Μια παλιά πυροσβεστική «καραβάνα» εξομολογείται

Προστέθηκε από F.R.N στις 19 Οκτωβρίου 2013. · No Comments · Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Κατηγορία Ζαφειρίου Μπάμπης, Πυροσβεστολογία

Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Share into that BigPicture-Share zone

 
Share Button

4/9/2013

Καθώς καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μου έκανα διάφορες σκέψεις. Μετά από 50 χρόνια υπηρεσίας στις υπηρεσίες πυρόσβεσης και έκτακτης ανάγκης και 38 χρόνια συγγραφής ήρθε η ώρα να μεταδώσω τα φώτα μου στο νεοφώτιστο αξιωματικό. Από τότε που ήμουνα και εγώ έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Πίσω στο μακρινό 1977 έγινε η προαγωγή μου από Πυροσβέστη σε Αξιωματικό. Εκείνη τη μέρα ένας παλιός αξιωματικός μου εξομολογήθηκε ότι η πορεία του σαν αξιωματικός ήταν η πιο ευτυχής της πυροσβεστικής καριέρας του. Τότε δεν το κατάλαβα. Χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια σαν αξιωματικός και 5 σαν διοικητής σταθμού για να το καταλάβω. Να καταλάβω τον τρόπο που έχει η ζωή για να διδάσκει.

Αυτό που εννοούσε ήταν ότι οι ικανοποιήσεις και οι ανταμοιβές για την απόδοση και την επιτυχία είναι στιγμές, όπως και οι επιπλήξεις για τα λάθη. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσει ο νεοφώτιστος αξιωματικός είναι ότι η ζωή των άλλων εξαρτάται από τις γνώσεις και την ικανότητά του να τις εφαρμόζει.

Θα πρέπει οι ανάγκες των υφισταμένων του να βρίσκονται μπροστά από τις δικές του και αυτό ακριβώς είναι η δυσκολία, θα πρέπει να αλλάξει το σκεπτικό του. Την ημέρα της τελετής ο πατέρας μου, συνταγματάρχης του στρατού, και η μητέρα μου χάρισαν μια κάρτα και από πίσω έγραψαν λίγα λόγια που έγιναν η προσωπική μου φιλοσοφία διοίκησης.

«Ο Αξκος της Πυροσβεστικής θα πρέπει να σκέφτεται τους άνδρες του όπως ο ανθυπολοχαγός που οδηγεί μια διμοιρία σε νυχτερινή περιπολία μάχης υπό βροχή και κρύο. Όταν με το καλό τελειώσει η αποστολή θα βεβαιωθεί ότι οι άνδρες του έχουν ζεστά ρούχα και ρόφημα πριν ασχοληθεί με τον εαυτό του». Πάντα να φροντίζεις για το καλώς έχει των υφισταμένων σου καλλιεργώντας την ομαδική συνεργασία και την πειθαρχία.
Στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο η 88η Μεραρχία Πεζικού, για την οποία έχουν γραφτεί πολλά βιβλία, ήταν μια μεραρχία στρατεύσιμων η οποία όμως έγραψε ιστορία. Πως;

Οι διοικητές ασχολήθηκαν σοβαρά με το πώς θα μειώσουν τις απώλειες και με το πώς θα έχουν ικανοποιητικά εφόδια και ανέσεις οι άνδρες τους. Θρηνούσαν τις απώλειες και ήταν δίπλα στους τραυματίες. Έτρωγαν τα ίδια γεύματα και έκαναν ότι πράξη έπρεπε για να τους αισθάνονται οι άνδρες κοντά τους, να αισθάνονται ότι πυροβολούνται από τις ίδιες σφαίρες.

Έτσι δρούσα και εγώ σαν Αξκος της Πυροσβεστικής και κάθε φορά που το ξέχασα με μεγάλη δυσκολία κέρδιζα ξανά την εμπιστοσύνη των υφισταμένων μου πυροσβεστών ώστε να δουλεύουν σωστά και ομαδικά.

Το μήνυμα είναι απλό. Αν θέλετε την υποστήριξη των υφισταμένων σας πρέπει να τους υποστηρίξετε πρώτοι, αυτά λέει η εμπειρία μου. Να δημιουργήσετε ένα περιβάλλον συνεργασίας και θα έχετε ανταπόδοση … έτσι προχωρώντας μπροστά οι υφιστάμενοι σας θα διώχνουν τα εμπόδια … Εάν θέλετε να ηγηθείτε πρέπει και να βραχείτε διότι χρειάζεται η βοήθεια όλων για να απλωθεί σωστά η μάνικα πυρόσβεσης.

Πηγή: www.firehouse.com

Μετάφραση – Προσαρμογή για το Fire.gr, Χ. Ζαφειρίου

554 Συνολικές Αναγνώσεις 1 Αναγνώσεις σήμερα

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.