστης επαγγελματικής επάρκειας, επιτελικής και διοικητικής πείρας και ικανότητας και οι πλέον άξιοι(;) για την κατ’ επιλογή προαγωγή τους στους επόμενους βαθμούς. Έτσι εξηγείται και η ταχεία βαθμολογική εξέλιξή τους σε ελάχιστο χρόνο και η κάλυψη καίριων και νευραλγικών θέσεων στον διοικητικό μηχανισμό του ΠΣ. Καμία σημασία δεν έχει αν στην επετηρίδα των αξιωματικών, υπολείπονταν άλλων καμιά σαρανταριά και πλέον θέσεις. Για τα δεδομένα της διαπλεκόμενης τριτοκοσμικής ελληνικής μπανανίας, είναι φυσικό, ο αντιπρόεδρος του συνδικαλιστικού φορέα της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος (ΕΑΠΣ), να είναι ταυτόχρονα διευθυντής(;) της Διεύθυνσης Ανθρωπίνων Πόρων, αφού η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού διά της ρουσφετολογικής του εξυπηρέτησης, είναι καθοριστικός παράγοντας για τη διασφάλιση της επανεκλογής ή/και της τήρησης της «γραμμής» που θα δοθεί.

Είναι φυσικό, ο υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων και εκπρόσωπος τύπου(;) του ΠΣ, να είναι και συνδικαλιστικός υπεύθυνος κινητοποιήσεων, δηλ. οργάνωσης συγκεντρώσεων, διαδηλώσεων, πορειών κ.λπ. των εργαζομένων που εκπροσωπεί. Διαχρονικά δε επιδεικνύουν σκανδαλώδη επιλεκτική προτίμηση στις Πυροσβεστικές Σχολές, φυτώριο γαρ εν δυνάμει ημετέρων νέων εκλογέων κι εύσχημος τρόπος προσπόρισης οικονομικού οφέλους, οριζόμενοι είτε ως διοικητικό είτε ως εκπαιδευτικό ή διδακτικό προσωπικό. Δεν είναι όμως αχάριστοι, το αντίτιμο των πάσης φύσεως παροχών τους, εξαργυρώνεται με την τήρηση της απαρέγκλιτα πάγιας τακτικής τους, ώστε να μην δημιουργούν προσκόμματα και εμπόδια στη φίλα διακείμενη πολιτική ηγεσία. Δεν προέβαλαν ούτε καν την προσχηματική αντίσταση, αποτολμώντας έστω μια τυπική προσφυγή, όλα αυτά τα χρόνια του μνημονιακού αρμαγεδώνα, όπως έπραξαν άλλοι ομοειδείς συνδικαλιστικοί φορείς των ΕΔ και ΣΑ.

Αποδέκτες «παραπόνων» συντεχνιακών φορέων που επιτυγχάνουν και χρησιμοποιούν το ΠΣ ως μέσο εξυπηρέτησης ίδιων συμφερόντων, ακόμα και με θεσμική κάλυψη ή/και άτυπη ενίσχυση της επαγγελματικής ή εμπορικής τους δραστηριότητας. Προστάτες πάσης φύσης επίορκων αξιωματικών για παραπτώματα που δύνανται να επισύρουν ανώτερες πειθαρχικές ποινές, ή διαμεσολαβητές ευνοϊκής μεταχείρισής τους, αρκεί να ανήκουν στο στενό Club προστατευομένων ψηφοφόρων. Υπάρχουν βέβαια και οι περιφερειακοί συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, τα «ντόπερμαν» περιφρούρησης της κλίκας και ελέγχου των αξιωματικών, διά ρουσφετολογικών παροχών όπως: τη διαμεσολάβηση για την ικανοποίηση αιτημάτων μεταθέσεων, αποσπάσεων, τοποθετήσεων σε καίριες θέσεις, κάλυψη πειθαρχικών παραπτωμάτων κ.λπ., αλλά και δια εκφοβιστικών απειλών σε περιπτώσεις: διαφοροποίησης, επίκρισης πεπραγμένων συνδικαλιστών, μη ψήφισης των εκλεκτών στις αρχαιρεσίες κ.λπ.

Με αφορμή την απρόσμενη, λόγω «επιτυχημένης» (μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης δομών και λειτουργίας του ΠΣ) αντιπυρικής περιόδου 2013, αντικατάσταση-αποπομπή Αρχηγού, ο πρόεδρος της ΕΑΠΣ δήλωνε ότι: «η αλλαγή του Αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος, λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της αντιπυρικής περιόδου, σαφώς και αναδεικνύει για πολλοστή φορά το ξεπερασμένο του θεσμικού πλαισίου των κρίσεων και προαγωγών των Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος». (sic!) Είναι όμως το ίδιο θεσμικό πλαίσιο που εξασφάλισε και προσδοκούν να εξασφαλίζει τη δική τους και των αρεστών του περιβάλλοντός τους, προαγωγή που δεν δικαιούνται. Υποκριτικά το καταγγέλλουν, αλλά σκοπίμως, καμία εκ μέρους τους ουσιαστική παρέμβαση δεν έγινε εδώ και είκοσι δύο (22) χρόνια στη βάση μιας δίκαιας και αξιοκρατικής αναθεώρησης.

Ομοίως, ότι: «Ο απερχόμενος Αρχηγός, εξασφάλισε πέρα από τα υπόλοιπα, σε μεγάλο βαθμό την συναίνεση στο εσωτερικό του Π.Σ. έχοντας σε προτεραιότητα την εργασιακή ειρήνη και την προάσπιση των δικαιωμάτων του πυροσβεστικού προσωπικού»(sic!). Σε μια εποχή γενικότερης ισοπέδωσης των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, εγκωμιάζουν την επίτευξη εργασιακής ειρήνης από τον συγκεκριμένο κι όχι λόγω της επιτηδευμένης, συνδιοικούσας συνδικαλιστικής αδράνειας. Υπάρχει επίγνωση των αμφίβολων ικανοτήτων του «απερχόμενου», εντέλει και κατά υπουργική διαπίστωση, που συγκυριακά επιλέχθηκε ως απόλυτα ελεγχόμενος, προκειμένου να εξυπηρετούνται μεθοδευμένα, προσωπικά ωμά και χυδαία συμφέροντα. Στη βάση συνδικαλιστικών διαπιστώσεων-δηλώσεων αναδεικνύονται οι παθογένειες του συστήματος, όπως: «η ολοκλήρωση των τακτικών μεταθέσεων των Αξιωματικών του ΠΣ για το 2014, για άλλη μια φορά ανέδειξε τις αδυναμίες και το αναχρονιστικό του θεσμικού πλαισίου του συστήματος που κλείνει πλέον αισίως 18 έτη. Στα «τρωτά» του συστήματος και φέτος περιλαμβάνεται η χωρίς κανόνες, ελέω «ηγεσίας», κατανομή των θέσεων των Αξιωματικών ανά την χώρα, που αποτελεί και το εναρκτήριο λάκτισμα για το άδικο εν συνεχεία των μεταθέσεων»(sic!).

Συμπερασματικά τεκμαίρεται η αφ’ εαυτού αποδοχή της αναποτελεσματικότητάς τους, αφού τόσα χρόνια, σκοπίμως δεν επιδίωξαν την αναθεώρηση του αναχρονιστικού θεσμικού πλαισίου. Ο θεσμός των κρίσεων των αξιωματικών κατά γενική ομολογία είναι παρωχημένος, αλλά δεν τον ακουμπάνε αφού αποτελεί το ιδανικό εργαλείο χειραγώγησης των αξιωματικών και προώθησης εαυτών και ημετέρων. Ας αναλογιστεί κάποιος ποια είναι τα κριτήρια των προαγωγών:

Πρωτίστως η κομματική προσήλωση και η εύνοια των συνδικαλιστών εφόσον τους «περνάει» και δεν έχουν περιέλθει στη δυσμένεια του συστήματος, ιδιαίτερα τώρα στον αστερισμό των μνημονίων. Δευτερευόντως η προσωπική άποψη και ο τοπικισμός του Αρχηγού, στο βαθμό που το επιτρέπουν αυτοί που τον ανέδειξαν, γιατί έχει να εξοφλήσει τα γραμμάτια της υποστήριξής του. Ακόμη, το ενδιαφέρον υψηλών εκκλησιαστικών κύκλων, κ.λπ. Αρκεί να πληροίς μια προϋπόθεση κι ας εκκρεμεί η διερεύνηση σοβαρών πειθαρχικών παραπτωμάτων εις βάρος σου ή είσαι και υπόδικος, προκειμένου να προαχθείς, να τύχεις ευνοϊκής μεταχείρισης σε δικαιούμενη μετάθεση ή/και να την αποφύγεις. Κάποιο αξιοπρεπές «κορόιδο», που θα του χρυσώσουν το χάπι ως πλέον αξιόλογο για την κάλυψη της «νευραλγικής» αυτής θέσης, θα βρεθεί να σε αντικαταστήσει.

Είναι γνωστό ότι ο στενός εναγκαλισμός και έλεγχος του συνδικαλιστικού κινήματος από τους κομματικούς μηχανισμούς, κυρίως των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, αυξάνει την τάση διαπλοκής και διαφθοράς. Στη λαϊκή παροιμία «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», αποκρυσταλλώνεται πλήρως η διαπλεκόμενη σχέση υπηρεσιακών, συνδικαλιστικών και πολιτικών παραγόντων.

Την ευθύνη όμως διαπαιδαγώγησης των κοινωνιών έχουν αυτοί που άρχουν. Η συμπεριφορά και δράση μανδαρίνων της δημόσιας διοίκησης και συνδικαλιστικής καμαρίλας, εκδηλώνεται ανάλογα με τις πολιτικές επιλογές κυβερνητικών κομματανθρώπων, που ανέχονται, επιτρέπουν ή/και καθορίζουν τα όρια και τον τρόπο λειτουργίας τους, των οποίων πράξεις ή παραλείψεις ενίοτε άπτονται διατάξεων του Ποινικού Κώδικα και πειθαρχικού δικαίου. Ανεπάγγελτα κομματικά στελέχη μπορεί να μην εκλέγονται, ανταμείβονται όμως, διοριζόμενοι σε θέσεις γενικών γραμματειών υπουργείων, υψηλές διευθυντικές θέσεις φορέων και οργανισμών του Δημοσίου, κ.λπ. Γι’ αυτούς δεν προέχει η υπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος με την ορθολογική στελέχωση του κράτους, αλλά η αποπληρωμή πολιτικών γραμματίων στο όνομα της ψήφου και στόχο, πρωτίστως την προσωπική επανεκλογή και την επικράτηση του ημετέρου κόμματος.
Για την κατάντια και κακοδαιμονία όμως του τόπου, εντέχνως «φροντίζουν» οι επονομαζόμενοι «κοινοτικοί εταίροι» και «σύμμαχοι» της ευρωπαϊκής και ατλαντικής λυκοσυμμαχίας.

Ο μοναδικός επιβαλλόμενος όρος στον ελληνικό λαό, αν ενδιαφέρονταν ειλικρινά για την ευημερία και τη δήθεν διάσωσή του, στα πλαίσια της αλληλέγγυας και ισότιμης σχέσης του κατ’ ευφημισμόν «ευρωπαϊκού κεκτημένου», έπρεπε να περιέχει τη ρήτρα απαλλαγής του από το άθλιο πολιτικό κατεστημένο, τα γυαλιστερά καλοπληρωμένα τίποτα και τις παρασιτικές ασημαντότητες σε όλες τις δομές της δημόσιας διοίκησης. Όμως ο δανεισμός ενός κράτους ήδη χρεοκοπημένου, διευκόλυνε τα μακροπρόθεσμα σχέδιά τους να το ισοπεδώσουν εξασφαλίζοντας τεράστια κέρδη και να το μετατρέψουν τελικά σε προτεκτοράτο τους, έχοντας διασφαλίσει την απόλυτη υποταγή των εγχώριων κλεπτοκρατών, δια της διαφθοράς τους, την οποία τους υπενθυμίζουν όταν χρειαστεί. Σίγουρα διαθέτουν μεγάλο ψηφιακό αρχείο καταγραφής οικονομικών και ροζ σκανδάλων (αυτά συνήθως πάνε μαζί) και οτιδήποτε άλλου μπορεί να αποτελέσει στοιχείο εκβιασμού. Γνώριζαν όμως καλά το ποιόν της πολιτικής ελίτ που δάνειζαν.

Τους πληροφορούσαν οι προμηθευτές, όπως αυτοί της Siemens και άλλοι εγχώριοι πράκτορές τους, μιζολάτρες, κλεπτομανείς. Ευτυχώς υπάρχουν κι εξαιρέσεις που, για τη διατήρηση της ελπίδας, ανθίστανται. Σχετικά, ο έγκυρος αρθρογράφος-καθηγητής Χρ. Γιανναράς σημειώνει στην εφημερίδα «Καθημερινή» (25.5.2014): «Οι δανειστές και οι Ευρωπαίοι Ηγέτες αποκλείεται ν’ αγνοούσαν την έκταση λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος και των δανείων στην κομματοκρατούμενη Ελλάδα, τους Επώνυμους και διεθνώς διασυρμένους, που με νομικό εφεύρημα την έγκαιρη «παραγραφή» (πιο πρόστυχο τέχνασμα δεν μπορούσε να διανοηθεί πολιτικό σύστημα) οι λωποδύτες πολιτικοί κατέκλεβαν τη Χώρα και προχωρούσαν στη διαπλοκή με κλέφτες εργολήπτες, προμηθευτές του Δημοσίου, εκδότες, καναλάρχες» (sic).

Ποια είναι η «ποιότητα» των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που ταύτισαν την επιβίωση και την κυριαρχία τους με τη μετατροπή της Ελλάδας σε αγγλοσαξονικό προτεκτοράτο και τώρα σε γερμανικό, περιγράφεται εξαιρετικά σε έκθεση που συνέταξε το 1947 προς τον Αμερικανό πρόεδρο Τρούμαν ο επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής, Paul Α. Porter: «Εδώ δεν υπάρχει κράτος! Υπάρχει μόνο μία ιεραρχία πολιτικών, ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Μοναδική τους έννοια, η κατάκτηση της εξουσίας. Στόχος τους είναι να χρησιμοποιήσουν την ξένη βοήθεια για τη διαιώνιση των προνομίων μιας μικρής κλίκας που έχει την έδρα της στην πλατεία Κολωνακίου…….» (sic). Αποτελεί ιστορικό παράδοξο το πώς: οι δοσίλογοι, ταγματασφαλίτες και μαυραγορίτες, κομπραδόροι της κατοχής, στη συνέχεια ευδοκίμησαν σε καίριους τομείς του κοινωνικού και δημόσιου βίου.

Δεν υπάρχει προηγούμενο στην νεώτερη ιστορία, όπου το πολιτικό προσωπικό επιδεικνύει τέτοιο εκδικητικό μένος και σαδισμό απέναντι στον απλό λαό και τόσο ενδοτισμό στα όρια της απόλυτης δουλικής ευπείθειας και γλοιώδους υποτέλειας, προκειμένου να διατηρήσει την κυριαρχία του με οποιοδήποτε τίμημα. Αναμφίβολα, αυτή η πολιτικοοικονομική ελίτ αποτελεί την ύβρη της ελληνικότητας, ο δε αυτοπροβαλλόμενος πατριωτισμός (καταφύγιο πολιτικών απατεώνων), δήθεν για τη σωτηρία της χώρας, το συγκεκαλυμμένο προσωπείο του δοσιλογισμού, της ψευτιάς, αλητείας και παλιανθρωπιάς.

Πηγή : www.bloko.gr

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.